«ΛΕΠΤΟΚΑΡΥΑ : Υπάρχουν μέρη που τα βλέπεις και μέρη που σε σημαδεύουν.

Γράφει ο Κωνσταντίνος Σ Γιάντσιος πρώην αντιδήμαρχος Ανατολικού 

    Από την θάλασσα βλέπουμε την πόλη τού Ορφέα τά Λείβηθρα.

​    Στην Λεπτοκαρυά όταν κολυμπάς, δεν αντικρίζεις μόνο την ακτή, αλλά και τις άγριες παγωμένες χαράδρες , που αντιστέκονται στον ήλιο, εκεί ψηλά στον Όλυμπο. 

Πουθενά αλλού στην Ευρώπη όταν στην θάλασσα κολυμπάς, δεν είσαι ταυτόχρονα,  τόσο κοντά σέ υψομετρική διαφορά, απο τις παγωμένες χαράδρες του μυθικού βουνού, που δικαιολογημένα το ονομάσανε το βουνό των Θεών. Μια εικόνα, χίλιες λέξεις, σε ένα βίντεο από τη δική μας Λεπτοκαρυά.»

    ​Αυτό που σε προκαλεί δέος βλέποντας τον παγετό, δεν είναι τυχαίο, ίσα ίσα η  εναλλαγή από το υψόμετρο των κορυφών στην επιφάνεια της θάλασσας μέσα σε ελάχιστα χιλιόμετρα , είναι η γεωγραφία και η ατμόσφαιρα της περιοχής μας, που είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με τη γέννηση και την έξαρση του Ορφισμού.

​Ο μυθικός Ορφέας, ο μέγιστος των μουσικών και των μυστών, συνδέεται άμεσα με τον Όλυμπο και την Πιερία.

  Τα αρχαία Λείβηθρα , βρίσκονται ακριβώς εκεί, στους πρόποδες του Ολύμπου και σε απόσταση αναπνοής από τη Λεπτοκαρυά, θεωρείται κατά την παράδοση ο τόπος όπου τάφηκε ο Ορφέας , αλλά και το μέρος όπου οι Μούσες μάζεψαν τα κομμάτια του σώματός του μετά τον τραγικό του θάνατο.

 

Ένα μάθημα ζωής για τα παιδιά μας, εδώ στον τόπο του Ορφέα!

Γράφει ο Κωνσταντίνος Σ Γιάντσιος πρώην αντιδήμαρχος Ανατολικού Ολύμπου. 

    

      Κοιτάζοντας την εικόνα με τον Ορφέα να κρατά τη λύρα του δίπλα στο αρχαίο θέατρο και τις 9 Μούσες να τον περιβάλλουν, δεν βλέπουμε απλώς μια αναπαράσταση του μύθου. Βλέπουμε τις ρίζες μας. Βλέπουμε τα Λείβηθρα και τον Όλυμπο.

 ​Αυτες οι εικόνες ίσως θυμίσουν στα παιδιά μας ότι περπατούν, παίζουν και μεγαλώνουν πάνω στα ίδια χώματα που γέννησαν τον παγκόσμιο πολιτισμό.

   Ο μύθος του Ορφέα δεν είναι μια παλιά ιστορία στα βιβλία· είναι ένα ζωντανό δίδαγμα ευγένειας, συνεργασίας και σεβασμού προς τη φύση και τις τέχνες.

  ​Για να φτάσει όμως αυτό το μήνυμα στις καρδιές των παιδιών της Πιερίας, παραμένει το ζητούμενο. ​ 

​ Οι γονείς είστε οι πρώτοι που θα μεταδώσετε αυτή την κληρονομιά. Πάρτε τα παιδιά σας από το χέρι, δείξτε τους την εικόνα

  συζητήστε μαζί τους για τον Ορφέα και επισκεφθείτε τους αρχαιολογικούς μας χώρους. 

   Ας μάθουν τα παιδιά μας να αγαπούν τον τόπο τους, όχι επειδή «πρέπει», αλλά επειδή τον γνώρισαν και τον θαύμασαν.

Οι δάσκαλοι και οι εκπαιδευτικοί, που κρατάνε το «κλειδί» της γνώσης. Ίσως να χρησιμοποιήστε αυτό το υλικό στην τάξη, στο μάθημα της ιστορίας, της μουσικής ή της ευέλικτης ζώνης.  Η νά πισκεφθείτε το Βιωματικό Πάρκο των Λειβήθρων.

​Οι σύλλογοι της περιοχής να αγκαλιάσουμε τέτοιες πρωτοβουλίες, διοργανώνοντας εκδηλώσεις, θεατρικά δρώμενα και αφιερώματα για τα παιδιά, που θα ξαναζωντανεύουν τον κύκλο των Μουσών και τις μελωδίες του Ορφέα μέσα από τη δική τους ματιά.

​Η ανάδειξη της πολιτιστικής μας ταυτότητας είναι υποχρέωση όλων μας. Έχουμε στα χέρια μας έναν παγκόσμιο θησαυρό. Οφείλουμε να στηρίξουμε με πράξεις την παιδεία και τον πολιτισμό της νέας γενιάς, δημιουργώντας υποδομές, καθαρούς και προσβάσιμους αρχαιολογικούς χώρους και εκπαιδευτικά προγράμματα που θα κάνουν τον Δήμο μας πρότυπο πολιτιστικής διαπαιδαγώγησης.

