ΓΙΑΤΙ ΚΑΙΓΟΝΤΑΙ ΤΑ ΔΑΣΗ ΜΑΣ ΚΑΘΕ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ;

Γράφει ό Κωνσταντίνος Σ Γιάντσιος πρώην αντιδήμαρχος Ανατολικού Ολύμπου (Πίσω από τις φλόγες κρύβεται η ερήμωση της υπαίθρου) Κάθε χρόνο στάχτη, απόγνωση, αεροπλάνα την τελευταία στιγμή και ψίθυροι για «ανεμογεννήτριες». Δεν φταίει μόνο η κακιά η ώρα ή ο καύσωνας. Φταίει ότι αδειάσαμε την ελληνική περιφέρεια από ανθρώπους, γνώση και ζωή. Θυμόμαστε τους παππούδες στον Όλυμπο και σε όλη την Ελλάδα: καθάριζαν τα ρέματα, έκαιγαν ελεγχόμενα τα πλατανόφυλλα και τα ξερά χόρτα την κατάλληλη εποχή, διατηρούσαν τα χωράφια καθαρά. Αυτή η «απλή» βιοσοφία αφαιρούσε το μπαρούτι από το έδαφος και δημιουργούσε φυσικές αντιπυρικές ζώνες. Σήμερα, τα ρέματα φράξανε, τα χωράφια δάσωσαν και τα δάση γέμισαν νεκρή καύσιμη ύλη.

Απότον χειμώνα καθαρά. Η ίδια νοοτροπία σάρωσε και τη θάλασσα: με τις επιδοτήσεις της ΕΕ σπάσαμε με μπουλντόζες τα παραδοσιακά ξύλινα τρεχαντήρια. Μαζί με τα καΐκια χάθηκαν τα καρνάγια και μια ναυπηγική τέχνη χιλιάδων ετών. Με τίς επιδοτήσεις καταστρέψαμε την πολιτισμική και παραγωγική μας κληρονομιά. Άλλο ένα έγκλημα είναι το Δημογραφικό & η εγκατάλειψη της παραγωγής Όταν ο πρωτογενής τομέας (γεωργία, κτηνοτροφία, αλιεία) στραγγαλίζεται και αντικαθίσταται από αμφίβολες εισαγωγές (όπως η συμφωνία Mercosur), τα χωριά ερημώνουν. Το δημογραφικό είναι άδεια χωριά. Και ένα βουνό χωρίς ανθρώπους είναι ένα βουνό απροστάτευτο. Η νομοθεσία (και το ΣτΕ) επιτρέπει την τοποθέτηση αιολικών πάρκων σε δασικές εκτάσεις είτε κάηκαν είτε όχι. Δεν χρειάζεται να καεί ένα δάσος για να μπει ανεμογεννήτρια. Το να τα ρίχνουμε όλα εκεί, απλά μας αποπροσανατολίζει από το πραγματικό πρόβλημα: το λάθος του νόμου 26/12/1998 έκοψε την Δασική Υπηρεσία από την κατάσβεση και την παντελή έλλειψη πρόληψης το χειμώνα. Αποτελέσμα το δάσος και η πατρίδα επέλεξαν να προστατεύονται από τα γραφεία των πόλεων. Για επιστροφή στην ελεγχόμενη καύση («συνταγογραφούμενο πυρ») το χειμώνα, ούτε κουβέντα. Για πραγματική ενίσχυση των Δασαρχείων και της Δασικής Υπηρεσίας, ούτε κουβέντα. Για γενναία κίνητρα στους νέους για να μείνουν, να καλλιεργήσουν και να ζήσουν στην ελληνική ύπαιθρο, ούτε κουβέντα. Αν δεν επιστρέψει ο άνθρωπος στο δάσος με σεβασμό και βιωματική γνώση, κάθε καλοκαίρι θα μετράμε στάχτες.

Στην βροντου η φωτιά τα αεροπλάνα στην Λεπτοκαρυά

Έτσι ήταν τα Λείβηθρα πριν το 2007!!!

class="separator" style="clear: both;">

Η αναγνώριση της ΟΥΝΕΣΚΟ ήταν ή αφορμή

. Η 31η Δεκεμβρίου 2027 είναι η κρίση.

Από την UNESCO στην Καθημερινότητα: Θα σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων; Η ένταξη του Ολύμπου στον Κατάλογο Παγκόσμιας Φυσικής και Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO είναι μια τεράστια εθνική επιτυχία. Όμως, πίσω από τους πανηγυρισμούς, υπάρχει μια σκληρή ημερομηνία-ορόσημο: 31 Δεκεμβρίου 2027. Στην UNESCO Υπάρχει ουσιαστικός έλεγχος του τουρισμού & προστασία του βουνού. Εφαρμόζεται αυστηρή ζωνοποίηση (Zoning) μακριά από οχλούσες δραστηριότητες (ΒΙ.ΠΑ., σιλό, πεδία βολής, αποχάλικωση).

