Eurovision 2026: Ιστορικός θρίαμβος για τη Βουλγαρία με ελληνική υπογραφή .

 Πίσω όμως από αυτόν τον παρθενικό θρίαμβο της γειτονικής χώρας, κρύβεται ένα ισχυρό ελληνικό αποτύπωμα.Ο Δημήτρης Κοντόπουλος και η Βικτώρια Χαλκίτη 

​Η 70ή επέτειος του διαγωνισμού της Eurovision στη Βιέννη πέρασε στην ιστορία με μια τεράστια ανατροπή και έναν παλμό που θα θυμόμαστε για καιρό. 

Η Βουλγαρία, που επέστρεψε φέτος στον θεσμό μετά από απουσία τριών ετών, αναδείχθηκε η μεγάλη νικήτρια της βραδιάς. 

Η εντυπωσιακή Dara κατέκτησε το πολύτιμο κρυστάλλινο μικρόφωνο συγκεντρώνοντας συνολικά 516 βαθμούς.

Ενώ η Ελλάδα έδωσε τη δική της δυναμική μάχη, τερματίζοντας μέσα στο Top 10.

​Το «Bangaranga» σάρωσε την Ευρώπη: Τι σημαίνει και ποιοι είναι οι Έλληνες πίσω από τη νίκη

​Το κομμάτι που ξεσήκωσε τη Wiener Stadthalle είναι ένα εκρηκτικό pop anthem με έντονα στοιχεία βαλκανικής παράδοσης.

​Τι σημαίνει ο τίτλος;

​Όπως εξήγησε η ίδια η 27χρονη Dara, η λέξη «Bangaranga» συμβολίζει μια εσωτερική, ακατάβλητη δύναμη που κρύβει ο καθένας μέσα του. Είναι το συναίσθημα ότι τα πάντα είναι δυνατά, μια ώθηση να πετάξουμε τις «μάσκες της τελειότητας» και να απελευθερωθούμε από το άγχος.

Καλλιτεχνικά, το τραγούδι είναι βαθιά επηρεασμένο από τα Kukeri (Κούκεροι), το παραδοσιακό βουλγαρικό έθιμο όπου οι άνθρωποι φορούν μεγάλες μάσκες και κουδούνια χορεύοντας για να ξορκίσουν τα κακά πνεύματα.

​Η Ελληνική «Dream Team»

​Η επιτυχία αυτή δεν ήταν καθόλου τυχαία, καθώς δύο κορυφαία ελληνικά ονόματα έβαλαν τη σφραγίδα τους:

​Δημήτρης Κοντόπουλος: Ο μετρ των επιτυχιών της Eurovision είναι ένας από τους βασικούς συνθέτες και παραγωγούς του «Bangaranga» (μαζί με τον Ρουμάνο Monoir και τη Νορβηγίδα Anne Judith Wik). Ο Κοντόπουλος πρόσθεσε ακόμα μια χρυσή σελίδα στο βιογραφικό του, οδηγώντας για πρώτη φορά τη Βουλγαρία στην κορυφή.

​Βικτώρια Χαλκίτη: Η έμπειρη τραγουδίστρια και vocal coach ήταν ο άνθρωπος-κλειδί πίσω από τις φωνητικές επιδόσεις της Dara. Η Χαλκίτη, η οποία συμμετείχε αρχικά και στην εθνική κριτική επιτροπή της Βουλγαρίας για την επιλογή της καλλιτέχνιδας, ανέλαβε τη φωνητική διδασκαλία (vocal coaching) της Dara, εξασφαλίζοντας ότι το απαιτητικό και ρυθμικό live θα ήταν φωνητικά άψογο.

​Στην 10η θέση η Ελλάδα με τον Ακύλα και το «Ferto»

​Η ελληνική αποστολή επέστρεψε από τη Βιέννη με το κεφάλι ψηλά, καταλαμβάνοντας την 10η θέση στον μεγάλο τελικό με 220 βαθμούς.

​Ο Ακύλας (Akylas) χάρισε μια άκρως ενεργητική και χαρισματική εμφάνιση ερμηνεύοντας το «Ferto», ένα κομμάτι με έντονο ρυθμό και βαθιά προσωπικό, βιωματικό στίχο, το οποίο μιλά για τη μετάβαση από τις δυσκολίες στην επιτυχία και τη σημασία της ευγνωμοσύνης απέναντι στην απληστία.

