Το καυτό ζήτημα τής Λεπτοκαρυάς, ή κεντρική ανισόπεδη διάβαση

 

​Γράφει ο Κωνσταντίνος Σ. Γιάντσιος, πρώην αντιδήμαρχος Ανατολικού Ολύμπου

    ​Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα της καθημερινότητάς μας στη Λεπτοκαρυά είναι η κεντρική ανισόπεδη διάβαση. 

   Χωρίς λειτουργική ράμπα και με μόνιμα χαλασμένα ασανσέρ, παύει να είναι ένα χρήσιμο έργο υποδομής. 

    Από χρήσιμο έργο μετατράπηκε δυστυχώς, σε ένα απροσπέλαστο εμπόδιο, έναν καθημερινό Γολγοθά για τα Άτομα με Αναπηρία (ΑμεΑ), τους ηλικιωμένους και τους γονείς με καρότσια.

    ​Με αφορμή αυτή την κατάσταση, σκέφτομαι ότι αν ο Δήμος θέλει πραγματικά να κάνει το καλό, καλύτερο.!

        Πρέπει να τοποθετήσει εκεί μια κάμερα. Όχι για να ελέγχει, αλλά για να καταγράψει την καθημερινή ταλαιπωρία, τον αποκλεισμό των συμπολιτών μας και την πλήρη αποτυχία στη συντήρηση των δημόσιων εγκαταστάσεων.

​ Το αντίστοιχο έγινε, σε κεντρικό σημείο της παραλίας, επιχειρηματίες ανησύχησαν δικαιολογημένα βλέποντας μια κάμερα τοποθετημένη σε κολόνα της ΔΕΗ

   Η κάμερα τοποθετήθηκε το μεσημέρι και αφαιρέθηκε το βράδυ της ίδιας ημέρας.

    ​Σύμφωνα με πληροφορίες, μπήκε στο πλαίσιο κυκλοφοριακής μελέτης; με σκοπό τη στοχευμένη καταμέτρηση πεζών ή οχημάτων για συγκεκριμένες ώρες. Αν η καταγραφή ήταν αρκετή, θα το δείτε όταν και όποτε υπάρξει το αποτέλεσμα της μελέτης. 

    Ωστόσο το «μυστήριο» λοιπόν λύθηκε γρήγορα, πριν γίνει μόνιμος βραχνάς για τη γειτονιά.

   ​ Αλλά, επειδή οι ώρες που λειτούργησε στην κολόνα της ΔΕΗ είναι λίγες, δεν είναι βέβαιο ότι η κάμερα «έπιασε» μια πολύ σκληρή πραγματικότητα: π.χ το κλασικό φαινόμενο της «δικτατορίας των τροχοφόρων», η οποία εκτοπίζει τον πεζό, το παιδί, τον ποδηλάτη. Η αν έδειξε την πλήρη εικόνα , δηλαδή ότι τα πεζοδρόμιά μας είναι στενά και ο δημόσιος χώρος μετατρέπεται σε μια άναρχη και επικίνδυνη «ζώνη επιβίωσης», όπου όλοι αναγκάζονται να μοιράζονται το ίδιο οδόστρωμα.

 

    ​Το ότι  από την μία πλευρά, με τα τουριστικά τρενάκια, υπάρχει μια όμορφη εικόνα αναψυχής και τουριστικής κίνησης που χρησιμεύει για τη διαφήμιση του τόπου μας. 

  Και από την άλλη, η βασική υποδομή της καθημερινότητας (ασφάλεια πεζών, προσβασιμότητα) υποφέρει. !!

  Η κάμερα σίγουρα θα αναδείξει την άμεση ανάγκη πεζοδρομήσεων , ή κλείσιμο της παραλιακής, της βραδυνές ώρες. 

    ​Ίσως τελικά, αυτή η ολιγόωρη παρουσία της κάμερας στην κολόνα να γίνει η αφορμή να δράσουμε επειγόντως για την ποιότητα του δημόσιου χώρου και την ασφάλεια στη Λεπτοκαρυά μας. 

   Η πίεση για σωστές υποδομές, και συντήρησης θα φέρει την ασφαλή συνύπαρξη πεζών και οχημάτων ,καθώς και την ποιοτική τουριστική ταυτότητα.

     ​Μέχρι όμως να δράσουμε με σχέδιο, στους δρόμους μας θα επικρατεί ο νόμος του ισχυρότερου — πολλές φορές, ο νόμος της ζούγκλας.

Όταν το καλοκαίρι τραγουδάει και ο Όλυμπος κρατάει ακόμα το χιόνι του απόΛεπτοκαρυά.

