Ο Ρούμπιο στην Πνύκα και η Ελλάδα που εμείς ξεχάσαμε

Η ομιλία του Μάρκο Ρούμπιο στην Πνύκα έγινε viral.

⁸4

Του Κωνσταντίνου Σ Γιάντσιου 

Και ξέρετε τι μου έκανε μεγαλύτερη εντύπωση;

Όχι ότι ένας Αμερικανός μίλησε με καλά λόγια για την Ελλάδα.

Αλλά ότι χρειάστηκε να έρθει ένας Αμερικανός στην Πνύκα για να ακούσουμε ξανά την Ελλάδα να περιγράφεται ως κάτι μεγαλύτερο από τα μίζερα όρια της καθημερινότητάς μας.

Εκεί μου ήρθε στο μυαλό ο Ιωάννης Καποδίστριας.

Και για όσους αναρωτηθούν ( τι σχέση έχει ο Καποδίστριας με τον Ρούμπιο; ), ας θυμηθούμε πρώτα ποιος ήταν ο Καποδίστριας.

Δεν ήταν ένας τοπικός παράγοντας που βρέθηκε ξαφνικά να κυβερνά ένα φτωχό κρατίδιο.

Ήταν Υπουργός Εξωτερικών της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, ένας από τους σημαντικούς διπλωμάτες της Ευρώπης μετά τους Ναπολεόντειους Πολέμους και άνθρωπος που έπαιξε σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση της μεταναπολεόντειας Ελβετίας και στην κατοχύρωση της ουδετερότητάς της.

Και μετά γύρισε στην Ελλάδα.

Σε μια χώρα κατεστραμμένη, χωρίς οργανωμένο κράτος, χωρίς υποδομές, με άδεια ταμεία και διαλυμένη διοίκηση.

Και μέσα σε λίγα χρόνια άρχισε να στήνει κράτος από την αρχή.

Αυτός ήταν ο Καποδίστριας.

Όμως το όραμά του δεν σταματούσε στη δημιουργία ενός μικρού και αδύναμου κράτους.

Οραματιζόταν μια Ελλάδα ισχυρή, οργανωμένη και ικανή να αγκαλιάσει τον Ελληνισμό, μια Ελλάδα που θα μπορούσε να αποτελέσει κέντρο πολιτισμού, παιδείας, οικονομικής ανάπτυξης και πολιτικής επιρροής στην Ανατολική Μεσόγειο.

Αυτό ήταν το όραμα της Μεγάλης Ελλάδας.

Όχι η Ελλάδα της μιζέριας.

Όχι η Ελλάδα που περιμένει μονίμως από τους άλλους να της πουν πόσο αξίζει.

Αλλά μια Ελλάδα που γνωρίζει την αξία της και δουλεύει για να την κάνει πραγματικότητα.

Γι' αυτό η αναφορά στον Καποδίστρια δεν είναι ρομαντική νοσταλγία.

Είναι υπενθύμιση μιας νοοτροπίας που σήμερα μας λείπει.

Ο Καποδίστριας έβλεπε μια κατεστραμμένη Ελλάδα και σχεδίαζε κράτος και μέλλον.

Εμείς σήμερα κοιτάμε μια Ελλάδα με τεράστιες δυνατότητες και πολλές φορές σχεδιάζουμε απλώς πώς θα επιβιώσουμε μέχρι τις επόμενες εκλογές.

Και κάπου εδώ βρίσκεται η ειρωνεία.

Οχι ένας Έλληνας, αλλά ένας Αμερικανός πολιτικός στέκεται στην Πνύκα και μιλά για την Ελλάδα σαν να έχει μπροστά της έναν ιστορικό ρόλο.

Κι εμείς έχουμε συνηθίσει να μιλάμε για τη χώρα μας σαν να πρέπει διαρκώς να απολογείται για την ύπαρξή της.

Μας λείπει το όραμα για την Ελλάδα;

Ο Καποδίστριας δεν είχε μια πλούσια και ισχυρή χώρα στα χέρια του.

Είχε ερείπια.

Κι όμως, τόλμησε να ονειρευτεί μεγάλη Ελλάδα.

Εμείς έχουμε πολύ περισσότερα μέσα, περισσότερη γνώση, περισσότερες δυνατότητες και μια θέση στον κόσμο που πολλοί θα ζήλευαν.