​Η σκηνοθεσία: Την εντυπωσιακή και μάξιμαλ σκηνική παρουσία της Ελλάδας υπέγραψε οτρεις φορές μετρ του είδους, Φωκάς Ευαγγελινός. Η χορογραφία έκλεψε τις εντυπώσεις, ενώ περιείχε και ένα συγκινητικό, σύντομο «φόρο τιμής» (homage) στην ιστορική εμφάνιση της Έλενας Παπαρίζου και του My Number One από το 2005.

​Η τελική κατάταξη της Πεντάδας (και η Κύπρος)

​Η πρώτη πεντάδα του 70ού διαγωνισμού διαμορφώθηκε ως εξής:

​Βουλγαρία (Dara – Bangaranga) – 516 βαθμοί

​Ισραήλ (Noam Bettan – Michelle) – 343 βαθμοί

​Ρουμανία (Alexandra Căpitănescu – Choke Me)

​Αυστραλία (Delta Goodrem – Eclipse)

​Ιταλία (Sal Da Vinci – Per Sempre Sì)

​Η Κύπρος, με την Αντιγόνη (Antigoni) και το ξεσηκωτικό κομμάτι «Jalla», έδωσε τον δικό της ρυθμό στον τελικό και κατέλαβε τη 19η θέση με 74 βαθμούς.

​Μετά από αυτό το ιστορικό αποτέλεσμα, το ραντεβού των Ευρωπαίων φίλων της μουσικής ανανεώνεται για το 2027, με τον διαγωνισμό να μεταφέρεται για πρώτη φορά στη Σόφια της Βουλγαρίας!

Τα επίσημα στοιχεία των Γαλάζιων Σημαιών για το 2026,

    

 

Νομός Πιερίας 15 - Νομός Χαλκιδικής 93.

​

​Περιφερειακή Ενότητα Πιερίας (Σύνολο: 15 Σημαίες)

​Δήμος Δίου-Ολύμπου: 9 σημαίες

​Δήμος Κατερίνης: 6 σημαίες

​

​Περιφερειακή Ενότητα Χαλκιδικής (Σύνολο: 93 Σημαίες)

​Δήμος Κασσάνδρας: 32 σημαίες

​Δήμος Νέας Προποντίδας: 20 σημαίες

​Δήμος Σιθωνίας: 19 σημαίες

​Δήμος Αριστοτέλη: 15 σημαίες

​Δήμος Πολυγύρου: 7 σημαίες

​

Η Επιστολή των 22 Αμερικανών Βουλευτών

 13 Μαΐου 2025.Έιναι  Μήνυμα για εθνική Ενότητα και Στρατηγική Εγρήγορση

Η πρόσφατη επιστολή 22 μελών του Αμερικανικού Κογκρέσου προς τον  Πρόεδρο των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, δεν είναι μια απλή διπλωματική κίνηση. Είναι μια πράξη έμπρακτης συμπαράστασης προς την Ελλάδα, την Κύπρο και το Ισραήλ — μια φωνή που υψώθηκε απέναντι στην τουρκική επιθετικότητα, σε μια στιγμή που η επίσημη ελληνική αντίδραση παραμένει διακριτική έως και απούσα.

Η πρωτοβουλία αυτή, που ξεκίνησε όχι από την Ελλάδα αλλά από συμμάχους της, αναδεικνύει την ανάγκη για στρατηγική επαγρύπνηση αλλά και βαθιά εθνική αυτογνωσία. Δεν είναι πλέον αρκετό να προσδοκούμε διεθνή υποστήριξη. Πρέπει να δείξουμε ότι μπορούμε να υπερασπιστούμε οι ίδιοι την κυριαρχία και τα συμφέροντά μας.

Η Τουρκία, υπό την ηγεσία του Προέδρου Ερντογάν, συνεχίζει:

Να παραβιάζει τον ελληνικό εναέριο χώρο με πολεμικά αεροσκάφη, ακόμα και αμερικανικής κατασκευής

Να κατέχει παράνομα το βόρειο τμήμα της Κυπριακής Δημοκρατίας από το 1974

Να προωθεί το επεκτατικό δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας»

Να αποκτά ρωσικά συστήματα S-400, αγνοώντας τη συνοχή του ΝΑΤΟ

Απέναντι σε αυτή τη διαρκή προκλητικότητα, η Ελλάδα χρειάζεται μια εθνική στρατηγική που να βασίζεται σε ενότητα, αποφασιστικότητα και επίγνωση των ιστορικών της αξιών.