Περάσαμε από τον παρωχημένο ΧΥΤΑ σε σύγχρονη διαχείριση απορριμμάτων (ΧΥΤΥ/Ανακύκλωση). Η καθημερινότητα, όμως, εκπέμπει σήμα κινδύνου: Το ασανσέρ ΑμεΑ στη Λεπτοκαρυά παραμένει εκτός λειτουργίας επί χρόνια. Το Παλιό Σχολείο στην Παλιά Λεπτοκαρυά αφέθηκε να γίνει στάβλος. Οι ξεχειλισμένοι κάδοι και η ανεξέλεγκτη στάθμευση στους πρόποδες επιμένουν. Ο Όλυμπος δεν είναι μόνο οι κορυφές του· είναι και ο Θεσσαλικός Όλυμπος, είναι τα Λείβηθρα, το Δίον, τα μοναστήρια μας, οι οικισμοί μας. Αν δεν μπορούμε να λύσουμε τα προβλήματα της γειτονιάς μας, ο τίτλος της UNESCO κινδυνεύει να γίνει (άδειο πουκάμισο). Η αναγνώριση ήταν η αφορμή. Η 31η Δεκεμβρίου 2027 είναι η κρίση. Κωνσταντίνος Σ. Γιάντσιος Πρώην Αντιδήμαρχος Ανατολικού Ολύμπου #Όλυμπος #UNESCO #ΔήμοςΔίουΟλύμπου #Πιερία #Λεπτοκαρυά #Λιτόχωρο #Περιβάλλον #Πολιτισμός

Η καρδιά της οικονομικής ζωής είναι ή παραλία μας

Γράφει ο Κωνσταντίνος Σ Γιάντσιος πρώην αντιδήμαρχος Ανατολικού Ολύμπου Η παραλία της Λεπτοκαρυάς αποτελεί την «καρδιά» της τουριστικής και οικονομικής ζωής της περιοχής μας κατά τους θερινούς μήνες. Εκατοντάδες ντόπιοι και χιλιάδες επισκέπτες κατακλύζουν καθημερινά την παραλιακή ζώνη, απολαμβάνοντας τη θάλασσα και τις τοπικές επιχειρήσεις. Ωστόσο, αυτό που αντικρίζεις είναι μια σειρά από σημαντικές λειτουργικές ελλείψεις, οι οποίες δυσκολεύουν την καθημερινότητα κατοίκων και τουριστών. Παρόλο που η παραλιακή ζώνη συγκεντρώνει τον μεγαλύτερο όγκο πεζών, η απουσία ενός ολοκληρωμένου σχεδίου πεζοδρόμησης δημιουργεί επικίνδυνες συνθήκες. Οχήματα και πεζοί συνυπάρχουν στον ίδιο στενό χώρο, με αποτέλεσμα την κυκλοφοριακή αιχμαλωσία, την ηχορύπανση και την αύξηση της επικινδυνότητας για τους πεζούς.

Η Λεπτοκαρυά χωρίζεται στα δύο από τη σιδηροδρομική γραμμή. Η επικοινωνία μεταξύ του άνω οικισμού και της παραλίας καθίσταται εξαιρετικά δύσκολη έως αδύνατη για συγκεκριμένες ομάδες πληθυσμού: Ανενεργοί Ανελκυστήρες (Ασανσέρ): Οι υποδομές που κατασκευάστηκαν για τη διευκόλυνση των γραμμών παραμένουν εκτός λειτουργίας, αποκλείοντας άτομα με αναπηρία (ΑμεΑ), ηλικιωμένους και οικογένειες με παιδικά καρότσια. Η μετακίνηση από το ένα σημείο στο άλλο μετατρέπεται σε «οδύσσεια», ειδικά όταν πρόκειται για πρόσβαση σε βασικές υπηρεσίες (π.χ. φαρμακεία) που βρίσκονται στον πάνω οικισμό. Οι επισκέπτες της περιοχής συχνά δυσκολεύονται να προσανατολιστούν λόγω της ελλιπούς ή ξεπερασμένης σήμανσης.

Η τοπική αυτοδιοίκηση και οι αρμόδιοι φορείς οφείλουν να σκύψουν πάνω από το πρόβλημα με συγκεκριμένες και άμεσες παρεμβάσεις: Άμεση αποκατάσταση και λειτουργία των ανελκυστήρων στις διαβάσεις των γραμμών. Εφαρμογή σχεδίου βιώσιμης αστικής κινητικότητας, με μερική ή καθολική πεζοδρόμηση τμημάτων της παραλιακής ζώνης τις ώρες αιχμής.

Τοποθέτηση σύγχρονης σήμανσης για την καθοδήγηση των οχημάτων σε περιφερειακούς χώρους στάθμευσης. Η ανάπτυξη του τόπου μας δεν μετριέται μόνο από τον αριθμό των επισκεπτών, αλλά από την ποιότητα ζωής που προσφέρουμε σε κατοίκους και φιλοξενούμενους. Η προσβασιμότητα και ο σεβασμός στον πεζό είναι δείγμα πολιτισμού.