​

Ο Ορφέας δεν νίκησε με τη βία, αλλά με τη μουσική, την ευγένεια και την αρμονία. Ας ενώσουμε όλοι τις δυνάμεις μας –σαν τις 9 Μούσες που κάθονται μαζί στον κύκλο– για να δώσουμε στα παιδιά μας τα εφόδια να ομορφύνουν το δικό τους μέλλον και τον δικό μας τόπο!

  ​

Γιατί δεν αξιολογούμε τους ειδικούς πού μπορούνε να αλλάξουνε αυτό. ;

 

Γράφει ο Κωνσταντίνος Σ Γιάντσιος πρώην αντιδήμαρχος Ανατολικού Ολύμπου 

Ο Δήμος Δίου-Ολύμπου, πρέπει, και μπορεί, να γίνει οικονομικά ανεξάρτητος 

     Ο Δήμος, ως διοικητική μονάδα σε μια χώρα, συνήθως εξαρτάται οικονομικά από την κεντρική κυβέρνηση και τους πόρους που λαμβάνει από αυτήν μέσω φόρων, επιδοτήσεων και άλλων πηγών χρηματοδότησης.

    Η οικονομική ανεξαρτησία ενός Δήμου εξαρτάται από πολλούς παράγοντες, όπως η οικονομική διαχείριση, η τοπική οικονομική δυναμική και η ικανότητα να δημιουργεί έσοδα.

  

    Ορισμένοι Δήμοι όπως ο "Δίου-Ολυμπου" μπορούν να αναπτύξουν πηγές εσόδων μέσω του τουρισμού, της μεταποίησης αγροτικών προϊόντων βιομηχανίας ή άλλων επιχειρηματικών δραστηριοτήτων, ενώ άλλοι δήμοι ενδέχεται να εξακολουθούν να εξαρτώνται κυρίως από την κεντρική κυβέρνηση , 

   "εμεις έχουμε το πλεονέκτημα αλλά δεν αξιολογούμε τους ειδικούς πού μπορούνε να αλλάξουνε αυτό"

   Η διαχείριση των οικονομικών πόρων, 

  

η εξοικονόμηση και η αποτελεσματική δαπάνη είναι σημαντικοί παράγοντες για την οικονομική ανεξαρτησία ενός Δήμου.

Λεπτοκαρυά ή κεντρική ανισόπεδη διάβαση είναι κλειστή.

   Εδώ εγινε ο Γολγοθάς των πολιτών   μέ ( κινητικά προβλήματα ) ΑΜΕΑ, μάνες μέ καρότσι, και για την τρίτη ηλικία. 

Ανάγκη για πεζοδρομήσει...!!!

Γράφει ο Κωνσταντίνος Σ. Γιάντσιος, πρώην αντιδήμαρχος Ανατολικού Ολύμπου

     Οι άνθρωποι που άφησαν τις γραμμές του τρένου να κόβουν στα δύο τον αστικό ιστό της Λεπτοκαρυάς, υποθήκευσαν το μέλλον και την ομαλή ανάπτυξη του τόπου μας.

   Είναι οι ιδιοι που φώναζαν να φύγουν οι γραμμές από τον Πλαταμώνα, ωστόσο στην Λεπτοκαρυά αρνούνταν να αποδεχτούν ότι  ή σιδηροδρομικημή γραμμή,  κόβει την Λεπτοκαρυά στα δύο. 

​   Κατά την τροποποίηση της αρχικής μελέτης το 2007 ακυρώθηκε το συμπαγές τοιχίο που χώριζε τους πεζούς από τα αυτοκίνητα και αντικαταστάθηκε με κάγκελα (κιγκλιδώματα).

   Ώστε, όποτε προκύψει ανάγκη, να πεζοδρομήσει το σημείο, να αφαιρεθούν τα κάγκελα και να επικοινωνούν άμεσα και με ασφάλεια τα ΑμεΑ, οι γονείς με τα καρότσια και οι ηλικιωμένοι. 

   Αντί όμως να αξιοποιηθεί αυτή η πρόβλεψη, σήμερα κρατούν το ασανσέρ κλειστό, χωρίς σεβασμό, στους ανθρώπους. 

   ​Οι πληροφορίες λένε ότι το θέμα είχε τεθεί επίσημα με ερώτησή τοπικού συμβούλου της Λεπτοκαρυάς, στο Δημοτικό Συμβούλιο εδώ και έναν χρόνο, πριν από την περυσινή τουριστική σεζόν!

​ "Ξαφνιάστηκαν, όλοι όταν άκουσαν: Σας το φτιάξαμε 7-8 φορές και το χαλάσανε πιωμένοι τουρίστες, δεν το ξαναφτιάχνουμε!”

​    Η δημοτική αρχή γνωρίζει το πρόβλημα, έχει επιλέξει συνειδητά την παραίτηση για να δόση λύση. 