« Ο ήχος του τζίτζικα να αντηχεί και στο βάθος η παγωμένη κατοικία των θεών, όπως φαίνεται από τη Λεπτοκαρυά. Η απόλυτη ελληνική αντίθεση!»

 

Orfikon echoes of Orpheus"

 

9 Μούσες στον κύκλο, και ο Ορφέας με τη λύρα. 

Λεπτοκαρυά: Το διαχρονικό κάλλος απέναντι στις «χρόνιες πληγές» και τις χαμένες ευκαιρίες

Η υπόγεια διάβαση. 

Γράφει ο Κωνσταντίνος Σ Γιάντσιος πρώην αντιδήμαρχος Ανατολικού Ολύμπου. 

Το σχολείο. 

    Όποιος παρακολουθεί τα τοπικά μέσα κοινωνικής δικτύωσης, θα δει ένα μόνιμο, διάσπαρτο κύμα διαμαρτυρίας από τους πολίτες της Λεπτοκαρυάς, και όχι μόνο.

   Παράπονα για τα αφρόντιστα πάρκα, τα νηπιαγωγεία και τις παιδικές χαρές. Φωνές για τα ασανσέρ που δεν λειτουργούν στις υπόγειες διαβάσεις, για τα σκουπίδια, την ελλιπή ανακύκλωση και τα ακαθάριστα ρέματα. 

   Το καλοκαίρι, η ατζέντα μεγαλώνει: η κατάσταση στην παραλία, οι πέτρες, η οχλαγωγία από τις «πειραγμένες» εξατμίσεις και οι μεγάλες ταχύτητες στους δρόμους. Ένας τόπος ευλογημένος, που όμως οι ίδιοι οι κάτοικοί του νιώθουν ότι έχει αφεθεί στην τύχη του. 

  Το πρόβλημα, όμως, είναι ότι αυτές οι διαμαρτυρίες παραμένουν σκόρπιες και μεμονωμένες. Λείπει η οργάνωση εκείνη που θα πιέσει αποτελεσματικά τους υπεύθυνους, ώστε να μπει επιτέλους «το δάχτυλο επί τον τύπον των ήλων». 

Ράχη. 

 

     Γιατί όμως δεν οργανωνόμαστε;

   Εδώ ερχόμαστε αντιμέτωποι με το μεγάλο επαρχιακό δίλημμα. 

  Ο γνωστός, ο συγγενής, ο φίλος, ο «γνωστός-άγνωστος» που καταπατά τον δημόσιο χώρο, που δουλεύει στο δημόσιο ή σε κάποια μεγάλη ιδιωτική εταιρεία. 

  Για χάρη των κοινωνικών σχέσεων, η αλήθεια κρύβεται κάτω από το χαλί.

   Κι όταν έρχεται η περίοδος των εκλογών, οι ίδιοι άνθρωποι θα μας υποδείξουν όχι μόνο σε ποιον συνδυασμό να μπούμε για να «κλείσει» το ψηφοδέλτιο, αλλά θα επηρεάσουν και την ίδια μας την ψήφο. Κι έτσι, ο κύκλος της ανοχής συνεχίζεται. 

   Η ιστορία της Λεπτοκαρυάς κουβαλάει τις δικές της αντιφάσεις. Η μετακίνηση του χωριού προς την παραλία ξεκίνησε τη δεκαετία του '50, μετά από κατολισθήσεις που έπληξαν λίγα σπίτια και την μια εκκλησία. Με αφορμή αυτό, κρίθηκε τότε ότι έπρεπε να γκρεμιστούν πολλά σπίτια. 

   Το μεγάλο ερωτηματικό παραμένει: Το σχολείο της Παλιάς Λεπτοκαρυάς τι τους πείραξε και το γκρέμισαν, σε ένα μέρος που σήμερα αποδεδειγμένα είναι απόλυτα σταθερό;

   Το παράδοξο είναι ότι ενώ κανείς δεν διαμαρτύρεται για την πλατεία της Παλιάς Λεπτοκαρυάς, η οποία πέρασε στα χέρια καταπατητών, οι διαχρονικές παθογένειες μεταφέρθηκαν αυτούσιες στο νέο χωριό. 

   Σαφώς και η μετακίνηση στην παραλία έδωσε τεράστια αναπτυξιακή ώθηση, αλλά τα μυαλά δεν άλλαξαν.

    Τις περασμένες δεκαετίες, η Λεπτοκαρυά είχε τη χρυσή ευκαιρία να δει τον σιδηρόδρομο να μεταφέρεται δίπλα στην Εθνική Οδό. Ούτε αυτό έγινε. Το τρένο παρέμεινε στο ίδιο σημείο, διχοτομώντας τον ιστό της περιοχής. 