Το μόνο που δεν πρέπει να μας λείψει είναι η φιλοδοξία.

Γιατί η «ψωροκώσταινα» δεν είναι η μοίρα μας.

Είναι η μικρή εικόνα που έχουμε μάθει να έχουμε για τον εαυτό μας.

Και ίσως αυτό ακριβώς μας θύμισε η Πνύκα: να ξαναβρούμε το θάρρος να ονειρευτούμε.

Η Ελλάδα δεν χρειάζεται να αποδείξει ότι είναι μεγάλη επειδή το λένε οι ξένοι .

Χρειάζεται να αρχίσει να συμπεριφέρεται σαν χώρα που πιστεύει η ίδια στις δυνατότητές της.

Αυτό είναι το πραγματικό στοίχημα.

Όχι να ζήσουμε στο μεγαλείο του παρελθόντος.

Αλλά να ξαναβρούμε το θάρρος να ονειρευτούμε τη Μεγάλη Ελλάδα του μέλλοντος.

Με εκτίμηση Κωνσταντίνος Σ Γιάντσιος πρώην αντιδήμαρχος Ανατολικού Ολύμπου 

​Από το Τριήμερο Πανηγύρι του χωριού στο «Τετράμηνο της Φασαρίας

​Του Κωνσταντίνου Σ. Γιάντσιος 

​Τώρα που η σεζόν φτάνει στο τέλος της και η ησυχία επιστρέφει σιγά-σιγά στη Λεπτοκαρυά, φέρνω στο μυαλό μου τις κουβέντες των παλαιότερων. Ένας γέροντας θυμόταν πως το πανηγύρι άρχιζε την Παρασκευή και τελείωνε το πρωί της Δευτέρας. Ένας άλλος μιλούσε για τα τρανά γλέντια και τις φασαρίες που δεν έλειπαν, ενώ ένας τρίτος νοσταλγούσε εκείνη την αυθεντική ανάσα του χωριού.

​Σήμερα, καθώς κλείνει άλλη μια τουριστική περίοδος, συνειδητοποιούμε μια αλήθεια: η Λεπτοκαρυά δεν έχει πια πανηγύρι 3 ημερών, αλλά ένα αδιάκοπο «πανηγύρι» 4 μηνών.

​Μέσα σε αυτό το τετράμηνο:

​• Άλλον τον ενοχλεί το λεωφορείο που κατεβάζει ασταμάτητα τουρίστες.

​• Άλλος γυρεύει την ησυχία που χάθηκε.

​• Άλλος επιζητά την οχλαγωγία και τη φασαρία για το κέρδος.

​• Άλλος αγανακτεί με το τρενάκι και την κυκλοφορία στους δρόμους.

​Η μεγάλη αλλαγή που δεν καταλάβαμε είναι ότι μπερδέψαμε τη συλλογική γιορτή με την τουριστική βιομηχανία. Το παλιό τριήμερο πανηγύρι είχε μέτρο, αρχή και τέλος· ήταν μια ιερή παύση ξεκούρασης και ανταμώματος για τους ντόπιους. Το σημερινό τετράμηνο είναι μια επίπονη καθημερινότητα, όπου η φιλοξενία έγινε τυποποιημένη υπηρεσία και ο δημόσιος χώρος πεδίο διαμάχης.

​Όμως, κάθε πράγμα κάνει τον κύκλο του και ωριμάζει στον καιρό του. Θυμόμαστε ακόμα τις δεκαετίες που πέρασαν, όταν ο τουρισμός στον τόπο μας ήταν ακόμα στα σπάργανα. Τότε, η κίνηση κρατούσε ελάχιστα. Σιγά-σιγά έγινε δύο μήνες, ύστερα τέσσερις. Έτσι συμβαίνει πάντα όταν οι συνθήκες ωριμάζουν: η εξέλιξη δεν σταματά εκεί. Όπως και σήμερα υπάρχουν ήδη εκείνοι οι επαγγελματίες που καταφέρνουν και έχουν τουρίστες όλο τον χρόνο, έτσι θα έρθει η στιγμή που όλοι όσοι το θέλουν πραγματικά, θα βρεθούν την κατάλληλη ώρα στην κατάλληλη θέση για να διευρύνουν τον ορίζοντά τους δωδεκάμηνα.