​   Εξάλλου υπάρχουν οι θεσμικοί φορείς του νομού μας, όπως ο Σύλλογος Προστασίας Κινητικά Αναπήρων και Παραπληγικών Ν. Πιερίας και ο Σύλλογος «Στηρίζω». Όταν οι τοπικοί σύλλογοι παλεύουν για τα αυτονόητα δικαιώματα και την αξιοπρέπεια των ΑμεΑ, είναι απαράδεκτο η διοίκηση του Δήμου να παραιτείται με φτηνές δικαιολογίες για «πιωμένους».  

     ​Η κριτική έχει αξία όταν συνοδεύεται από προτάσεις. 

    Στην επάνω πλευρά της γραμμής, από τον σταθμό μέχρι τη διάβαση (μια απόσταση 250 μέτρων), προτείνεται η δημιουργία ενός πεζοδρόμου πλάτους 6 μέτρων.

    Εκεί μπορούν να τοποθετηθούν σταθερά κιόσκια για μόνιμη αγορά, μια παρέμβαση που θα δώσει βαθιά αναπτυξιακή ανάσα, θα αποσυμφορήσει την κίνηση και θα προσφέρει σύγχρονες λύσεις στην καθημερινότητα.

Ωστόσο πρέπει κάποιος να ανοίξει τον πεζόδρομο. 

      ​Είναι η ώρα οι διοικούντες να σοβαρευτούν. Να σεβαστούν την καθημερινή τυραννία των πολιτών, να αναγνωρίσουν ότι οι επισκέπτες μας,   προτιμούν την Λεπτοκαρυά,  και να δώσουν, επιτέλους, τις αυτονόητες λύσεις που δικαιούται ένας τουριστικός Δήμος. 

  Και ας κρίνουν οι πολίτες ποιοι τελικά σέβονται αυτόν τον τόπο στην πράξη και ποιοι τον αφήνουν στη μοίρα του.

​

​

​

Οδοιπορικό στο Ρέμα Αγίου Μηνά

Γράφει ο Κωνσταντίνος Σ Γιάντσιος πρώην αντιδήμαρχος Ανατολικού Ολύμπου 

​

Όταν η πολιτική βούληση γεννούσε έργα, και όταν η αδιαφορία τα αφήνει στην τύχη τους

​Μια απογευματινή πεζή βόλτα κατηφορίζοντας το ρέμα του Αγίου Μηνά στη Λεπτοκαρυά είναι αρκετή για να ξυπνήσει μνήμες, να αναδείξει διαχρονικά έργα, αλλά και να φέρει στην επιφάνεια τις γνωστές παθογένειες που μας πληγώνουν. Ένας περίπατος που αποτελεί καθρέφτη της ιστορίας του τόπου μας.

 

​1. Κυκλικός Κόμβος (2008): Όταν υπήρχε όραμα χωρίς κόστος

​Η βόλτα ξεκινά από τον πρώτο κυκλικό κόμβο που έγινε ποτέ στη Λεπτοκαρυά, το 2008. Ένα έργο που υλοποιήθηκε μετά από προσωπική μου παρέμβαση στον τότε αρχιμηχανικό της ΤΕΡΝΑ, κ. Στέλιο Θωρηκίδη. Σήμερα, ο κόμβος αυτός λειτουργεί αθόρυβα, προσφέροντας ασφάλεια στους πολίτες, χωρίς να κοστίσει ούτε ένα ευρώ στον δήμο. Αποδεικνύεται, έτσι, πως όταν η δημοτική αρχή θέλει και διεκδικεί με γνώμονα το κοινό συμφέρον, γίνονται θαύματα χωρίς την οικονομική επιβάρυνση του δημότη.

​2. Ο κρουνός της... «νέας πατέντας»

​Μόλις 50 μέτρα πιο κάτω, η σκληρή πραγματικότητα του σήμερα σε προσγειώνει. Ένας κρουνός πυρασφάλειας της ΔΕΥΑΔΟΛ, μισοκρυμμένος μέσα στα άγρια χόρτα, να στάζει ασταμάτητα. Ίσως πρόκειται για κάποια νέα, πρωτοποριακή εφεύρεση: να ποτίζουμε τα άγρια χόρτα για να μεγαλώνουν! Την ίδια ώρα, βέβαια, που στους πολίτες επιβάλλονται πρόστιμα αν δεν καθαρίσουν τα οικόπεδά τους. Δύο μέτρα και δύο σταθμά.

​3. Τα «Αρχαία» της Νεότερης Ιστορίας και η μπαζωμένη κοίτη

​Στα 30 μέτρα απέναντι, στο ρέμα, αντικρίζει κανείς τα περιβόητα ζαρζανέτια (συρματοκιβώτια με πέτρες) που προστατεύουν τη γέφυρα. Το 2008, πριν από τη γέφυρα του ΟΣΕ, κατασκευαζόταν η νέα γέφυρα για τα αυτοκίνητα. Κατά τις εκσκαφές για τα αντιπλημμυρικά έργα, το συνεργείο προσέκρουσε πάνω σε παλαιότερα θαμμένα ζαρζανέτια – εκείνα που είχαν χτιστεί για να προστατεύσουν την παλιά γέφυρα του ΟΣΕ που είχε ρίξει ο χείμαρρος.