  Σήμερα, αντί να αναγνωρίσουμε τα μεγάλα στρατηγικά λάθη του παρελθόντος, μας φταίνε απλώς οι διαβάσεις. 

   Παράλληλα, ένας τόπος που ιστορικά «έπαιζε» με τη θάλασσα και είχε εμπορικές μεταφορές από την περίφημη Σκάλα Λεπτοκαρυάς, σήμερα δεν διαθέτει ούτε μια μαρίνα, χάνοντας τεράστιο μερίδιο από τον ποιοτικό τουρισμό.       Υπάρχει όμως και μια άλλη αλήθεια που συχνά παραβλέπουμε. 

    Η Λεπτοκαρυά δεν είναι ένα απομονωμένο, ξεχασμένο χωριό χωρίς πόρους. Για τέσσερις ολόκληρους μήνες το καλοκαίρι, η περιοχή μεταμορφώνεται σε ένα απέραντο «πανηγύρι», ένα διαρκές φεστιβάλ (festival) με χιλιάδες επισκέπτες, εκδηλώσεις και έντονη οικονομική δραστηριότητα. 

   Ωστόσο, πώς γίνεται ένας τόπος που σφύζει από ζωή και παράγει τόσο πλούτο για ένα τετράμηνο, να μην μπορεί να εξασφαλίσει τα αυτονόητα για τους υπόλοιπους οκτώ μήνες —ή ακόμα και κατά τη διάρκεια της σεζόν; 

   Πού πηγαίνει αυτή η δυναμική όταν σβήνουν τα φώτα των φεστιβάλ; 

   Ο κόσμος πλέον βλέπει τα προβλήματα, όσο λαμπερή κι αν είναι η τουριστική σεζόν.

   Η Λεπτοκαρυά δεν χρειάζεται άλλα "δάκρυα" στο Facebook.

 

2007,08,09 από τις εκδηλώσεις των Λειβήθρων 

   Χρειάζεται πολίτες που θα ξεπεράσουν το «κόμπλεξ» της γνωριμίας και του πολιτικού κόστους, όπως τα ιδεολογήματα, και να κοιτάξουν κατάματα τα λάθη του χθες, και να απαιτήσουν οργανωμένα το αυτονόητο, σεβασμό στον δημόσιο χώρο και ένα όραμα που να ανταποκρίνεται στο πραγματικό κάλλος αυτού του τόπου.

!Ούτε χριστουγεννιάτικο δέντρο, ούτε Σημαία, με το Βλέμμα ενός επισκέπτη!

 

 Γράφει: ο Κωνσταντίνος Σ Γιάντσιος πρώην αντιδήμαρχος Ανατολικού Ολύμπου 

  ​Οι δύο φωτογραφίες αποτυπώνουν μια ολόκληρη νοοτροπία. Από τη μία, η δημιουργικότητα και το μεράκι. Από την άλλη, η προχειρότητα και ο «μαϊμουδισμός».

  ​Ίσως να μην έγραφα τίποτα, αν η ίδια η πραγματικότητα δεν «έβγαζε μάτι». Πριν λίγες μέρες, ένας δικηγόρος, φίλος από την Αθήνα που καθόταν σε καφέ της πλατείας, με πήρε τηλέφωνο. «Τι είναι αυτό εκεί;» με ρώτησε απορημένος, δείχνοντας τη σημαία στον πράσινο στύλο.

    Αντί να απολογηθώ για την προχειρότητα που αντίκριζε, του εξήγησα την ιστορία που πάει πίσω στο 2007.

  ​Τότε, ένας παλιός στύλος φωτισμού που προοριζόταν για τα σκουπίδια της νέας Εθνικής Οδού, σώθηκε χάρη στη δράση της τότε Αντιδημαρχίας Ανατολικού Ολύμπου. Μεταφέρθηκε στην πλατεία, βάφτηκε πράσινος, στερεώθηκε σε βιδωτή βάση και φορτώθηκε λαμπιόνια. Με ύψος 12 μέτρα και ένα αστέρι 2 μέτρων στην κορυφή, αποτέλεσε για δύο δεκαετίες το εμβληματικό Χριστουγεννιάτικo Δέντρο της Λεπτοκαρυάς. Μια κατασκευή με μηδενικό κόστος για τον πολίτη, που έδινε αυθεντική ταυτότητα στις γιορτές μας, και χρώμα στην αγορά των Χριστουγέννων. 