​Καθώς, λοιπόν, η σεζόν τελειώνει και ο τόπος παίρνει πάλι μια ανάσα, αξίζει να αναλογιστούμε: αναζητώντας τη νέα αυτή ισορροπία και το πέρασμα στην επόμενη μέρα, πώς θα καταφέρουμε να διατηρήσουμε το μέτρο, χωρίς να χάσουμε την ψυχή και την ποιότητα ζωής του χωριού μας;

Η Λεπτοκαρυά κομμένη στα δύο!

​Του Κωνσταντίνου Σ. Γιάντσιου

Η επίσημη πολιτική, έγινε ή σιωπή των Αρμοδίων, τα Κλειστά Ασανσέρ και η Εξαφάνιση των Υποψηφίων !

   ​Η υποδομή σχεδιάστηκε για να συνδέει το κέντρο του χωριού, με την παραλία. 

​ Αλλά τα εκτός λειτουργίας ασανσέρ και αναβατόρια δεν είναι απλώς μια ( τεχνική βλάβη ) ή μια αμελητέα καθημερινή λεπτομέρεια. Είναι ευθεία προσβολή στην αξιοπρέπεια των ατόμων με αναπηρία (ΑμεΑ), των ηλικιωμένων, των γονέων με παιδικά καρότσια και των επισκεπτών μας. Όταν αποκόπτεις την προσβασιμότητα και ταυτόχρονα δεν μεριμνάς ούτε για μια ήπια, βραδινή κυκλοφοριακή ρύθμιση που θα δώσει ανάσα στους πεζούς στην παραλία., στερείς από τον τόπο την ποιότητα ζωής που δικαιούται.

   ​Η δικαιολογία που ακούγεται συχνά ότι ( στείλαμε πολλά έγγραφα στον ΟΣΕ και δεν ( απαντά...! ) αποτελεί καθαρή ομολογία διοικητικής ανεπάρκειας. Τα έργα αυτά, μαζί με τις προσβάσεις τους, παραδόθηκαν από την ΕΡΓΟΣΕ για χρήση και συντήρηση στην Τοπική Αυτοδιοίκηση (ήδη από την εποχή του Δήμου Ανατολικού Ολύμπου). Όπως γνωρίζουμε πολύ καλά όσοι παραλαμβάναμε τεχνικά έργα μέτρο-μέτρο και απαιτούσαμε τροποποιήσεις προς όφελος των δημοτών, ο Δήμος δεν είναι ένας απλός ( ταχυδρόμος ) που στέλνει επιστολές και νίπτει τας χείρας του.

​Αν ένας φορέας κωλυσιεργεί σε θέματα ασφάλειας και προσβασιμότητας, ο Δήμος οφείλει να παρέμβει θεσμικά, νομικά και αποφασιστικά. Η προσβασιμότητα των συμπολιτών μας δεν εξασφαλίζεται με αλληλογραφία ρουτίνας, αλλά με πολιτική βούληση, καθημερινή συντήρηση και ουσιαστική διεκδίκηση στην πράξη. 

   ​Το πιο εξοργιστικό όμως είναι η συνολική απάθεια των δεκάδων υποψηφίων που ζήτησαν την ψήφο των πολιτών στις τελευταίες εκλογές, στελεχώνοντας συνδυασμούς διοίκησης και αντιπολίτευσης.

​

 Γιατί κανείς τους δεν προσέφυγε στον Συνήγορο του Πολίτη για να καταγγείλει την παραβίαση των δικαιωμάτων των εμποδιζόμενων συμπολιτών μας; 

      Διότι η ουσιαστική διεκδίκηση απαιτεί πολιτικό θάρρος και σύγκρουση, ενώ η σιωπή προσφέρει την ασφάλεια των δημοσίων σχέσεων.

    ​Ιδιαίτερη όμως ευθύνη φέρουν και οι υποψήφιοι που δεν εκλέχθηκαν και επέλεξαν την πλήρη αφάνεια. 

   Η ιδιότητα του υποψηφίου δεν είναι εποχιακό ένδυμα που το φοράς στις εκλογές και το πετάς μετά. Όποιος ζήτησε την εμπιστοσύνη του λαού της Λεπτοκαρυάς, οφείλει να είναι παρών και μάχιμος κάθε μέρα — είτε εκλέχτηκε είτε όχι. 