​Πώς βρέθηκαν θαμμένα; Κάποιος συμπολίτης μας, με τις πλάτες των γνωστών-αγνώστων, είχε μπαζώσει τη μισή κοίτη του ρέματος, έριξε χώμα και φύτεψε ελιές και καρυδιές! Έτσι γίνεται στην Ελλάδα... Όταν ήρθε η ώρα να εκτελέσω το έργο ως Αντιδήμαρχος, αποκαλύψαμε αυτά τα θαμμένα ντοκουμέντα. Θυμάμαι μάλιστα τον δημοσιογράφο Αποστόλη Λεηνά από το «Ολύμπιο Βήμα» που με ρώτησε παραξενεμένος: «Μα, δεν μοιάζουν για αρχαία αυτά». Και του απάντησα: «Έχεις δίκιο, είναι αρχαία... της νεότερης ελληνικής ιστορίας και αυθαιρεσίας!».

​

4. Η άσφαλτος που αντέχει και το παράτολμο πάρκινγκ

​Αμέσως μετά ξεκινά η άσφαλτος που στρώσαμε την ίδια χρονιά (2008). Παρά τη φυσιολογική φθορά του χρόνου, αντέχει ακόμα. Πριν πέσει η άσφαλτος, υπήρχε εκεί ένα διαλυμένο τσιμέντο με σίδερα που εξείχαν, αποτελώντας μόνιμο κίνδυνο για πεζούς και οχήματα. Το μετατρέψαμε σε ένα απέραντο πάρκινγκ. Ένα έργο ίσως παράτολμο, καθώς σε ακραία καιρικά φαινόμενα (κυρίως τον χειμώνα) το ρέμα κατεβάζει πολύ νερό και τα αυτοκίνητα πρέπει να απομακρύνονται. Ωστόσο, το καλοκαίρι λύνει τα χέρια των επισκεπτών και συνεχίζει να προσφέρει πολύτιμες υπηρεσίες μέχρι σήμερα.

​   Ή βόλτα στο ρέμα του Αγίου Μηνά είναι ένα μάθημα τοπικής ιστορίας. Δείχνει τι μπορεί να πετύχει η διοίκηση όταν έχει σχέδιο και τσαγανό, αλλά και πόσο εύκολα η αδιαφορία και η ασυδοσία μπορούν να υπονομεύσουν το μέλλον αυτού του τόπου.

Λεπτοκαρυά: Η ανισόπεδη διάβαση της ντροπής και ο Γολγοθάς των πολιτών

 ​

– Ώρα για λύσεις και τέλος οι δικαιολογίες. 

​Γράφει ο Κωνσταντίνος Σ. Γιάντσιος, πρώην αντιδήμαρχος Ανατολικού Ολύμπου

   ​Η θλιβερή κατάσταση με την κεντρική ανισόπεδη διάβαση στη Λεπτοκαρυά δεν είναι ένα τυχαίο, σημερινό πρόβλημα. Είναι το αποτέλεσμα μιας σειράς λανθασμένων αποφάσεων που πάνε πολλές δεκαετίες πίσω, από την εποχή των Κοινοτήτων, πολύ πριν από τον «Καποδίστρια» και τον «Καλλικράτη».    

    

Ή πρόβλεψη για πεζοδρόμησει, και ή ακύρωση του τοιχίου!!!

 Τότε, λήφθηκε η στρατηγικά λανθασμένη απόφαση να παραμείνει ο σιδηροδρομικός σταθμός στο ίδιο μέρος.  

    Οι ίδιοι άνθρωποι που άφησαν τις γραμμές του τρένου να κόβουν στα δύο τον αστικό ιστό της Λεπτοκαρυάς, υποθήκευσαν το μέλλον και την ορθόδοξη ανάπτυξη του τόπου μας.

   ​Η αντίφαση και η πολιτική τύφλωση σε όλο τους το μεγαλείο: Όταν βρισκόμουν στη διοίκηση του Δήμου και έμπαινε πλέον η ηλεκτροκίνηση και οι ανισόπεδες διαβάσεις ως δεδομένα έργα, κάποιοι δεν ήθελαν καμία ρεαλιστική λύση. Πήγαιναν κόντρα σε όλα. Την ίδια ώρα που φώναζαν να φύγουν οι γραμμές από τον Πλαταμώνα, στη Λεπτοκαρυά αρνούνταν να αποδεχτούν ότι η ηλεκτροκίνηση και οι διαβάσεις είναι μια μη αναστρέψιμη πραγματικότητα, όπου το μόνο που μπορείς και οφείλεις να κάνεις είναι να παλέψεις για βελτιώσεις, σωστή μελέτη και συντήρηση. Η τότε αντιπολίτευση, δυστυχώς, επέλεξε τυφλά το «όχι σε όλα».