   ​Τα περασμένα Χριστούγεννα, κάποιοι αποφάσισαν ότι τα λαμπιόνια «ενοχλούσαν» και ότι έπρεπε να αντιγράψουμε τυφλά ό,τι γίνεται αλλού, βάζοντας ένα συμβατικό δέντρο. Έτσι, αυτό έμεινε σβηστό και ο στύλος χρησιμοποιήθηκε πρόχειρα ως ιστός της σημαίας.

   ​Όμως, βαμμένος ακόμα πράσινος, χωρίς τον προβλεπόμενο σταυρό στην κορυφή και χωρίς το χρώμα που ορίζεται για τον ιστό της σημαίας, ο στύλος αυτός μαρτυρά απλώς ότι μας βλέπουν κι άλλοι· δεν είμαστε μόνοι. Ο άνθρωπος του νόμου και της λογικής κατάλαβε αμέσως την αξία αυτού που χάθηκε και την αισθητική παραφωνία αυτού που έμεινε.

   ​Ένας έμπειρος επισκέπτης εντοπίζει αμέσως το λάθος. Η αλήθεια δεν κρύβεται.

  ​Όταν σβήνεις μια τοπική παράδοση 20 ετών για να φέρεις κάτι έτοιμο επειδή «έτσι κάνουν κι αλλού», ( π.χ Λιτόχωρο ) δεν εκσυγχρονίζεις τον τόπο σου· απλώς χάνεις την αυθεντικότητά σου. Αυτή τη στιγμή, η πλατεία μας δεν έχει ούτε το λαμπερό δέντρο που πολλοί αγαπήσαμε, ούτε έναν επίσημο ιστό εθνικού συμβόλου. Έχει ένα μνημείο μιας αυτοδιοίκησης που ξέχασε να εκτιμά το μεράκι και την οικονομία.

​

Τι είναι πραγματικά «Τοπόσημο» για τη Λεπτοκαρυά; τι είναι νέο σήμα;

 

 

​ Γράφει ο Κωνσταντίνος Σ. Γιάντσιος 

Πρώην Αντιδημάρχος Ανατολικού Ολύμπου

  ​Με αφορμή την τοποθέτηση της φωτιζόμενης επιγραφής στη Λεπτοκαρυά και τις πανηγυρικές αναρτήσεις που ακολούθησαν, οφείλω ως πολίτης και πρώην αντιδήμαρχος να πω με σεβασμό στην αλήθεια.

    ​Κάθε εθελοντική πρωτοβουλία που ομορφαίνει τον τόπο μας είναι αξιέπαινη. Η επιγραφή του Συλλόγου είναι μια όμορφη αισθητική προσθήκη και ένα ωραίο σημείο για φωτογραφίες.

​Το να βαφτίζεται μια σύγχρονη κατασκευή ως «το νέο τοπόσημο» ή «το νέο σήμα της Λεπτοκαρυάς» δείχνει άγνοια .

​

  ​Το τοπόσημο είναι ένα σημείο-σταθμός με βαθιά ιστορική, αρχιτεκτονική ή φυσική αξία που αντέχει στους αιώνες.

​ Το πραγματικό σύμβολο της Λεπτοκαρυάς βρίσκεται στον παγκόσμιο μύθο του Ορφέα, που είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με τον Όλυμπο. 

​Αυτή είναι η βαριά κληρονομιά μας. 

​Η επίσημη τουριστική ταυτότητα και το «σήμα» ενός τόπου απαιτούν επιστημονικές μελέτες και επίσημες αποφάσεις του Δημοτικού Συμβουλίου.

    ​Η Λεπτοκαρυά έχει ανάγκη από ουσιαστικές υποδομές και στρατηγική ανάδειξη του πολιτισμού της. Κρατάμε την επιγραφή ως μια όμορφη διακοσμητική προσθήκη για τους τουρίστες, αλλά θυμόμαστε ότι το αληθινό μας έμβλημα είναι οι ρίζες μας. Αυτές δεν αντικαθίστανται.

Το 1683 η Ήττα των Οθωμανών στη Βιέννη που Γέννησε το Κρουασάν

 

   ​Η Μάχη της Βιέννης το 1683, όπου ο Πολωνός βασιλιάς και στρατηγός Ιωάννης Γ΄ Σομπιέσκι συνέτριψε τους Οθωμανούς, δεν άλλαξε μόνο την ιστορία της Ευρώπης .

   ​Μετά τη νίκη, δημιούργησαν ένα γλύκισμα σε σχήμα μισοφέγγαρου (τον πρόγονο του κρουασάν) που συμβόλιζε την οθωμανική σημαία. 

    ​Ο θρίαμβος αποτυπώθηκε έντονα στην τέχνη της εποχής. Σε αρκετά μνημεία και αγάλματα, ο Σομπιέσκι απεικονίζεται έφιππος και μεγαλοπρεπής, με τις οπλές του αλόγου του ή τα πόδια του να πατάνε το οθωμανικό μισοφέγγαρο.