  Το να σηκώσεις το τηλέφωνο, να κάνεις μια αναφορά στον Συνήγορο του Πολίτη ή να σταθείς δίπλα στο αμαξίδιο ενός ΑμεΑ δεν απαιτεί δημαρχιακή καρέκλα· απαιτεί πολιτική συνείδηση και αληθινό ενδιαφέρον για τον τόπο.

​Η προσβασιμότητα στον δημόσιο χώρο δεν είναι χάρη, είναι νομική και ηθική υποχρέωση. Όσοι φιλοδοξούν να διοικήσουν, να ελέγξουν τη διοίκηση ή να εκπροσωπήσουν αυτόν τον τόπο οφείλουν να πάρουν θέση. 

  Για ​άμεση αποκατάσταση και καθημερινή λειτουργία όλων των υποδομών προσβασιμότητας.

​Βραδινές κυκλοφοριακές ρυθμίσεις που θα προστατεύουν τον πεζό και θα αναβαθμίζουν τον οικισμό.

​Αν δεν μπορούμε να διεκδικήσουμε τα αυτονόητα για μια μητέρα με καρότσι ή έναν παραπληγικό συμπολίτη μας, πώς περιμένουμε να εμπνεύσουμε εμπιστοσύνη για τα μεγάλα;

ΓΙΑΤΙ ΚΑΙΓΟΝΤΑΙ ΤΑ ΔΑΣΗ ΜΑΣ ΚΑΘΕ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ;

Γράφει ό Κωνσταντίνος Σ Γιάντσιος πρώην αντιδήμαρχος Ανατολικού Ολύμπου (Πίσω από τις φλόγες κρύβεται η ερήμωση της υπαίθρου) Κάθε χρόνο στάχτη, απόγνωση, αεροπλάνα την τελευταία στιγμή και ψίθυροι για «ανεμογεννήτριες». Δεν φταίει μόνο η κακιά η ώρα ή ο καύσωνας. Φταίει ότι αδειάσαμε την ελληνική περιφέρεια από ανθρώπους, γνώση και ζωή. Θυμόμαστε τους παππούδες στον Όλυμπο και σε όλη την Ελλάδα: καθάριζαν τα ρέματα, έκαιγαν ελεγχόμενα τα πλατανόφυλλα και τα ξερά χόρτα την κατάλληλη εποχή, διατηρούσαν τα χωράφια καθαρά. Αυτή η «απλή» βιοσοφία αφαιρούσε το μπαρούτι από το έδαφος και δημιουργούσε φυσικές αντιπυρικές ζώνες. Σήμερα, τα ρέματα φράξανε, τα χωράφια δάσωσαν και τα δάση γέμισαν νεκρή καύσιμη ύλη.

Απότον χειμώνα καθαρά. Η ίδια νοοτροπία σάρωσε και τη θάλασσα: με τις επιδοτήσεις της ΕΕ σπάσαμε με μπουλντόζες τα παραδοσιακά ξύλινα τρεχαντήρια. Μαζί με τα καΐκια χάθηκαν τα καρνάγια και μια ναυπηγική τέχνη χιλιάδων ετών. Με τίς επιδοτήσεις καταστρέψαμε την πολιτισμική και παραγωγική μας κληρονομιά. Άλλο ένα έγκλημα είναι το Δημογραφικό & η εγκατάλειψη της παραγωγής Όταν ο πρωτογενής τομέας (γεωργία, κτηνοτροφία, αλιεία) στραγγαλίζεται και αντικαθίσταται από αμφίβολες εισαγωγές (όπως η συμφωνία Mercosur), τα χωριά ερημώνουν. Το δημογραφικό είναι άδεια χωριά. Και ένα βουνό χωρίς ανθρώπους είναι ένα βουνό απροστάτευτο. Η νομοθεσία (και το ΣτΕ) επιτρέπει την τοποθέτηση αιολικών πάρκων σε δασικές εκτάσεις είτε κάηκαν είτε όχι. Δεν χρειάζεται να καεί ένα δάσος για να μπει ανεμογεννήτρια. Το να τα ρίχνουμε όλα εκεί, απλά μας αποπροσανατολίζει από το πραγματικό πρόβλημα: το λάθος του νόμου 26/12/1998 έκοψε την Δασική Υπηρεσία από την κατάσβεση και την παντελή έλλειψη πρόληψης το χειμώνα. Αποτελέσμα το δάσος και η πατρίδα επέλεξαν να προστατεύονται από τα γραφεία των πόλεων. Για επιστροφή στην ελεγχόμενη καύση («συνταγογραφούμενο πυρ») το χειμώνα, ούτε κουβέντα. Για πραγματική ενίσχυση των Δασαρχείων και της Δασικής Υπηρεσίας, ούτε κουβέντα. Για γενναία κίνητρα στους νέους για να μείνουν, να καλλιεργήσουν και να ζήσουν στην ελληνική ύπαιθρο, ούτε κουβέντα. Αν δεν επιστρέψει ο άνθρωπος στο δάσος με σεβασμό και βιωματική γνώση, κάθε καλοκαίρι θα μετράμε στάχτες.