ΑΜΕΑ σε αποκλεισμό γιατί ;

   ​Η ανισόπεδη διάβαση χρήζει άμεσης βελτίωσης και διορθώσεων. Η αρχική μελέτη είχε προβλέψει τα ασανσέρ, μια επιλογή ξεπερασμένη που αποδείχθηκε στην πράξη αποτυχημένη, αφού αντί να λειτουργούν, είναι μόνιμα κλειστά. Οι προτάσεις που είχαμε καταθέσει για την κατασκευή μιας σταθερής, μεταλλικής ράμπας —που θα έλυνε το πρόβλημα οριστικά και χωρίς έξοδα συντήρησης— δυστυχώς δεν εισακούστηκαν.

    ​Ωστόσο, κατά την τροποποίηση της μελέτης, πετύχαμε κάτι σημαντικό: ακυρώθηκε το συμπαγές τοιχίο που χώριζε τους πεζούς από τα αυτοκίνητα και αντικαταστάθηκε με κάγκελα (κιγκλιδώματα). Αυτό έγινε με προοπτική: ώστε, όποτε αποφασίσει η εκάστοτε διοίκηση να πεζοδρομήσει το σημείο, να αφαιρεθούν τα κάγκελα και να επικοινωνούν άμεσα και με ασφάλεια τα ΑμεΑ, οι γονείς με τα καρότσια και οι ηλικιωμένοι. Αντί όμως να αξιοποιηθεί αυτή η πρόβλεψη, σήμερα κρατούν το ασανσέρ κλειστό, χωρίς καμία βοηθητική ράμπα, αδιαφορώντας για την προσβασιμότητα.

    ​Η κριτική έχει αξία όταν συνοδεύεται από προτάσεις. Στη μελέτη του σχεδίου προβλέπεται κάτι που μπορεί να αλλάξει ριζικά την εικόνα της περιοχής: Στην επάνω πλευρά της γραμμής, από τον σταθμό μέχρι τη διάβαση (μια απόσταση 250 μέτρων), προτείνεται η δημιουργία ενός πεζοδρόμου πλάτους 6 μέτρων. Εκεί μπορούν να τοποθετηθούν σταθερά κιόσκια για τη λαϊκή αγορά, μια παρέμβαση που θα δώσει βαθιά αναπτυξιακή ανάσα, θα αποσυμφορήσει την κίνηση και θα προσφέρει σύγχρονες λύσεις στην καθημερινότητα.

Προτάθηκε εκ των υστέρων...!!!

Είναι λύση,  θέλουμε πράξεις !

​Είναι η ώρα οι διοικούντες να σοβαρευτούν. Να σεβαστούν την καθημερινή τυραννία των πολιτών, να αναγνωρίσουν τον Γολγοθά που περνούν από τον αποκλεισμό, οι ευπαθείς ομάδες και να δώσουν, επιτέλους, τις αυτονόητες λύσεις που δικαιούται η Λεπτοκαρυά.

​

​

Το καυτό ζήτημα τής Λεπτοκαρυάς, ή κεντρική ανισόπεδη διάβαση

 

 

​Γράφει ο Κωνσταντίνος Σ. Γιάντσιος, πρώην αντιδήμαρχος Ανατολικού Ολύμπου

    ​Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα της καθημερινότητάς μας στη Λεπτοκαρυά είναι η κεντρική ανισόπεδη διάβαση. 

   Χωρίς λειτουργική ράμπα και με μόνιμα χαλασμένα ασανσέρ, παύει να είναι ένα χρήσιμο έργο υποδομής. 

    Από χρήσιμο έργο μετατράπηκε χωρίς σεβασμό, δυστυχώς, σε ένα απροσπέλαστο εμπόδιο, έναν καθημερινό Γολγοθά για τα Άτομα με Αναπηρία (ΑμεΑ), τους ηλικιωμένους και τους γονείς με καρότσια.

    ​Με αφορμή αυτή την κατάσταση, σκέφτομαι ότι αν ο Δήμος θέλει πραγματικά να κάνει το καλό, καλύτερο.!

        Πρέπει να τοποθετήσει εκεί μια κάμερα. Όχι για να ελέγχει, αλλά για να καταγράψει την καθημερινή ταλαιπωρία, τον αποκλεισμό των συμπολιτών μας και την πλήρη αποτυχία στη συντήρηση των δημόσιων εγκαταστάσεων.

​ Το αντίστοιχο έγινε, σε κεντρικό σημείο της παραλίας, επιχειρηματίες ανησύχησαν δικαιολογημένα βλέποντας μια κάμερα τοποθετημένη σε κολόνα της ΔΕΗ

   Η κάμερα τοποθετήθηκε το μεσημέρι και αφαιρέθηκε το βράδυ της ίδιας ημέρας.

    ​Σύμφωνα με πληροφορίες, μπήκε στο πλαίσιο κυκλοφοριακής μελέτης; με σκοπό τη στοχευμένη καταμέτρηση πεζών ή οχημάτων για συγκεκριμένες ώρες. Αν η καταγραφή ήταν αρκετή, θα το δείτε όταν και όποτε υπάρξει το αποτέλεσμα της μελέτης. 