    ​Αυτή η ιστορία παραμένει ζωντανή μέχρι σήμερα στα παρασκήνια της διεθνούς πολιτικής.

   ​Στα διαλείμματα σκληρών διεθνών διασκέψεων, όταν οι συζητήσεις με την Άγκυρα είναι τεταμένες, Ευρωπαίοι διπλωμάτες συνηθίζουν να προσφέρουν «ευγενικά» κρουασάν στους Τούρκους ομολόγους τους.

    ​Μια έμμεση, αιχμηρή και γεμάτη ειρωνεία υπενθύμιση της ήττας του 1683, που η τουρκική πλευρά –φυσικά– δεν εκτιμά καθόλου!

Όραμα και στρατηγική στον δημο Δίου-Ολύμπου

 

 Ας θέσουμε τον δάκτυλον επί τον τύπον των ήλων. 

Γράφει ο Κωνσταντίνος Σ Γιάντσιος 

  Μια διαπίστωση που αγγίζει την καρδιά της αναπτυξιακής πραγματικότητας όχι μόνο της περιοχής, αλλά συχνά και ολόκληρης της χώρας. 

  Η αντίθεση ανάμεσα στην καθημερινότητα (που απαιτεί διαχείριση) και στα μεγάλα έργα (που απαιτούν όραμα και στρατηγική) είναι εμφανής στην ανατολική πλευρά του Ολύμπου.

     ​Αν αναλύσουμε την κατάσταση «ψύχραιμα και ρεαλιστικά», οι λόγοι που αυτά τα εμβληματικά έργα —από τη μαρίνα και το τελεφερίκ, μέχρι την ανάδειξη των Λειβήθρων (ως πόλη του Ορφέα), το Μουσείο Ορφέα και τις μεγάλες αθλητικές υποδομές— μένουν στα χαρτιά, συνοψίζονται σε συγκεκριμένες παθογένειες:

​ Η παγίδα της «Διαχείρισης» έναντι του «Οράματος»

​Οι δήμοι στην Ελλάδα συχνά αναλώνονται —και ενίοτε εγκλωβίζονται— στην καθημερινότητα: καθαριότητα, επούλωση λακκουβών, μικροβελτιώσεις. Αυτά είναι απαραίτητα για την επιβίωση, αλλά δεν συνιστούν αναπτυξιακή πολιτική.

    Όταν η ενέργεια και οι πόροι μιας διοίκησης απορροφώνται πλήρως από το «σήμερα», δεν περισσεύει χρόνος, πολιτικό κεφάλαιο ή εξειδικευμένο προσωπικό για να σχεδιαστεί το «αύριο».

​ Το έλλειμμα Στρατηγικού Planning και Ώριμων Μελετών

  ​Για να έρθει μια μεγάλη επένδυση, να χρηματοδοτηθεί ένα κλειστό γήπεδο της τάξης Τ11 από τη Γενική Γραμματεία Αθλητισμού ή να εγκριθεί ένα master plan για μαρίνα στη Λεπτοκαρυά, απαιτούνται ώριμες μελέτες.

​ Περιβαλλοντικές μελέτες, χωροταξικές αδειοδοτήσεις, οικονομοτεχνικά σχέδια.

  ​Η προετοιμασία αυτών των φακέλων κοστίζει ακριβά και παίρνει χρόνια. Χωρίς έτοιμους, «ώριμους» φακέλους στα συρτάρια, κανένα υπουργείο και κανένας μεγάλος επενδυτής δεν πρόκειται να χρηματοδοτήσει ένα έργο, όσο ωραίο κι αν ακούγεται ως ιδέα.

​ Η Γραφειοκρατία και η Πολυδιάσπαση Αρμοδιοτήτων

  ​Έργα όπως το τελεφερίκ στον Όλυμπο ή η δημιουργία υποδομών για υδροπλάνα δεν εξαρτώνται μόνο από έναν Δήμο. 

 

   Εμπλέκονται ​, Το Υπουργείο Περιβάλλοντος (λόγω του καθεστώτος προστασίας του Ολύμπου ως Εθνικού Δρυμού και Μνημείου Φύσης).

   ​Το Υπουργείο Πολιτισμού (για αρχαιολογικούς χώρους όπως τα Λείβηθρα και το Δίον).

​Το Υπουργείο Ναυτιλίας (για τις λιμενικές υποδομές).