Τα τρία διαχρονικά ιδανικά του ελληνισμού — ομόαιμον, ομόγλωσσον, ομόθρησκον — δεν είναι απλώς σύμβολα της πολιτιστικής μας ταυτότητας. Είναι πυλώνες πάνω στους οποίους μπορούμε να οικοδομήσουμε ένα συνεκτικό εσωτερικό μέτωπο και να ενισχύσουμε τις διεθνείς μας σχέσεις με βάση την κοινή πολιτιστική και αξιακή κληρονομιά.

Το ομόαιμον, δηλαδή η κοινή καταγωγή και φυλετική συνείδηση, υπενθυμίζει ότι μόνο όταν λειτουργούμε ως ενιαίο σώμα μπορούμε να σταθούμε απέναντι στις προκλήσεις. Το ομόγλωσσον και το ομόθρησκον συμπληρώνουν την εικόνα μιας ταυτότητας βαθιά ριζωμένης στον χρόνο, ικανής να δώσει απαντήσεις και σήμερα.

Η ιστορία μάς διδάσκει πως οι μεγαλύτερες στιγμές του ελληνισμού ήρθαν όταν ήμασταν ενωμένοι. Από τις Θερμοπύλες και τη Σαλαμίνα, μέχρι την Ελληνική Επανάσταση και την εθνική Αντίσταση, η ενότητα ήταν το θεμέλιο της ελευθερίας.

Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, χρειαζόμαστε εθνική ομοψυχία. Χρειαζόμαστε μια νέα συνείδηση συλλογικής ευθύνης. Καλούμαστε όλοι — πολίτες, θεσμοί, διασπορά, ηγεσία — να θέσουμε στην άκρη όσα μας διχάζουν και να χτίσουμε ένα κοινό μέτωπο απέναντι σε κάθε εξωτερική ή εσωτερική απειλή. Μόνο ενωμένοι μπορούμε να διασφαλίσουμε την κυριαρχία, την τιμή και το μέλλον της πατρίδας μας.

Όταν ο Επαναπατρισμός έγινε «Τιμωρία»

 

Η 300 SE Sclass Daimler Benz 

Του Κωνσταντίνου Σ Γιάντσιου 

​ Για τον Έλληνα της Γερμανίας, το αυτοκίνητο δεν ήταν ποτέ απλώς ένα μέσο μετακίνησης. Ήταν το παράσημο του κόπου του, το σύμβολο της ασφάλειας για την οικογένειά του και ο πιστός σύντροφος στις ατελείωτες διαδρομές από τη Στουτγκάρδη και το Μόναχο, μέχρι το Μπρίντιζι και την Ανκόνα.

​Η «Βελούδινη» Ζωή στην Autobahn

​Ποιος μπορεί να ξεχάσει εκείνες τις Κυριακές στην Ευρώπη; Τότε που οι νταλίκες ήταν σταματημένες και ο δρόμος άνοιγε διάπλατα. Εκεί, ο 6κύλινδρος κινητήρας της Mercedes 300 SE έδειχνε την ψυχή του. Με το κοντέρ να ακουμπά τα 200, η καμπίνα παρέμενε ένας ναός ησυχίας.

​Δεν ήταν η ταχύτητα που σε μάγευε, αλλά η αρχοντιά. Το αίσθημα ότι «καταπίνεις» χιλιόμετρα και, αντί να κουράζεσαι, γεμίζεις ενέργεια. Όταν έβλεπες την πινακίδα για το Μιλάνο ή την Ανκόνα δύο ώρες νωρίτερα από το αναμενόμενο, ένιωθες κυρίαρχος του χρόνου.

​Το Σοκ των Συνόρων

​Και μετά, ερχόταν ο επαναπατρισμός. Η χαρά της επιστροφής στις ρίζες ανακατευόταν με την πίκρα της ελληνικής πραγματικότητας. Στα μάτια του κράτους, το αυτοκίνητο-θρύλος που σε μετέφερε με ασφάλεια σε όλη την Ευρώπη, μεταμορφωνόταν ξαφνικά σε «τεκμήριο».

​"Πώς είναι δυνατόν;" αναρωτιόταν ο Έλληνας. "Αυτό που στη Γερμανία είναι ασφάλεια και ποιότητα ζωής, εδώ να θεωρείται παράνομος πλούτος;"

​Η Θυσία της Λογικής

​Χιλιάδες 3-λιτρα «αστέρια», BMW και Audi, που είχαν μάθει να οργώνουν τις εθνικές οδούς της Ευρώπης, κατέληξαν να πουληθούν «όσο-όσο». Άνθρωποι που είχαν συνηθίσει τη στιβαρότητα της γερμανικής μηχανολογίας, βρέθηκαν να οδηγούν «δύο ζευγάρια λάστιχα με ένα τιμόνι», απλώς και μόνο για να μην τους εξοντώσει η εφορία. ( τεκμήριο ) 

​Η τιμωρία ήταν διπλή:

​Στερήθηκες την ασφάλεια και την απόλαυση της οδήγησης.

