Γράφει ό Κωνσταντίνος Σ Γιάντσιος πρώην αντιδήμαρχος Ανατολικού Ολύμπου
(Πίσω από τις φλόγες κρύβεται η ερήμωση της υπαίθρου)
Κάθε χρόνο στάχτη, απόγνωση, αεροπλάνα την τελευταία στιγμή και ψίθυροι για «ανεμογεννήτριες».
Δεν φταίει μόνο η κακιά η ώρα ή ο καύσωνας. Φταίει ότι αδειάσαμε την ελληνική περιφέρεια από ανθρώπους, γνώση και ζωή.
Θυμόμαστε τους παππούδες στον Όλυμπο και σε όλη την Ελλάδα: καθάριζαν τα ρέματα, έκαιγαν ελεγχόμενα τα πλατανόφυλλα και τα ξερά χόρτα την κατάλληλη εποχή, διατηρούσαν τα χωράφια καθαρά.
Αυτή η «απλή» βιοσοφία αφαιρούσε το μπαρούτι από το έδαφος και δημιουργούσε φυσικές αντιπυρικές ζώνες. Σήμερα, τα ρέματα φράξανε, τα χωράφια δάσωσαν και τα δάση γέμισαν νεκρή καύσιμη ύλη.
Απότον χειμώνα καθαρά.
Η ίδια νοοτροπία σάρωσε και τη θάλασσα: με τις επιδοτήσεις της ΕΕ σπάσαμε με μπουλντόζες τα παραδοσιακά ξύλινα τρεχαντήρια.
Μαζί με τα καΐκια χάθηκαν τα καρνάγια και μια ναυπηγική τέχνη χιλιάδων ετών. Με τίς επιδοτήσεις καταστρέψαμε την πολιτισμική και παραγωγική μας κληρονομιά.
Άλλο ένα έγκλημα είναι το Δημογραφικό & η εγκατάλειψη της παραγωγής
Όταν ο πρωτογενής τομέας (γεωργία, κτηνοτροφία, αλιεία) στραγγαλίζεται και αντικαθίσταται από αμφίβολες εισαγωγές (όπως η συμφωνία Mercosur), τα χωριά ερημώνουν.
Το δημογραφικό είναι άδεια χωριά. Και ένα βουνό χωρίς ανθρώπους είναι ένα βουνό απροστάτευτο.
Η νομοθεσία (και το ΣτΕ) επιτρέπει την τοποθέτηση αιολικών πάρκων σε δασικές εκτάσεις είτε κάηκαν είτε όχι. Δεν χρειάζεται να καεί ένα δάσος για να μπει ανεμογεννήτρια.
Το να τα ρίχνουμε όλα εκεί, απλά μας αποπροσανατολίζει από το πραγματικό πρόβλημα: το λάθος του νόμου 26/12/1998 έκοψε την Δασική Υπηρεσία από την κατάσβεση και την παντελή έλλειψη πρόληψης το χειμώνα.
Αποτελέσμα το δάσος και η πατρίδα επέλεξαν να προστατεύονται από τα γραφεία των πόλεων.
Για επιστροφή στην ελεγχόμενη καύση («συνταγογραφούμενο πυρ») το χειμώνα, ούτε κουβέντα.
Για πραγματική ενίσχυση των Δασαρχείων και της Δασικής Υπηρεσίας, ούτε κουβέντα.
Για γενναία κίνητρα στους νέους για να μείνουν, να καλλιεργήσουν και να ζήσουν στην ελληνική ύπαιθρο, ούτε κουβέντα.
Αν δεν επιστρέψει ο άνθρωπος στο δάσος με σεβασμό και βιωματική γνώση, κάθε καλοκαίρι θα μετράμε στάχτες.