   ​ Αλλά, επειδή οι ώρες που λειτούργησε στην κολόνα της ΔΕΗ είναι λίγες, δεν είναι βέβαιο ότι η κάμερα «έπιασε» μια πολύ σκληρή πραγματικότητα: π.χ το κλασικό φαινόμενο της «δικτατορίας των τροχοφόρων», η οποία εκτοπίζει τον πεζό, το παιδί, τον ποδηλάτη. Η αν έδειξε την πλήρη εικόνα , δηλαδή ότι τα πεζοδρόμιά μας είναι στενά και ο δημόσιος χώρος μετατρέπεται σε μια άναρχη και επικίνδυνη «ζώνη επιβίωσης», όπου όλοι αναγκάζονται να μοιράζονται το ίδιο οδόστρωμα.

 

    ​Το ότι  από την μία πλευρά, με τα τουριστικά τρενάκια, υπάρχει μια όμορφη εικόνα αναψυχής και τουριστικής κίνησης που χρησιμεύει για τη διαφήμιση του τόπου μας. 

  Και από την άλλη, η βασική υποδομή της καθημερινότητας (ασφάλεια πεζών, προσβασιμότητα) υποφέρει. !!

  Η κάμερα σίγουρα θα αναδείξει την άμεση ανάγκη πεζοδρομήσεων , ή κλείσιμο της παραλιακής, της βραδυνές ώρες, η ακόμα και πεζόδρομο στην μία πλευρά του οδοστρώματος κάτω από την διάβαση. 

    ​Ίσως τελικά, αυτή η ολιγόωρη παρουσία της κάμερας στην κολόνα να γίνει η αφορμή να δράσουμε επειγόντως για την ποιότητα του δημόσιου χώρου και την ασφάλεια στη Λεπτοκαρυά μας. 

   Η πίεση για σωστές υποδομές, και συντήρησης θα φέρει την ασφαλή συνύπαρξη πεζών και οχημάτων ,καθώς και την ποιοτική τουριστική ταυτότητα.

     ​Μέχρι όμως να δράσουμε με σχέδιο, στους δρόμους μας θα επικρατεί ο νόμος του ισχυρότερου — πολλές φορές, ο νόμος της ζούγκλας.

Όταν το καλοκαίρι τραγουδάει και ο Όλυμπος κρατάει ακόμα το χιόνι του απόΛεπτοκαρυά.

« Ο ήχος του τζίτζικα να αντηχεί και στο βάθος η παγωμένη κατοικία των θεών, όπως φαίνεται από τη Λεπτοκαρυά. Η απόλυτη ελληνική αντίθεση!»

 

Orfikon echoes of Orpheus"

 

9 Μούσες στον κύκλο, και ο Ορφέας με τη λύρα. 

Λεπτοκαρυά: Το διαχρονικό κάλλος απέναντι στις «χρόνιες πληγές» και τις χαμένες ευκαιρίες

Η υπόγεια διάβαση. 

Γράφει ο Κωνσταντίνος Σ Γιάντσιος πρώην αντιδήμαρχος Ανατολικού Ολύμπου. 

Το σχολείο. 

    Όποιος παρακολουθεί τα τοπικά μέσα κοινωνικής δικτύωσης, θα δει ένα μόνιμο, διάσπαρτο κύμα διαμαρτυρίας από τους πολίτες της Λεπτοκαρυάς, και όχι μόνο.

   Παράπονα για τα αφρόντιστα πάρκα, τα νηπιαγωγεία και τις παιδικές χαρές. Φωνές για τα ασανσέρ που δεν λειτουργούν στις υπόγειες διαβάσεις, για τα σκουπίδια, την ελλιπή ανακύκλωση και τα ακαθάριστα ρέματα. 

   Το καλοκαίρι, η ατζέντα μεγαλώνει: η κατάσταση στην παραλία, οι πέτρες, η οχλαγωγία από τις «πειραγμένες» εξατμίσεις και οι μεγάλες ταχύτητες στους δρόμους. Ένας τόπος ευλογημένος, που όμως οι ίδιοι οι κάτοικοί του νιώθουν ότι έχει αφεθεί στην τύχη του. 

  Το πρόβλημα, όμως, είναι ότι αυτές οι διαμαρτυρίες παραμένουν σκόρπιες και μεμονωμένες. Λείπει η οργάνωση εκείνη που θα πιέσει αποτελεσματικά τους υπεύθυνους, ώστε να μπει επιτέλους «το δάχτυλο επί τον τύπον των ήλων». 

Ράχη. 

 

     Γιατί όμως δεν οργανωνόμαστε;

   Εδώ ερχόμαστε αντιμέτωποι με το μεγάλο επαρχιακό δίλημμα. 

  Ο γνωστός, ο συγγενής, ο φίλος, ο «γνωστός-άγνωστος» που καταπατά τον δημόσιο χώρο, που δουλεύει στο δημόσιο ή σε κάποια μεγάλη ιδιωτική εταιρεία. 

  Για χάρη των κοινωνικών σχέσεων, η αλήθεια κρύβεται κάτω από το χαλί.