​Αναγκάστηκες να συμβιβαστείς με κάτι υποδεέστερο, ενώ άλλοι γείτονες, που κάποτε οδηγούσαν Zastava, πλέον σε προσπερνούσαν με τα δικά σου κυβικά.

​Μια Ανάμνηση που δεν Φορολογείται

​Σήμερα, το «ρίζωμα» στην πατρίδα έχει αφήσει μια γλυκόπικρη γεύση. Μπορεί το γκαράζ να μην έχει πια εκείνη την 300άρα, και μπορεί τα σημερινά αυτοκίνητα να μοιάζουν με πλαστικά παιχνίδια μπροστά της, αλλά η ανάμνηση εκείνου του «γκουπ» της πόρτας παραμένει ζωντανή.

​Γιατί μπορεί το κράτος να φορολόγησε τα κυβικά, αλλά δεν μπόρεσε ποτέ να φορολογήσει την αίσθηση της ελευθερίας που νιώσαμε, εκείνες τις Κυριακές, στην αριστερή λωρίδα της ιστορίας μας.

​

9η Μαΐου: Η Ιστορία μιας Προδομένης Ελπίδας

 

Από τα κοινά χαρακώματα, στο διαιρεμένο κόσμο

Του Κωνσταντίνου Σ Γιάντσιου 

​Η 9η Μαΐου θα μπορούσε να είναι η σημαντικότερη μέρα στην ιστορία της ανθρωπότητας. Αντ' αυτού, η ημερομηνία αυτή κατάντησε το σύνορο ανάμεσα σε δύο κόσμους που αρνούνται να επικοινωνήσουν.

  ​Ο Σαρλ ντε Γκωλ το είχε καταλάβει νωρίς. Το όραμά του για μια συνεργασία από τον Ατλαντικό ως τα Ουράλια δεν ήταν ρομαντισμός· ήταν η μόνη ρεαλιστική λύση για να πάψει η ήπειρος να είναι το σφαγείο των μεγάλων δυνάμεων.

  ​ Οι ηγεσίες που διαδέχθηκαν τη νίκη του 1945 δεν αναζήτησαν την αμοιβαία συνεργασία, αλλά την αμοιβαία εξάρτηση από τον φόβο.

​ Οι ΗΠΑ και η Ρωσία νικητές, ωστόσο δεν παρέμειναν σύμμαχοι. Ο πόλεμος δεν τελείωσε ποτέ· απλώς άλλαξε μορφή για να συντηρεί τα κέντρα εξουσίας.

​ Η 9η Μαΐου, αντί να είναι το κοινό μας σπίτι, έγινε η μέρα που ο καθένας μετράει τα όπλα του και θυμίζει στον άλλον ότι είναι ο «εχθρός».

​ Ξεχάστηκε ότι επί Τσάρου ή κατά τη διάρκεια της Αντάντ, οι συμμαχίες αυτές ήταν η φυσική κατάσταση των πραγμάτων. Η τεχνητή διαίρεση του Ψυχρού Πολέμου έγινε το «νέο κανονικό», εγκλωβίζοντας τις επόμενες γενιές σε μια μόνιμη απειλή.

​Σήμερα, καθώς οι πύραυλοι επιδεικνύονται στις παρελάσεις και οι κυρώσεις αντικαθιστούν τον διάλογο, η 9η Μαΐου στέκει ως μια πικρή υπενθύμιση. Η ευκαιρία δεν χάθηκε από λάθος, αλλά από επιλογή. Αν οι νικητές του '45 ήθελαν πραγματικά την ειρήνη που επικαλούνται, θα είχαν πάρει τη Ρωσία και τις ΗΠΑ στο ίδιο τραπέζι.

​Αντί γι' αυτό, επέλεξαν να μετατρέψουν την ειρήνη σε μια ανάπαυλα ανάμεσα σε δύο συγκρούσεις.

​ Η ιστορία γράφεται από τους νικητές, αλλά η αλήθεια κρύβεται στις ευκαιρίες που εκείνοι επέλεξαν να θάψουν.