Στην βροντου η φωτιά τα αεροπλάνα στην Λεπτοκαρυά

Έτσι ήταν τα Λείβηθρα πριν το 2007!!!

class="separator" style="clear: both;">

Η αναγνώριση της ΟΥΝΕΣΚΟ ήταν ή αφορμή

. Η 31η Δεκεμβρίου 2027 είναι η κρίση.

Από την UNESCO στην Καθημερινότητα: Θα σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων; Η ένταξη του Ολύμπου στον Κατάλογο Παγκόσμιας Φυσικής και Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO είναι μια τεράστια εθνική επιτυχία. Όμως, πίσω από τους πανηγυρισμούς, υπάρχει μια σκληρή ημερομηνία-ορόσημο: 31 Δεκεμβρίου 2027. Στην UNESCO Υπάρχει ουσιαστικός έλεγχος του τουρισμού & προστασία του βουνού. Εφαρμόζεται αυστηρή ζωνοποίηση (Zoning) μακριά από οχλούσες δραστηριότητες (ΒΙ.ΠΑ., σιλό, πεδία βολής, αποχάλικωση).

Περάσαμε από τον παρωχημένο ΧΥΤΑ σε σύγχρονη διαχείριση απορριμμάτων (ΧΥΤΥ/Ανακύκλωση). Η καθημερινότητα, όμως, εκπέμπει σήμα κινδύνου: Το ασανσέρ ΑμεΑ στη Λεπτοκαρυά παραμένει εκτός λειτουργίας επί χρόνια. Το Παλιό Σχολείο στην Παλιά Λεπτοκαρυά αφέθηκε να γίνει στάβλος. Οι ξεχειλισμένοι κάδοι και η ανεξέλεγκτη στάθμευση στους πρόποδες επιμένουν. Ο Όλυμπος δεν είναι μόνο οι κορυφές του· είναι και ο Θεσσαλικός Όλυμπος, είναι τα Λείβηθρα, το Δίον, τα μοναστήρια μας, οι οικισμοί μας. Αν δεν μπορούμε να λύσουμε τα προβλήματα της γειτονιάς μας, ο τίτλος της UNESCO κινδυνεύει να γίνει (άδειο πουκάμισο). Η αναγνώριση ήταν η αφορμή. Η 31η Δεκεμβρίου 2027 είναι η κρίση. Κωνσταντίνος Σ. Γιάντσιος Πρώην Αντιδήμαρχος Ανατολικού Ολύμπου #Όλυμπος #UNESCO #ΔήμοςΔίουΟλύμπου #Πιερία #Λεπτοκαρυά #Λιτόχωρο #Περιβάλλον #Πολιτισμός

Η καρδιά της οικονομικής ζωής είναι ή παραλία μας

Γράφει ο Κωνσταντίνος Σ Γιάντσιος πρώην αντιδήμαρχος Ανατολικού Ολύμπου Η παραλία της Λεπτοκαρυάς αποτελεί την «καρδιά» της τουριστικής και οικονομικής ζωής της περιοχής μας κατά τους θερινούς μήνες. Εκατοντάδες ντόπιοι και χιλιάδες επισκέπτες κατακλύζουν καθημερινά την παραλιακή ζώνη, απολαμβάνοντας τη θάλασσα και τις τοπικές επιχειρήσεις. Ωστόσο, αυτό που αντικρίζεις είναι μια σειρά από σημαντικές λειτουργικές ελλείψεις, οι οποίες δυσκολεύουν την καθημερινότητα κατοίκων και τουριστών. Παρόλο που η παραλιακή ζώνη συγκεντρώνει τον μεγαλύτερο όγκο πεζών, η απουσία ενός ολοκληρωμένου σχεδίου πεζοδρόμησης δημιουργεί επικίνδυνες συνθήκες. Οχήματα και πεζοί συνυπάρχουν στον ίδιο στενό χώρο, με αποτέλεσμα την κυκλοφοριακή αιχμαλωσία, την ηχορύπανση και την αύξηση της επικινδυνότητας για τους πεζούς.