   Κι όταν έρχεται η περίοδος των εκλογών, οι ίδιοι άνθρωποι θα μας υποδείξουν όχι μόνο σε ποιον συνδυασμό να μπούμε για να «κλείσει» το ψηφοδέλτιο, αλλά θα επηρεάσουν και την ίδια μας την ψήφο. Κι έτσι, ο κύκλος της ανοχής συνεχίζεται. 

   Η ιστορία της Λεπτοκαρυάς κουβαλάει τις δικές της αντιφάσεις. Η μετακίνηση του χωριού προς την παραλία ξεκίνησε τη δεκαετία του '50, μετά από κατολισθήσεις που έπληξαν λίγα σπίτια και την μια εκκλησία. Με αφορμή αυτό, κρίθηκε τότε ότι έπρεπε να γκρεμιστούν πολλά σπίτια. 

   Το μεγάλο ερωτηματικό παραμένει: Το σχολείο της Παλιάς Λεπτοκαρυάς τι τους πείραξε και το γκρέμισαν, σε ένα μέρος που σήμερα αποδεδειγμένα είναι απόλυτα σταθερό;

   Το παράδοξο είναι ότι ενώ κανείς δεν διαμαρτύρεται για την πλατεία της Παλιάς Λεπτοκαρυάς, η οποία πέρασε στα χέρια καταπατητών, οι διαχρονικές παθογένειες μεταφέρθηκαν αυτούσιες στο νέο χωριό. 

   Σαφώς και η μετακίνηση στην παραλία έδωσε τεράστια αναπτυξιακή ώθηση, αλλά τα μυαλά δεν άλλαξαν.

    Τις περασμένες δεκαετίες, η Λεπτοκαρυά είχε τη χρυσή ευκαιρία να δει τον σιδηρόδρομο να μεταφέρεται δίπλα στην Εθνική Οδό. Ούτε αυτό έγινε. Το τρένο παρέμεινε στο ίδιο σημείο, διχοτομώντας τον ιστό της περιοχής. 

  Σήμερα, αντί να αναγνωρίσουμε τα μεγάλα στρατηγικά λάθη του παρελθόντος, μας φταίνε απλώς οι διαβάσεις. 

   Παράλληλα, ένας τόπος που ιστορικά «έπαιζε» με τη θάλασσα και είχε εμπορικές μεταφορές από την περίφημη Σκάλα Λεπτοκαρυάς, σήμερα δεν διαθέτει ούτε μια μαρίνα, χάνοντας τεράστιο μερίδιο από τον ποιοτικό τουρισμό.       Υπάρχει όμως και μια άλλη αλήθεια που συχνά παραβλέπουμε. 

    Η Λεπτοκαρυά δεν είναι ένα απομονωμένο, ξεχασμένο χωριό χωρίς πόρους. Για τέσσερις ολόκληρους μήνες το καλοκαίρι, η περιοχή μεταμορφώνεται σε ένα απέραντο «πανηγύρι», ένα διαρκές φεστιβάλ (festival) με χιλιάδες επισκέπτες, εκδηλώσεις και έντονη οικονομική δραστηριότητα. 

   Ωστόσο, πώς γίνεται ένας τόπος που σφύζει από ζωή και παράγει τόσο πλούτο για ένα τετράμηνο, να μην μπορεί να εξασφαλίσει τα αυτονόητα για τους υπόλοιπους οκτώ μήνες —ή ακόμα και κατά τη διάρκεια της σεζόν; 

   Πού πηγαίνει αυτή η δυναμική όταν σβήνουν τα φώτα των φεστιβάλ; 

   Ο κόσμος πλέον βλέπει τα προβλήματα, όσο λαμπερή κι αν είναι η τουριστική σεζόν.

   Η Λεπτοκαρυά δεν χρειάζεται άλλα "δάκρυα" στο Facebook.

 

2007,08,09 από τις εκδηλώσεις των Λειβήθρων 

   Χρειάζεται πολίτες που θα ξεπεράσουν το «κόμπλεξ» της γνωριμίας και του πολιτικού κόστους, όπως τα ιδεολογήματα, και να κοιτάξουν κατάματα τα λάθη του χθες, και να απαιτήσουν οργανωμένα το αυτονόητο, σεβασμό στον δημόσιο χώρο και ένα όραμα που να ανταποκρίνεται στο πραγματικό κάλλος αυτού του τόπου.

!Ούτε χριστουγεννιάτικο δέντρο, ούτε Σημαία, με το Βλέμμα ενός επισκέπτη!

 

 Γράφει: ο Κωνσταντίνος Σ Γιάντσιος πρώην αντιδήμαρχος Ανατολικού Ολύμπου 

  ​Οι δύο φωτογραφίες αποτυπώνουν μια ολόκληρη νοοτροπία. Από τη μία, η δημιουργικότητα και το μεράκι. Από την άλλη, η προχειρότητα και ο «μαϊμουδισμός».

  ​Ίσως να μην έγραφα τίποτα, αν η ίδια η πραγματικότητα δεν «έβγαζε μάτι». Πριν λίγες μέρες, ένας δικηγόρος, φίλος από την Αθήνα που καθόταν σε καφέ της πλατείας, με πήρε τηλέφωνο. «Τι είναι αυτό εκεί;» με ρώτησε απορημένος, δείχνοντας τη σημαία στον πράσινο στύλο.