Παιδικός Αθλητισμός στην Λεπτοκαρυά, ή κοινωνικό πρόβλημα ;

 ​

Όταν η Ήττα Γίνεται Τοξικότητα

Του Κωνσταντίνου Σ Γιάντσιου 

​Όταν διοικήσεις, και προπονητές στοχοποιουν ένα παιδί για μια ήττα, το πρόβλημα δεν είναι το «γκολ που δεν μπήκε ή μπήκε», αλλά η παιδαγωγική αποτυχία των ενηλίκων. Δείχνοντας έναν «φταίχτη», ένας προπονητής δίνει το πράσινο φως για bullying από συμπαίκτες και γονείς.

​Σε αντίθεση με τέχνες όπως το Καράτε, όπου το ήθος και ο σεβασμός προηγούνται της τεχνικής, σε πολλές ακαδημίες ποδοσφαίρου το λάθος γίνεται αφορμή για ντροπή και η νίκη αυτοσκοπός.

​Η αποχώρηση από ένα τέτοιο περιβάλλον δεν είναι παραίτηση, είναι αυτοσεβασμός. Ένα παιδί με καλλιέργεια αντιλαμβάνεται γρήγορα ότι η αξία του δεν κρίνεται από ανθρώπους που δεν ξέρουν να χάνουν.

​Χρειαζόμαστε δασκάλους που διαμορφώνουν χαρακτήρες, όχι αυτούς που κυνηγούν αποκλειστικά την νίκη. Η στήριξη της οικογένειας απέναντι στην αδικία είναι το σημαντικότερο «γκολ» στη ζωή ενός παιδιού.

​

Λείβηθρα: Η Φλόγα του Ορφέα και το Εθνικό Χρέος απέναντι στη Λήθη

 

​Του Κωνσταντίνου Σ. Γιάντσιου

(Πρώην Αντιδημάρχου Ανατολικού Ολύμπου)

Επι δημάρχου : κ. Αστέριο Χονδρόπουλο 

​Υπάρχουν στιγμές που η ιστορία ενός τόπου απαιτεί υπέρβαση, σύγκρουση και όραμα που ξεπερνά τα όρια μιας θητείας. Το 2007, στις υπώρειες του Ολύμπου, εκεί όπου γεννήθηκε ο μύθος του Ορφέα, ξεκινήσαμε μια μάχη που δεν ήταν μόνο πολιτιστική, αλλά βαθιά εθνική.

​Από την Υποβάθμιση στην Παγκόσμια Ακτινοβολία

​Παραλάβαμε μια περιοχή απαξιωμένη. Εκεί που σήμερα βρίσκεται το Βιωματικό Πάρκο, 500 μέτρα από τον ιερό χώρο, υπήρχε μια στέρνα βοθρολυμάτων. Με αποφασιστικότητα καθαρίσαμε τον τόπο, συγκρουστήκαμε με το κατεστημένο των καταπατητών και αποδώσαμε τη γη στην ιστορία της.

​Την περίοδο 2007, 2008 -2009, θέσαμε τις βάσεις για κάτι μοναδικό. Δεν ήταν μια τοπική γιορτή, αλλά μια παγκόσμια συνάντηση. Φέραμε στο πλευρό μας:

​Την ακαδημαϊκή κοινότητα (Πρυτάνεις ΑΠΘ και Ιωαννίνων, κ.κ. Αναστάσιο Μάνθο και Τριανταφύλλο Αλμπάνη).

​Το Ινστιτούτο «Αριστοτέλης» και τον αείμνηστο πρόεδρο Αριστοτέλη Βρίτσιο.

​Την UNESCO και τη διεθνή αναγνώριση μέσω της κ. Τζιτζικώστα.

​Την επιστημονική εγκυρότητα της αρχαιολόγου κ. Έφης Πουλάκη-Παντερμαλή.

​Την ομογένεια μέσω των ΑΧΕΠΑ, που δήλωνε παρούσα με 4,5 εκατομμύρια Έλληνες της διασποράς.

​Ακόμα και η Αργώ από τον Βόλο κατέπλευσε στις ακτές μας, την ιδέα είχε ο μαραθωνοδρόμος Μιχάλης καραβασίλης, ενώ η ορχήστρα αρχαίων οργάνων «Ορφεία Αρμονία» έδωσε ξανά ήχο στα Λείβηθρα.

​Η Χαμένη Ευκαιρία του 2010

​Το 2010, όλα ήταν έτοιμα για το μεγάλο άλμα: ένα Παγκόσμιο Συνέδριο σε Λεπτοκαρυά και Θεσσαλονίκη που θα επισφράγιζε την κυριαρχία του Ολύμπου ως την παγκόσμια κοιτίδα του Ορφέα. Όμως, η έλλειψη συνέχειας από όσους παρέλαβαν τη σκυτάλη άφησε αυτό το όραμα ημιτελές. Η καθημερινότητα και η αδράνεια των διαδόχων αποδείχθηκαν κατώτερες των περιστάσεων.