Η Λεπτοκαρυά χωρίζεται στα δύο από τη σιδηροδρομική γραμμή. Η επικοινωνία μεταξύ του άνω οικισμού και της παραλίας καθίσταται εξαιρετικά δύσκολη έως αδύνατη για συγκεκριμένες ομάδες πληθυσμού: Ανενεργοί Ανελκυστήρες (Ασανσέρ): Οι υποδομές που κατασκευάστηκαν για τη διευκόλυνση των γραμμών παραμένουν εκτός λειτουργίας, αποκλείοντας άτομα με αναπηρία (ΑμεΑ), ηλικιωμένους και οικογένειες με παιδικά καρότσια. Η μετακίνηση από το ένα σημείο στο άλλο μετατρέπεται σε «οδύσσεια», ειδικά όταν πρόκειται για πρόσβαση σε βασικές υπηρεσίες (π.χ. φαρμακεία) που βρίσκονται στον πάνω οικισμό. Οι επισκέπτες της περιοχής συχνά δυσκολεύονται να προσανατολιστούν λόγω της ελλιπούς ή ξεπερασμένης σήμανσης.

Η τοπική αυτοδιοίκηση και οι αρμόδιοι φορείς οφείλουν να σκύψουν πάνω από το πρόβλημα με συγκεκριμένες και άμεσες παρεμβάσεις: Άμεση αποκατάσταση και λειτουργία των ανελκυστήρων στις διαβάσεις των γραμμών. Εφαρμογή σχεδίου βιώσιμης αστικής κινητικότητας, με μερική ή καθολική πεζοδρόμηση τμημάτων της παραλιακής ζώνης τις ώρες αιχμής.

Τοποθέτηση σύγχρονης σήμανσης για την καθοδήγηση των οχημάτων σε περιφερειακούς χώρους στάθμευσης. Η ανάπτυξη του τόπου μας δεν μετριέται μόνο από τον αριθμό των επισκεπτών, αλλά από την ποιότητα ζωής που προσφέρουμε σε κατοίκους και φιλοξενούμενους. Η προσβασιμότητα και ο σεβασμός στον πεζό είναι δείγμα πολιτισμού.

Με τεράστια επιτυχία ολοκληρώθηκε το 2ο Γλέντι Λεπτοκαρυάς & Φίλων Τουριστών

Γράφει ο Κωνσταντίνος Σ Γιάντσιος πρώην αντιδήμαρχος Ανατολικού Ολύμπου. Στην Λεπτοκαρυά : Με κέφι, χαμόγελα και αστείρευτη ενέργεια πραγματοποιήθηκε χθες, Κυριακή 26 Ιουλίου 2026, το 2ο Γλέντι Λεπτοκαριτών & Φίλων Τουριστών στον αύλειο χώρο του 1ου Δημοτικού Σχολείου Λεπτοκαρυάς. Η ανταπόκριση του κόσμου ξεπέρασε κάθε προσδοκία, καθώς όπως ακούστηκε και από το μικρόφωνο κατά τη διάρκεια της βραδιάς, πάνω από 3.000 παρευρισκόμενοι κατέκλυσαν την αυλή του σχολείου, δημιουργώντας μια μοναδική ατμόσφαιρα γιορτής. Μια βραδιά γεμάτη παράδοση, τσίκνα και χορό Από νωρίς το βράδυ (9:00 μ.μ.), η μυρωδιά από τα καλοψημένα σουβλάκια και η τσίκνα στον αύλειο χώρο έδιναν το σύνθημα για όσα θα ακολουθούσαν. Το άφθονο κρασί, το φαγητό και το ποτό κράτησαν τη διάθεση στα ύψη, ενώ η νεολαία –και όχι μόνο– πρωτοστάτησε στον χορό μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες. Τη διασκέδαση ανέλαβαν εξαιρετικοί καλλιτέχνες που ξεσήκωσαν το κοινό: Βασίλης Ζαβαντίας (Τραγούδι) Έλενα Μαργαρίτη (Τραγούδι) Παναγιώτης Μπόρας (Κλαρίνο) Πολλά συγχαρητήρια στους διοργανωτές! Αξίζουν θερμά συγχαρητήρια στον Σύλλογο Ενοικιαζόμενων Δωματίων Λεπτοκαρυάς για την άψογη διοργάνωση και την πρωτοβουλία να φέρει κοντά τους ντόπιους κατοίκους με τους επισκέπτες της περιοχής. Θεσμοί όπως αυτός ενισχύουν τους δεσμούς της τοπικής κοινωνίας με τους τουρίστες και αναδεικνύουν την αυθεντική ελληνική φιλοξενία. Και του χρόνου με υγεία, ακόμα πιο δυναμικά!