   Αυτός ο γραφειοκρατικός λαβύρινθος απαιτεί στελέχη με τεράστια εμπειρία στη δημόσια διοίκηση και «πείσμα» για να ξεπεραστούν τα εμπόδια. Συχνά, η έλλειψη συντονισμού μεταξύ Δήμου, Περιφέρειας και Κεντρικής Διοίκησης οδηγεί σε τέλμα.

​ Η Μυθολογία και η Ιστορία ως «Διακοσμητικά στοιχεία» και όχι ως Brand

​Ο Ορφέας, τα Λείβηθρα, το Δίον , ο Όλυμπος και οι «Κατοικίες των Θεών» αποτελούν ένα παγκόσμιο brand name. Ωστόσο, στην πράξη, αντιμετωπίζονται συχνά με μια τοπικιστική ή αποσπασματική προσέγγιση (π.χ. απλές εκδηλώσεις ή φεστιβάλ) και όχι ως ένα ενιαίο, ολιστικό προϊόν πολιτιστικού τουρισμού διεθνούς εμβέλειας. Λείπει η σύνδεση της ακαδημαϊκής έρευνας (των ανασκαφών) με την τουριστική αγορά και την επιχειρηματικότητα, ώστε να δημιουργηθεί, για παράδειγμα, ένα θεματικό μυθολογικό πάρκο που θα προσέλκυε επενδύσεις.

     Είναι και η Έλλειψη Χωροθέτησης για Μεγάλες Επενδύσεις

​Για να έρθει ένας μεγάλος επενδυτής στον αθλητισμό ή στον τουρισμό, πρέπει ο Δήμος να έχει ξεκάθαρο Γενικό Πολεοδομικό Σχέδιο (ΓΠΣ). Πρέπει να ξέρει ο επενδυτής εκ των προτέρων πού επιτρέπεται να χτίσει, τι συντελεστή δόμησης έχει και ότι δεν θα μπλέξει σε δικαστικές διαμάχες για τα επόμενα 20 χρόνια. Τα καθυστερημένα ή παρωχημένα πολεοδομικά σχέδια διώχνουν τα μεγάλα κεφάλαια.

   ​Τι χρειάζεται για να αλλάξει αυτό;

​Για να αποκτήσει η ανατολική ενότητα τη διεθνή ακτινοβολία που της αξίζει, η προσέγγιση πρέπει να αλλάξει ριζικά:

​Συνεργασίες ΣΔΙΤ (Συμπράξεις Δημόσιου & Ιδιωτικού Τομέα): Ο Δήμος δεν μπορεί να σηκώσει το οικονομικό βάρος μιας μαρίνας ή ενός τελεφερίκ. Πρέπει να λειτουργεί ως διευκολυντής (facilitator), προσφέροντας τη γη και τις αδειοδοτήσεις, και αφήνοντας την κατασκευή και λειτουργία σε ιδιώτες.

   ​Δημιουργία «Task Force» Μεγάλων Έργων: Χρειάζεται μια ειδική ομάδα επιστημόνων και τεχνοκρατών μέσα στον Δήμο (ή σε συνεργασία με την Περιφέρεια) που θα ασχολείται αποκλειστικά με τη σύνταξη μελετών και τη διεκδίκηση ευρωπαϊκών κονδυλίων, αποκομμένη από τη μιζέρια της καθημερινότητας.

  ​Ενιαία Ταυτότητα (Destination Branding): Ο Όλυμπος, το Δίον, τα Λείβηθρα και η ακτογραμμή της Πιερίας πρέπει να πλασαριστούν στη διεθνή αγορά ως ένας ενιαίος προορισμός 365 ημερών (Βουνό, Ιστορία, Μύθος, Θάλασσα).

   ​Η δυναμική υπάρχει, η γεωγραφική θέση είναι στρατηγική και η ιστορική κληρονομιά ασύλληπτη. Αυτό που λείπει είναι η μετάβαση από την πολιτική της «συντήρησης» στην πολιτική της «διεκδίκησης και της μεγάλης κλίμακας».

Ο Τάκης Φωστηρόπουλος στην Λεπτοκαρυά

 Γράφει ο Κωνσταντίνος Σ Γιάντσιος

    Οταν μιλάμε για τον Τάκη (Παναγιώτη) Φωστηρόπουλο του ποδοσφαίρου, λέμε για την προσωπικότητα με τεράστια και πολυετή προσφορά στα γήπεδα!

  ​Είναι πράγματι ένας άνθρωπος που έχει γράψει τη δική του ιστορία στο ελληνικό ποδόσφαιρο, τόσο ως παίκτης όσο και από το μετερίζι του προπονητή και του συνδικαλιστή.