​Το Καμπανάκι του Εθνικού Κινδύνου

​Σήμερα, ο κίνδυνος είναι ορατός. Όπως ακριβώς συνέβη με το ζήτημα της Μακεδονίας και τον Μέγα Αλέξανδρο, έτσι και τώρα βρισκόμαστε μπροστά σε μια μεθοδευμένη πολιτιστική οικειοποίηση. Η Βουλγαρία διεκδικεί τον Ορφέα ως δικό της brand, εκμεταλλευόμενη τη γεωγραφική σύγχυση του όρου «Θράκη», η οποία στην αρχαιότητα έφτανε ως τον Όλυμπο.

​Αν εμείς εγκαταλείπουμε τα Λείβηθρα, αν εμείς σιωπούμε, δίνουμε το δικαίωμα σε άλλους να παραχαράξουν την ιστορία. Ο πολιτισμός που δεν υπερασπίζεσαι, γίνεται λάφυρο των γειτόνων.

​Κρατάμε τη Φλόγα Ζωντανή

​Η «πόλη του Ορφέα» δεν είναι μια ανάμνηση του 2007. Είναι το μέλλον της Πιερίας και της Ελλάδας. Το έργο που ξεκινήσαμε παραμένει η ζωντανή απόδειξη ότι μπορούμε να μεγαλουργήσουμε όταν τολμάμε να συγκρουστούμε για το δίκαιο.

​Το κάλεσμα είναι σαφές: Δεν έχουμε το δικαίωμα μιας νέας εθνικής ήττας. Η φλόγα του Ορφέα πρέπει να ανάψει ξανά, πιο δυνατή από ποτέ.

​Ο Ορφέας μας περιμένει. Η ιστορία μας κρίνει.

Η άσφαλτος δεν είναι παιχνίδι, είναι ευθύνη, ζούμε από τύχη;

Του Κωνσταντίνου Σ Γιάντσιου 

​Η σημερινή τραγωδία με τον 13χρονο αναδεικνύει μια πικρή αλήθεια: Στον δρόμο δεν υπάρχει «τύχη», υπάρχει μόνο ο Κώδικας Οδικής Κυκλοφορίας.

​Είναι οξύμωρο να απαιτούμε από τους οδηγούς αυτοκινήτων απόλυτη προσήλωση και διπλώματα, την ώρα που επιτρέπουμε σε ανήλικους, χωρίς καμία εκπαίδευση ή άδεια οδήγησης, να ελίσσονται με ταχύτητα ανάμεσα σε οχήματα.

​Τα δεδομένα είναι αμείλικτα:

​Έλλειψη Παιδείας: Οι έφηβοι συχνά αγνοούν ότι στην άσφαλτο είτε σκοτώνεις είτε σκοτώνεσαι. Το πατίνι δεν έχει προστατευτικό περίβλημα· το σώμα είναι ο προφυλακτήρας.

​Ανισότητα Κανόνων: Ο οδηγός απαγορεύεται να αγγίξει το κινητό, αλλά ο χρήστης του πατινιού κυκλοφορεί συχνά χωρίς κράνος, αντίθετα στο ρεύμα και χωρίς φώτα.

​Το Κόστος: Εκατοντάδες τραυματισμοί ετησίως αποδεικνύουν ότι η ταχύτητα των 25 χλμ/ώρα σε χέρια ανεκπαίδευτων παιδιών είναι όπλο.

​Η ελευθερία της μετακίνησης σταματά εκεί που ξεκινά ο κίνδυνος της ζωής. Αν δεν θεσπιστούν αυστηρά ηλικιακά όρια και υποχρεωτική γνώση του ΚΟΚ για όλους, θα συνεχίσουμε να μετράμε θύματα σε έναν δρόμο που δεν χωράει άλλους «τυχερούς».

​

Οι Άγνωστοι «Έλληνες Θεοί» της NASA

   Του Κωνσταντίνου Σ, Γιάντσιου : Πώς ο Αντώνης Κονταράτος Έσωσε το Apollo 13 το 1970 και Γέννησε το ΕΚΑΒ

​Η ιστορία της κατάκτησης του διαστήματος είναι γεμάτη με ονόματα όπως ο Neil Armstrong και ο Buzz Aldrin. Όμως, πίσω από τις λάμπες της δημοσιότητας, στις σκιές του Κέντρου Ελέγχου στο Χιούστον, υπήρξαν ελληνικά μυαλά που καθόρισαν την τύχη της ανθρωπότητας πέρα από την ατμόσφαιρα. Ο κορυφαίος ανάμεσά τους; Ο Αντώνης Κονταράτος.