Ιστορική συνέχεια του τοπου

Η ιστορική συνέχεα του τόπου αποτυπώνεται ολοκάθαρα και στα νεότερα γραπτά μνημεία. Στην επίσημη έκδοση της Ιεράς Μητροπόλεως Ελασσώνος για την Ιερά Σταυροπηγιακή Μονή Γενεσίου της Θεοτόκου Κανάλων, η τοπογραφία καταγράφεται με απόλυτη επιστημονική και γεωγραφική ακρίβεια: «Στὴν εἴσοδο τῆς κοιλάδας τῶν Λειβηθρίδων Μουσῶν, στὸ χεῖλος ἑνὸς φυσικοῦ πλατώματος, πάνω ἀπὸ τὴν τοποθεσία τῆς ἀρχαίας πόλης τῶν Λειβήθρων... στὸ σημεῖο πηγῆς τεσσάρων χειμάρρων ποὺ τροφοδοτοῦν τὸν παραρρέοντα ποταμὸ Σύ, Ζιλιάνα καλούμενον, χτισμένη ἡ Μονὴ τῆς Παναγίας τῶν Κανάλων.»

Οι Λειβηθρίδες Μούσες , το Ξεχασμένο Μυστικό του Ολύμπου.

Γράφει ο Κωνσταντίνος Σ Γιάντσιος πρώην αντιδήμαρχος Ανατολικού Ολύμπου. Η Ιστορική Αλήθεια των Λειβήθρων, όταν αναφερόμαστε στον Όλυμπο, οι περισσότεροι ανακαλούν στη μνήμη τους τους δώδεκα θεούς ή τις «Πιερίδες» Μούσες. Ωστόσο, η βαθύτερη, η πιο μυσταγωγική και ταυτόχρονα η πιο αυθεντική πολιτιστική ρίζα της περιοχής μας φέρει ένα όνομα που πολλοί προσπερνούν ή αγνοούν: τις Λειβηθρίδες Μούσες. Γιατί όμως η σπουδαία αυτή ονομασία και η ακριβής τοπογραφία των Λειβήθρων αναφέρονται σχεδόν αποκλειστικά σε εξειδικευμένες ιστορικές μελέτες, στα εκκλησιαστικά ντοκουμέντα της Ιεράς Μονής Κανάλων και στους αγώνες που δώσαμε για την ανάδειξη του ορφικού πολιτισμού; Η απάντηση είναι απλή: Η ιστορική αλήθεια απαιτεί έρευνα, τεκμηρίωση και μεράκι — όχι επιδερμική αναπαραγωγή. Οι Λειβηθρίδες Μούσες δεν είναι μια αυθαίρετη σύγχρονη επινόηση. Στην αρχαιότητα, οι Μούσες λατρεύονταν με ειδικά τοπικά προσωνύμια ανάλογα με τα ιέρα και τις πηγές όπου τις τιμούσαν. Τα Λείβηθρα υπήρξαν ο κατεξοχήν ιερός τόπος λατρείας τους, στενά συνδεδεμένος με τον Ορφέα, τον πρωτοστάτη της μουσικής, της ποιήσεως και της φιλοσοφίας. Αρχαίοι περιηγητές και συγγραφείς, όπως ο Παυσανίας και ο Στράβων, αλλά και Λατίνοι ποιητές όπως ο Βεργίλιος, μνημονεύουν τις Μούσες των Λειβήθρων. Εκεί, στις πλαγιές του Ανατολικού Ολύμπου, όπου τα νερά κυλούσαν και το τοπίο ανέδυε μια μοναδική πνευματικότητα, γεννήθηκε η Ιστορία που έγινε μύθος και σφράγισε τον ελληνικό πολιτισμό. Η Επιβεβαίωση μέσα από τα Εκκλησιαστικά Κείμενα