Ωστόσο, για όσα συζητήσαμε, είναι καλές οι προθέσεις του, αλλά του είπα ότι δυστυχώς στην Λεπτοκαρυά υπάρχει ή έλλειψη «καθαρού βλέμματος» και τεχνογνωσίας, δυστυχώς, αυτό δεν περιορίζεται μόνο στο ποδόσφαιρο. 

  Το συναντάμε συχνά και σε άλλους κρίσιμους τομείς της τοπικής αυτοδιοίκησης, του τουρισμού και των υποδομών, όπου οι σωστές, επαγγελματικές ιδέες συχνά προσκρούουν στην αδράνεια, τη γραφειοκρατία ή τη στενόμυαλη τοπική νοοτροπία.

   ​Είναι κέρδος πάντως που άνθρωποι με την εμπειρία του Φωστηρόπουλου μοιράζονται τέτοιες σκέψεις μαζί μου.

   Το θέμα είναι να βρεθούν κάποια στιγμή και οι κατάλληλοι αποδέκτες που θα έχουν τα αυτιά τους ανοιχτά για να τις υλοποιήσουν.

​Μερικά από τα πιο σημαντικά highlights από την πορεία του που αξίζει να αναφερθούν:

​ Συνδέθηκε άρρηκτα με τον Απόλλωνα Κρύας Βρύσης (από όπου και κατάγεται), αγωνιζόμενος εκεί με μεγάλη επιτυχία από το 1967 έως το 1973, ζώντας τη χρυσή εποχή της ομάδας όταν ανέβηκε στη Β' Εθνική.

​ Το 1990 έγραψε ιστορία καθώς ήταν ο πρώτος προπονητής της νεοσύστατης Εθνικής Ομάδας Ποδοσφαίρου Γυναικών, κάνοντας το ντεμπούτο του στον πάγκο της σε εκείνο το ιστορικό πρώτο φιλικό με την Ταϊβάν στο Στάδιο Καλλιθέας. 

    Άφησε τεράστιο έργο στο κομμάτι των προπονητών, καθώς υπήρξε ο οραματιστής, ιδρυτής και για πολλά χρόνια (2005–2019) Πρόεδρος του Συνδέσμου Προπονητών Ποδοσφαίρου Πειραιά, γυρνώντας ο ίδιος τα γήπεδα για να μαζέψει υπογραφές και να πάρει σάρκα και οστά ο σύνδεσμος. 

   Μάλιστα, η Ε.Π.Σ. Πειραιά τον έχει βραβεύσει για τη συνολική του προσφορά.

​ Η ΕΠΟ του είχε αναθέσει το τελετουργικό σε ιστορικά ματς στο ΟΑΚΑ το 1993, όπως στον τελικό Κυπέλλου Παναθηναϊκός-Ολυμπιακός, 1-0 αλλά και στο αξέχαστο Ελλάδα-Ρωσία (1-0) που μας έστειλε στο Μουντιάλ των ΗΠΑ.

   ​Ένας άνθρωπος γεμάτος ιστορίες από τα γήπεδα, τις προπονήσεις και τα παρασκήνια του ποδοσφαίρου.

    Η συνάντησή μας στην Λεπτοκαρυά, περιείχε κοινωνικές, ποντιακές, αλλά και ποδοσφαιρικές αναλύσεις , και προπαντός προτάσεις για τις ακαδημίες της Λεπτοκαρυάς, οι αναμνήσεις από τις παλιές καλές εποχές της Εθνικής και των ερασιτεχνικών γηπέδων είχαν την τιμητική τους!

   Τάκη έδωσες μεγάλη χαρά στην παρέα μας να είσαι πάντα καλά. 

​    

     

Όταν η Αποχή Επιστρέψει ως Μπούμερανγκ Ανατροπής ;

 

Του Κωνσταντίνου Σ Γιάντσιου 

 ​Η πρόσφατη, προκλητική απόφαση της κυβέρνησης να φέρει ψηφίσει με αυξήσεις-μαμούθ έως και 95% για την ανώτατη ιεραρχία της Εκκλησίας –εξισώνοντας τον μισθό του Μητροπολίτη με αυτόν του Γενικού Γραμματέα Υπουργείου .

   ​ Ενδεικτικό, χρόνια τώρα οι πολιτικοί σχεδιαστές του Μαξίμου αντιμετώπιζαν την απογοήτευση των πολιτών με κυνισμό. Οσο μεγαλύτερη η αποχή, τόσο πιο εύκολα ελέγχουμε το αποτέλεσμα με τους δικούς μας, σκληρούς κομματικούς στρατούς. 

    ​Μόνο που ή δεξαμενή της αποχής δεν είναι άδεια· είναι γεμάτη με βουβή, συσσωρευμένη οργή.