​Ο Άνθρωπος που «Έφτιαξε» Αέρα από το Μηδέν

​Τον Απρίλιο του 1970, ο κόσμος παρακολουθούσε με κομμένη την ανάσα το δράμα του Apollo 13. Με μια κατεστραμμένη δεξαμενή οξυγόνου, οι αστροναύτες πέθαιναν αργά από το ίδιο τους το διοξείδιο του άνθρακα.

​Ο Αντώνης Κονταράτος, ως επικεφαλής της Βιοδιαστημικής Φυσιολογίας της NASA, ήταν ο άνθρωπος που έπρεπε να λύσει το αδύνατο: Να χωρέσει ένα τετράγωνο φίλτρο σε μια στρογγυλή τρύπα. Με τη δική του καθοδήγηση, οι αστροναύτες κατασκεύασαν τον περίφημο «αντάπτορα» από χαρτόνια και μονωτική ταινία. Χωρίς τους δικούς του ακριβείς υπολογισμούς για την αντοχή του ανθρώπινου πνεύμονα, το πλήρωμα δεν θα είχε επιστρέψει ποτέ.

​Από το Χιούστον στους Ελληνικούς Δρόμους: Η Γέννηση του ΕΚΑΒ

​Όταν ο Κονταράτος επέστρεψε στην Ελλάδα, δεν επαναπαύτηκε στις δάφνες του. Μετέφερε τη «διαστημική» οργάνωση στην ελληνική πραγματικότητα.

​Η Κληρονομιά του: Ήταν ο αρχιτέκτονας του Εθνικού Κέντρου Άμεσης Βοήθειας (ΕΚΑΒ).

​Η Φιλοσοφία του: Εφάρμοσε τα πρωτόκολλα διαχείρισης κρίσεων της NASA στα ασθενοφόρα, οργανώνοντας για πρώτη φορά ένα σύστημα που δεν μετέφερε απλώς ασθενείς, αλλά παρείχε ιατρική φροντίδα καθ' οδόν.

​Οι Άλλοι «Κρυφοί» Έλληνες της NASA

​Δεν ήταν όμως μόνο ο Κονταράτος. Η Σελήνη έχει «ελληνικά αποτυπώματα» παντού:

​Φανούρης Βίτνος: Ο άνθρωπος που σχεδίασε το σύστημα σύνδεσης των διαστημοπλοίων.

​Βασίλειος Παπαζάχος: Συνέβαλε στην επιλογή των σημείων προσσελήνωσης.

​Ανδρέας Τσάκωνας: Ειδικός στην υδροδυναμική που βοήθησε στον σχεδιασμό των πυραύλων Saturn V.

​Γιατί Παραμένουν Άγνωστοι;

​Είναι το μεγάλο «γιατί». Πώς γίνεται άνθρωποι που τιμήθηκαν με το Μετάλλιο της Ελευθερίας από τον Πρόεδρο των ΗΠΑ να είναι άγνωστοι στη χώρα τους;

​Η Ταπεινότητα του Επιστήμονα: Ο Κονταράτος ανήκε στην παλιά σχολή επιστημόνων που θεωρούσαν τη δόξα «θόρυβο». Για εκείνον, η σωτηρία των αστροναυτών ήταν απλώς μια επιτυχημένη εξίσωση.

​Η Έλλειψη Εθνικής Μνήμης: Η Ελλάδα συχνά εστιάζει στους πολιτικούς ή στους καλλιτέχνες, αφήνοντας τους τεχνοκράτες και τους επιστήμονες στο περιθώριο της ιστορίας.

​Το «Brain Drain» της Εποχής: Δούλεψαν σε μια εποχή που η επικοινωνία ήταν δύσκολη. Τα επιτεύγματά τους θεωρούνταν «αμερικανικά» και όχι ελληνικά, παρόλο που η ψυχή και το μυαλό τους δεν έφυγαν ποτέ από το Αιγαίο.

​Επίλογος: Ο Αντώνης Κονταράτος έφυγε από τη ζωή το 2009. Μπορεί το όνομά του να μην φιγουράρει στα σχολικά βιβλία, αλλά κάθε φορά που ένα ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ σώζει μια ζωή ή κάθε φορά που κοιτάμε το "Dorsum Thera" στη Σελήνη, η σοφία του είναι εκεί, παρούσα και ζωντανή.