    Αντί να απολογηθώ για την προχειρότητα που αντίκριζε, του εξήγησα την ιστορία που πάει πίσω στο 2007.

  ​Τότε, ένας παλιός στύλος φωτισμού που προοριζόταν για τα σκουπίδια της νέας Εθνικής Οδού, σώθηκε χάρη στη δράση της τότε Αντιδημαρχίας Ανατολικού Ολύμπου. Μεταφέρθηκε στην πλατεία, βάφτηκε πράσινος, στερεώθηκε σε βιδωτή βάση και φορτώθηκε λαμπιόνια. Με ύψος 12 μέτρα και ένα αστέρι 2 μέτρων στην κορυφή, αποτέλεσε για δύο δεκαετίες το εμβληματικό Χριστουγεννιάτικo Δέντρο της Λεπτοκαρυάς. Μια κατασκευή με μηδενικό κόστος για τον πολίτη, που έδινε αυθεντική ταυτότητα στις γιορτές μας, και χρώμα στην αγορά των Χριστουγέννων. 

   ​Τα περασμένα Χριστούγεννα, κάποιοι αποφάσισαν ότι τα λαμπιόνια «ενοχλούσαν» και ότι έπρεπε να αντιγράψουμε τυφλά ό,τι γίνεται αλλού, βάζοντας ένα συμβατικό δέντρο. Έτσι, αυτό έμεινε σβηστό και ο στύλος χρησιμοποιήθηκε πρόχειρα ως ιστός της σημαίας.

   ​Όμως, βαμμένος ακόμα πράσινος, χωρίς τον προβλεπόμενο σταυρό στην κορυφή και χωρίς το χρώμα που ορίζεται για τον ιστό της σημαίας, ο στύλος αυτός μαρτυρά απλώς ότι μας βλέπουν κι άλλοι· δεν είμαστε μόνοι. Ο άνθρωπος του νόμου και της λογικής κατάλαβε αμέσως την αξία αυτού που χάθηκε και την αισθητική παραφωνία αυτού που έμεινε.

   ​Ένας έμπειρος επισκέπτης εντοπίζει αμέσως το λάθος. Η αλήθεια δεν κρύβεται.

  ​Όταν σβήνεις μια τοπική παράδοση 20 ετών για να φέρεις κάτι έτοιμο επειδή «έτσι κάνουν κι αλλού», ( π.χ Λιτόχωρο ) δεν εκσυγχρονίζεις τον τόπο σου· απλώς χάνεις την αυθεντικότητά σου. Αυτή τη στιγμή, η πλατεία μας δεν έχει ούτε το λαμπερό δέντρο που πολλοί αγαπήσαμε, ούτε έναν επίσημο ιστό εθνικού συμβόλου. Έχει ένα μνημείο μιας αυτοδιοίκησης που ξέχασε να εκτιμά το μεράκι και την οικονομία.

​

Τι είναι πραγματικά «Τοπόσημο» για τη Λεπτοκαρυά; τι είναι νέο σήμα;

 

 

​ Γράφει ο Κωνσταντίνος Σ. Γιάντσιος 

Πρώην Αντιδημάρχος Ανατολικού Ολύμπου

  ​Με αφορμή την τοποθέτηση της φωτιζόμενης επιγραφής στη Λεπτοκαρυά και τις πανηγυρικές αναρτήσεις που ακολούθησαν, οφείλω ως πολίτης και πρώην αντιδήμαρχος να πω με σεβασμό στην αλήθεια.

    ​Κάθε εθελοντική πρωτοβουλία που ομορφαίνει τον τόπο μας είναι αξιέπαινη. Η επιγραφή του Συλλόγου είναι μια όμορφη αισθητική προσθήκη και ένα ωραίο σημείο για φωτογραφίες.

​Το να βαφτίζεται μια σύγχρονη κατασκευή ως «το νέο τοπόσημο» ή «το νέο σήμα της Λεπτοκαρυάς» δείχνει άγνοια .

​

  ​Το τοπόσημο είναι ένα σημείο-σταθμός με βαθιά ιστορική, αρχιτεκτονική ή φυσική αξία που αντέχει στους αιώνες.

​ Το πραγματικό σύμβολο της Λεπτοκαρυάς βρίσκεται στον παγκόσμιο μύθο του Ορφέα, που είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με τον Όλυμπο. 

​Αυτή είναι η βαριά κληρονομιά μας. 

​Η επίσημη τουριστική ταυτότητα και το «σήμα» ενός τόπου απαιτούν επιστημονικές μελέτες και επίσημες αποφάσεις του Δημοτικού Συμβουλίου.

    ​Η Λεπτοκαρυά έχει ανάγκη από ουσιαστικές υποδομές και στρατηγική ανάδειξη του πολιτισμού της. Κρατάμε την επιγραφή ως μια όμορφη διακοσμητική προσθήκη για τους τουρίστες, αλλά θυμόμαστε ότι το αληθινό μας έμβλημα είναι οι ρίζες μας. Αυτές δεν αντικαθίστανται.