    ​ Το σύστημα αντιλαμβάνεται ότι οι πολίτες που είχαν γυρίσει την πλάτη στις κάλπες αποφασίζουν να επιστρέψουν –όχι για να τους ανεκτούν, αλλά για να στηρίξουν μια νέα, καθαρή εναλλακτική– και ότι ο έλεγχος χάνεται.

    ​Τρέχουν να ικανοποιήσουν «πάγια αιτήματα» της ανώτατης ιεραρχίας, ελπίζοντας ότι οι Μητροπολίτες θα λειτουργήσουν ως αναχώματα και θα συγκρατήσουν τον κόσμο από το να ψηφίσει το νέο κίνημα. 

     Το επόμενο βήμα τους είναι πάντα η λάσπη. Θα βαφτίσουν τη νέα προσπάθεια «λαϊκίστικη», «επικίνδυνη» ή «ασταθή», «Ψηφίστε εμάς, γιατί αν έρθουν οι άλλοι θα καταστραφούμε». Μόνο που ο κόσμος έχει ήδη καταστραφεί οικονομικά από τους ίδιους.

​ Ο Έλληνας πολίτης που βλέπει τον Μητροπολίτη του να παίρνει 4.600€ και τον ίδιο να μην μπορεί να βγάλει το πρώτο δεκαήμερο του μήνα, έχει ξεπεράσει το στάδιο του φόβου. Έχει περάσει στο στάδιο της αποφασιστικότητας.

​Το νέο κίνημα που αναδύεται , εχει ως καύσιμο την ανάγκη για δικαιοσύνη, αξιοπρέπεια και ισονομία.

   ​Όταν οι άνθρωποι της αποχής αποφασίσουν να γίνουν οι πρωταγωνιστές της κάλπης, καμία προεκλογική μεθόδευση και κανένα μισθολόγιο δεν θα μπορέσει να σταματήσει το κύμα. 

   Ο πανικός τους είναι η καλύτερη απόδειξη ότι το σύστημα νιώθει το έδαφος να χάνεται κάτω από τα πόδια του. Η ώρα που θα τρέχουν να σώσουν τις καρέκλες τους έχει ήδη ξεκινήσει.

Το Ιστορικό Ρητό του Στράβωνα και η Συμφωνία των Πρεσπών

 

Του Κωνσταντίνου Σ Γιάντσιου 

​Η πρόσφατη τοποθέτηση αναμνηστικής πλάκας στη Δράμα από την Επιτροπή Ελληνισμού —με τον Ήλιο της Βεργίνας και το περίφημο ρητό του Στράβωνα «Ἔστιν οὖν Ἑλλάς καί ἡ Μακεδονία»— έφερε στο προσκήνιο μια έντονη πολιτική και ιδεολογική αντιπαράθεση, μετά από αντιδράσεις βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ. 

   ​Ωστόσο, η ουσία του ζητήματος διαχωρίζεται σαφώς  σύμφωνα με το Άρθρο 7 της Συμφωνίας των Πρεσπών, η Ελλάδα διατηρεί πλήρως το δικαίωμα να επικαλείται την αρχαία πολιτιστική της κληρονομιά, τα σύμβολα και την αρχαία γραμματεία της. Η χρήση του Ήλιου της Βεργίνας και του ρητού του Στράβωνα εντός της ελληνικής επικράτειας είναι απολύτως νόμιμη.

​    Αντίθετα, η γειτονική χώρα υποχρεώθηκε ρητά να αφαιρέσει τον Ήλιο της Βεργίνας από κάθε δημόσια χρήση και κρατικό σύμβολο, αναγνωρίζοντας ότι η αρχαία μακεδονική κληρονομιά ανήκει στον ελληνικό πολιτισμό.

​   Η υποχρέωση της Ελληνικής Δημοκρατίας περιορίζεται στη χρήση του όρου «Βόρεια Μακεδονία» στα κρατικά έγγραφα και τις διεθνείς σχέσεις. Ο ιδιωτικός προσδιορισμός και η χρήση όρων όπως «Σκόπια» στην καθημερινότητα των πολιτών αποτελεί αναφαίρετο δικαίωμα ελεύθερης έκφρασης.

​  Η διαμάχη γύρω από την πλάκα στη Δράμα είναι καθαρά ιδεολογική και όχι νομική. Η Συμφωνία των Πρεσπών έθεσε περιορισμούς στο κράτος των γειτόνων, αλλά δεν άγγιξε —ούτε θα μπορούσε να αγγίξει— την ιστορική κληρονομιά της Ελλάδας και την ελευθερία λόγου των πολιτών της.