​Είναι χρέος μας να τους θυμόμαστε, γιατί αυτοί οι άνθρωποι απέδειξαν ότι η Ελλάδα δεν έχει σύνορα – φτάνει μέχρι τα άστρα.

Δήμος Δίου-Ολύμπου: Η Αλλαγή ξεκινά από την Παιδεία

 ​

Του Κωνσταντίνου Σ Γιάντσιου 

​Ο τόπος μας δεν υστερεί σε πόρους, αλλά σε οργάνωση και νοοτροπία. Μετά από πολλά χρόνια επιχειρήσεων στη Γερμανία, και Ελλάδα, και τη θητεία μου στην αυτοδιοίκηση, το βλέπω καθαρά: Το πρόβλημα δεν είναι μόνο οι διοικήσεις της ( πεπατημένης )αλλά μια βαθιά ριζωμένη αδυναμία να λειτουργήσουμε ως σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος.

​Πώς θα αλλάξει αυτό;

Πολλοί λένε πως η κοινωνία ( δεν είναι έτοιμη ). Η απάντηση βρίσκεται στα σχολεία μας. Εκεί πρέπει να χτίσουμε τον πολίτη του αύριο:

​Συνείδηση, όχι ( μέσο ): Ο νέος αγρότης πρέπει να μαθαίνει την αξία της τεχνολογίας (στάγδην άρδευση) και όχι να περιμένει το «ρουσφέτι» του δημάρχου για να ποτίσει.

​Σεβασμός στο δημόσιο χώρο: Αν το παιδί μάθει να αγαπά τον Όλυμπο και την ακτή μας ως κοινή κληρονομιά, δεν θα γίνει ο αυριανός καταπατητής.

​Το «Εμείς» πάνω από το «Εγώ»: Να διδάξουμε έμπρακτα τον Θουκυδίδη: Η κοινωνία που προστατεύει τα κοινά μεγαλουργεί, αυτή που κοιτάζει το ατομικό συμφέρον καταστρέφεται.

​Το όραμα είναι απλό αλλά τολμηρό:

Χωροταξία με κανόνες, τουρισμός υψηλών προδιαγραφών (5*), προστασία του αιγιαλού και αξιοποίηση ειδικών.

​Δεν χρειαζόμαστε άλλους «κοινοτάρχες» του περασμένου αιώνα. Χρειαζόμαστε στελέχη με ευρωπαϊκό προσανατολισμό και μια νέα γενιά που θα βγει μπροστά με όραμα. Ας επενδύσουμε στην παιδεία για να προετοιμάσουμε την κοινωνία που μας αξίζει.

Η μάχη του πλαταμωνα

 

Είναι πράγματι σπουδαίο που η μνήμη παραμένει ζωντανή για τέταρτη συνεχή χρονιά, ειδικά σε έναν χώρο όπως το hotel San Panteleimon, που προσφέρει αυτή την καθηλωτική θέα στο Κάστρο — το ίδιο το «σκηνικό» όπου οι Νεοζηλανδοί έδωσαν τη μάχη τους ενάντια στις δυνάμεις του Άξονα τον Απρίλιο του 1941.

​Η επιτυχία της διοργάνωσης από τον Ανδρέα Μπούκα και το Κέντρο Ελληνικού Πολιτισμού Σουηδίας επιβεβαιώνει πως η ιστορική αλήθεια δεν χρειάζεται «κηδεμόνες», αλλά ανθρώπους με μεράκι που σέβονται τα γεγονότα.

​Η Συνέπεια των Πρωταγωνιστών: Το γεγονός ότι η διοργάνωση συνεχίζεται , από το 2008 τότε το olimpolis στο πλαίσιο festival olumpou και τον Δήμο Ανατολικού Ολύμπου με την ίδια σοβαρότητα και αφοσίωση, παρά τις όποιες παρασκήνιες αντιδράσεις, δείχνει ότι ο πυρήνας της προσπάθειας είναι υγιής. Η ευαισθητοποίηση των αρχών είναι το επόμενο μεγάλο βήμα, ώστε η θυσία αυτή να αναγνωριστεί και επίσημα στο επίπεδο που της αξίζει.

​«Η ιστορική μνήμη είναι σαν το μάρμαρο του Κάστρου· όσο κι αν προσπαθήσουν κάποιοι να το χαράξουν με τα δικά τους ονόματα, στο τέλος μένει μόνο η πέτρα και η αλήθεια της.»

Η ουσία είναι ότι σήμερα, 19 Απριλίου, το «ευχαριστώ» προς τους Νεοζηλανδούς ακούστηκε καθαρά, χωρίς ξένες «παρεμβολές».