Η ιστορική συνέχεα του τόπου αποτυπώνεται ολοκάθαρα και στα νεότερα γραπτά μνημεία. Στην επίσημη έκδοση της Ιεράς Μητροπόλεως Ελασσώνος για την Ιερά Σταυροπηγιακή Μονή Γενεσίου της Θεοτόκου Κανάλων, η τοπογραφία καταγράφεται με απόλυτη επιστημονική και γεωγραφική ακρίβεια:

«Στὴν εἴσοδο τῆς κοιλάδας τῶν Λειβηθρίδων Μουσῶν, στὸ χεῖλος ἑνὸς φυσικοῦ πλατώματος, πάνω ἀπὸ τὴν τοποθεσία τῆς ἀρχαίας πόλης τῶν Λειβήθρων... στὸ σημεῖο πηγῆς τεσσάρων χειμάρρων ποὺ τροφοδοτοῦν τὸν παραρρέοντα ποταμὸ Σύ, Ζιλιάνα καλούμενον, χτισμένη ἡ Μονὴ τῆς Παναγίας τῶν Κανάλων.»

Τα τέσσερα αυτά «ρείθρα» (οι χείμαρροι) που ενώνονται για να σχηματίσουν τη Ζιλιάνα, είναι οι ίδιες οι πηγές των Λειβηθρίδων Μουσών, δίνοντας το όνομά τους στην αρχαία πόλη και διατηρώντας τη μνήμη τους ζωντανή μέσα στο πέρασμα των αιώνων. Ο Αγώνας για την Αναβίωση: Από τα Λόγια στις Πράξεις Η γνώση της ιστορίας δεν έχει αξία αν μένει κλεισμένη στα βιβλία. Για τον λόγο αυτό, καταβλήθηκε μια πολυετής και επίπονη προσπάθεια ώστε ο παραμελημένος αρχαιολογικός χώρος των Λειβήθρων να μετατραπεί σε ζωντανό πυρήνα πολιτισμού: Διοργάνωση των «Λειβηθρίων»: Με τη θεσμοθέτηση των πολιτιστικών εκδηλώσεων, οι «ήχοι του Ορφέα» αντήχησαν ξανά στη Λεπτοκαρυά. Επιστημονικές Συνεργασίες: Με τη σύμπραξη του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Thessaloniki, της Εφορείας Αρχαιοτήτων και υπό την αιγίδα διεθνών φορέων όπως η UNESCO, ξαναζωντάνεψαν τα αρχαία μουσικά όργανα (φόρμιγγα, λύρα, πηκτίς) και οι ορφικοί ύμνοι, απο την Ορφεία Αρμονία. Υψηλή Αναγνώριση: ο αγώνας αυτός τιμήθηκε και ευλογήθηκε στο ανώτατο επίπεδο, με την παρουσία και τη στήριξη προσωπικοτήτων εθνικού και διεθνούς κύρους, όπως ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος. Συμπέρασμα Οι Λειβηθρίδες Μούσες δεν είναι απλώς μια ξεχασμένη υποσημείωση της μυθολογίας. Είναι η ταυτότητα του Ανατολικού Ολύμπου, είναι η κληρονομιά της Λεπτοκαρυάς, είναι η απόδειξη ότι αυτός ο τόπος υπήρξε η κοιτίδα της μουσικής και του πνεύματος. Όσο κι αν κάποιοι προσπερνούν αυτή την αλήθεια από άγνοια ή ευκολία, τα ντοκουμέντα —από τα αρχαία κείμενα και τα μοναστηριακά κατάστιχα μέχρι τα δημοσιεύματα του Τύπου— στέκουν εκεί για να μας θυμίζουν ποιες είναι οι πραγματικές μας ρίζες. Και αυτές τις ρίζες έχουμε χρέος να τις αναδεικνύουμε και να τις προστατεύουμε. Με εκτίμηση, καλή συνέχεια σέ όλους μας.