Η υπόγεια διάβαση.
Το σχολείο.
Όποιος παρακολουθεί τα τοπικά μέσα κοινωνικής δικτύωσης, θα δει ένα μόνιμο, διάσπαρτο κύμα διαμαρτυρίας από τους πολίτες της Λεπτοκαρυάς, και όχι μόνο.
Παράπονα για τα αφρόντιστα πάρκα, τα νηπιαγωγεία και τις παιδικές χαρές. Φωνές για τα ασανσέρ που δεν λειτουργούν στις υπόγειες διαβάσεις, για τα σκουπίδια, την ελλιπή ανακύκλωση και τα ακαθάριστα ρέματα.
Το καλοκαίρι, η ατζέντα μεγαλώνει: η κατάσταση στην παραλία, οι πέτρες, η οχλαγωγία από τις «πειραγμένες» εξατμίσεις και οι μεγάλες ταχύτητες στους δρόμους.
Ένας τόπος ευλογημένος, που όμως οι ίδιοι οι κάτοικοί του νιώθουν ότι έχει αφεθεί στην τύχη του.
Το πρόβλημα, όμως, είναι ότι αυτές οι διαμαρτυρίες παραμένουν σκόρπιες και μεμονωμένες. Λείπει η οργάνωση εκείνη που θα πιέσει αποτελεσματικά τους υπεύθυνους, ώστε να μπει επιτέλους «το δάχτυλο επί τον τύπον των ήλων». 
Ράχη.
Γιατί όμως δεν οργανωνόμαστε;
Εδώ ερχόμαστε αντιμέτωποι με το μεγάλο επαρχιακό δίλημμα.
Ο γνωστός, ο συγγενής, ο φίλος, ο «γνωστός-άγνωστος» που καταπατά τον δημόσιο χώρο, που δουλεύει στο δημόσιο ή σε κάποια μεγάλη ιδιωτική εταιρεία.
Για χάρη των κοινωνικών σχέσεων, η αλήθεια κρύβεται κάτω από το χαλί.
Κι όταν έρχεται η περίοδος των εκλογών, οι ίδιοι άνθρωποι θα μας υποδείξουν όχι μόνο σε ποιον συνδυασμό να μπούμε για να «κλείσει» το ψηφοδέλτιο, αλλά θα επηρεάσουν και την ίδια μας την ψήφο. Κι έτσι, ο κύκλος της ανοχής συνεχίζεται.
Η ιστορία της Λεπτοκαρυάς κουβαλάει τις δικές της αντιφάσεις. Η μετακίνηση του χωριού προς την παραλία ξεκίνησε τη δεκαετία του '50, μετά από κατολισθήσεις που έπληξαν λίγα σπίτια και την μια εκκλησία. Με αφορμή αυτό, κρίθηκε τότε ότι έπρεπε να γκρεμιστούν πολλά σπίτια.
Το μεγάλο ερωτηματικό παραμένει: Το σχολείο της Παλιάς Λεπτοκαρυάς τι τους πείραξε και το γκρέμισαν, σε ένα μέρος που σήμερα αποδεδειγμένα είναι απόλυτα σταθερό;
Το παράδοξο είναι ότι ενώ κανείς δεν διαμαρτύρεται για την πλατεία της Παλιάς Λεπτοκαρυάς, η οποία πέρασε στα χέρια καταπατητών, οι διαχρονικές παθογένειες μεταφέρθηκαν αυτούσιες στο νέο χωριό.
Σαφώς και η μετακίνηση στην παραλία έδωσε τεράστια αναπτυξιακή ώθηση, αλλά τα μυαλά δεν άλλαξαν.
Τις περασμένες δεκαετίες, η Λεπτοκαρυά είχε τη χρυσή ευκαιρία να δει τον σιδηρόδρομο να μεταφέρεται δίπλα στην Εθνική Οδό. Ούτε αυτό έγινε. Το τρένο παρέμεινε στο ίδιο σημείο, διχοτομώντας τον ιστό της περιοχής.
Σήμερα, αντί να αναγνωρίσουμε τα μεγάλα στρατηγικά λάθη του παρελθόντος, μας φταίνε απλώς οι διαβάσεις.
Παράλληλα, ένας τόπος που ιστορικά «έπαιζε» με τη θάλασσα και είχε εμπορικές μεταφορές από την περίφημη Σκάλα Λεπτοκαρυάς, σήμερα δεν διαθέτει ούτε μια μαρίνα, χάνοντας τεράστιο μερίδιο από τον ποιοτικό τουρισμό. Υπάρχει όμως και μια άλλη αλήθεια που συχνά παραβλέπουμε.
Η Λεπτοκαρυά δεν είναι ένα απομονωμένο, ξεχασμένο χωριό χωρίς πόρους. Για τέσσερις ολόκληρους μήνες το καλοκαίρι, η περιοχή μεταμορφώνεται σε ένα απέραντο «πανηγύρι», ένα διαρκές φεστιβάλ (festival) με χιλιάδες επισκέπτες, εκδηλώσεις και έντονη οικονομική δραστηριότητα.
Ωστόσο, πώς γίνεται ένας τόπος που σφύζει από ζωή και παράγει τόσο πλούτο για ένα τετράμηνο, να μην μπορεί να εξασφαλίσει τα αυτονόητα για τους υπόλοιπους οκτώ μήνες —ή ακόμα και κατά τη διάρκεια της σεζόν;
Πού πηγαίνει αυτή η δυναμική όταν σβήνουν τα φώτα των φεστιβάλ;
Ο κόσμος πλέον βλέπει τα προβλήματα, όσο λαμπερή κι αν είναι η τουριστική σεζόν.
Η Λεπτοκαρυά δεν χρειάζεται άλλα "δάκρυα" στο Facebook.
2007,08,09 από τις εκδηλώσεις των Λειβήθρων
Χρειάζεται πολίτες που θα ξεπεράσουν το «κόμπλεξ» της γνωριμίας και του πολιτικού κόστους, όπως τα ιδεολογήματα, και να κοιτάξουν κατάματα τα λάθη του χθες, και να απαιτήσουν οργανωμένα το αυτονόητο, σεβασμό στον δημόσιο χώρο και ένα όραμα που να ανταποκρίνεται στο πραγματικό κάλλος αυτού του τόπου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου