Η 300 SE Sclass Daimler Benz
Του Κωνσταντίνου Σ Γιάντσιου
Για τον Έλληνα της Γερμανίας, το αυτοκίνητο δεν ήταν ποτέ απλώς ένα μέσο μετακίνησης. Ήταν το παράσημο του κόπου του, το σύμβολο της ασφάλειας για την οικογένειά του και ο πιστός σύντροφος στις ατελείωτες διαδρομές από τη Στουτγκάρδη και το Μόναχο, μέχρι το Μπρίντιζι και την Ανκόνα.
Η «Βελούδινη» Ζωή στην Autobahn
Ποιος μπορεί να ξεχάσει εκείνες τις Κυριακές στην Ευρώπη; Τότε που οι νταλίκες ήταν σταματημένες και ο δρόμος άνοιγε διάπλατα. Εκεί, ο 6κύλινδρος κινητήρας της Mercedes 300 SE έδειχνε την ψυχή του. Με το κοντέρ να ακουμπά τα 200, η καμπίνα παρέμενε ένας ναός ησυχίας.
Δεν ήταν η ταχύτητα που σε μάγευε, αλλά η αρχοντιά. Το αίσθημα ότι «καταπίνεις» χιλιόμετρα και, αντί να κουράζεσαι, γεμίζεις ενέργεια. Όταν έβλεπες την πινακίδα για το Μιλάνο ή την Ανκόνα δύο ώρες νωρίτερα από το αναμενόμενο, ένιωθες κυρίαρχος του χρόνου.
Το Σοκ των Συνόρων
Και μετά, ερχόταν ο επαναπατρισμός. Η χαρά της επιστροφής στις ρίζες ανακατευόταν με την πίκρα της ελληνικής πραγματικότητας. Στα μάτια του κράτους, το αυτοκίνητο-θρύλος που σε μετέφερε με ασφάλεια σε όλη την Ευρώπη, μεταμορφωνόταν ξαφνικά σε «τεκμήριο».
"Πώς είναι δυνατόν;" αναρωτιόταν ο Έλληνας. "Αυτό που στη Γερμανία είναι ασφάλεια και ποιότητα ζωής, εδώ να θεωρείται παράνομος πλούτος;"
Η Θυσία της Λογικής
Χιλιάδες 3-λιτρα «αστέρια», BMW και Audi, που είχαν μάθει να οργώνουν τις εθνικές οδούς της Ευρώπης, κατέληξαν να πουληθούν «όσο-όσο». Άνθρωποι που είχαν συνηθίσει τη στιβαρότητα της γερμανικής μηχανολογίας, βρέθηκαν να οδηγούν «δύο ζευγάρια λάστιχα με ένα τιμόνι», απλώς και μόνο για να μην τους εξοντώσει η εφορία. ( τεκμήριο )
Η τιμωρία ήταν διπλή:
Στερήθηκες την ασφάλεια και την απόλαυση της οδήγησης.
Αναγκάστηκες να συμβιβαστείς με κάτι υποδεέστερο, ενώ άλλοι γείτονες, που κάποτε οδηγούσαν Zastava, πλέον σε προσπερνούσαν με τα δικά σου κυβικά.
Μια Ανάμνηση που δεν Φορολογείται
Σήμερα, το «ρίζωμα» στην πατρίδα έχει αφήσει μια γλυκόπικρη γεύση. Μπορεί το γκαράζ να μην έχει πια εκείνη την 300άρα, και μπορεί τα σημερινά αυτοκίνητα να μοιάζουν με πλαστικά παιχνίδια μπροστά της, αλλά η ανάμνηση εκείνου του «γκουπ» της πόρτας παραμένει ζωντανή.
Γιατί μπορεί το κράτος να φορολόγησε τα κυβικά, αλλά δεν μπόρεσε ποτέ να φορολογήσει την αίσθηση της ελευθερίας που νιώσαμε, εκείνες τις Κυριακές, στην αριστερή λωρίδα της ιστορίας μας.