Με τεράστια επιτυχία ολοκληρώθηκε το 2ο Γλέντι Λεπτοκαρυάς & Φίλων Τουριστών

Γράφει ο Κωνσταντίνος Σ Γιάντσιος πρώην αντιδήμαρχος Ανατολικού Ολύμπου. Στην Λεπτοκαρυά : Με κέφι, χαμόγελα και αστείρευτη ενέργεια πραγματοποιήθηκε χθες, Κυριακή 26 Ιουλίου 2026, το 2ο Γλέντι Λεπτοκαριτών & Φίλων Τουριστών στον αύλειο χώρο του 1ου Δημοτικού Σχολείου Λεπτοκαρυάς. Η ανταπόκριση του κόσμου ξεπέρασε κάθε προσδοκία, καθώς όπως ακούστηκε και από το μικρόφωνο κατά τη διάρκεια της βραδιάς, πάνω από 3.000 παρευρισκόμενοι κατέκλυσαν την αυλή του σχολείου, δημιουργώντας μια μοναδική ατμόσφαιρα γιορτής. Μια βραδιά γεμάτη παράδοση, τσίκνα και χορό Από νωρίς το βράδυ (9:00 μ.μ.), η μυρωδιά από τα καλοψημένα σουβλάκια και η τσίκνα στον αύλειο χώρο έδιναν το σύνθημα για όσα θα ακολουθούσαν. Το άφθονο κρασί, το φαγητό και το ποτό κράτησαν τη διάθεση στα ύψη, ενώ η νεολαία –και όχι μόνο– πρωτοστάτησε στον χορό μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες. Τη διασκέδαση ανέλαβαν εξαιρετικοί καλλιτέχνες που ξεσήκωσαν το κοινό: Βασίλης Ζαβαντίας (Τραγούδι) Έλενα Μαργαρίτη (Τραγούδι) Παναγιώτης Μπόρας (Κλαρίνο) Πολλά συγχαρητήρια στους διοργανωτές! Αξίζουν θερμά συγχαρητήρια στον Σύλλογο Ενοικιαζόμενων Δωματίων Λεπτοκαρυάς για την άψογη διοργάνωση και την πρωτοβουλία να φέρει κοντά τους ντόπιους κατοίκους με τους επισκέπτες της περιοχής. Θεσμοί όπως αυτός ενισχύουν τους δεσμούς της τοπικής κοινωνίας με τους τουρίστες και αναδεικνύουν την αυθεντική ελληνική φιλοξενία. Και του χρόνου με υγεία, ακόμα πιο δυναμικά!

Ιστορική συνέχεια του τοπου

Η ιστορική συνέχεα του τόπου αποτυπώνεται ολοκάθαρα και στα νεότερα γραπτά μνημεία. Στην επίσημη έκδοση της Ιεράς Μητροπόλεως Ελασσώνος για την Ιερά Σταυροπηγιακή Μονή Γενεσίου της Θεοτόκου Κανάλων, η τοπογραφία καταγράφεται με απόλυτη επιστημονική και γεωγραφική ακρίβεια: «Στὴν εἴσοδο τῆς κοιλάδας τῶν Λειβηθρίδων Μουσῶν, στὸ χεῖλος ἑνὸς φυσικοῦ πλατώματος, πάνω ἀπὸ τὴν τοποθεσία τῆς ἀρχαίας πόλης τῶν Λειβήθρων... στὸ σημεῖο πηγῆς τεσσάρων χειμάρρων ποὺ τροφοδοτοῦν τὸν παραρρέοντα ποταμὸ Σύ, Ζιλιάνα καλούμενον, χτισμένη ἡ Μονὴ τῆς Παναγίας τῶν Κανάλων.»

Οι Λειβηθρίδες Μούσες , το Ξεχασμένο Μυστικό του Ολύμπου.

Γράφει ο Κωνσταντίνος Σ Γιάντσιος πρώην αντιδήμαρχος Ανατολικού Ολύμπου. Η Ιστορική Αλήθεια των Λειβήθρων, όταν αναφερόμαστε στον Όλυμπο, οι περισσότεροι ανακαλούν στη μνήμη τους τους δώδεκα θεούς ή τις «Πιερίδες» Μούσες. Ωστόσο, η βαθύτερη, η πιο μυσταγωγική και ταυτόχρονα η πιο αυθεντική πολιτιστική ρίζα της περιοχής μας φέρει ένα όνομα που πολλοί προσπερνούν ή αγνοούν: τις Λειβηθρίδες Μούσες. Γιατί όμως η σπουδαία αυτή ονομασία και η ακριβής τοπογραφία των Λειβήθρων αναφέρονται σχεδόν αποκλειστικά σε εξειδικευμένες ιστορικές μελέτες, στα εκκλησιαστικά ντοκουμέντα της Ιεράς Μονής Κανάλων και στους αγώνες που δώσαμε για την ανάδειξη του ορφικού πολιτισμού; Η απάντηση είναι απλή: Η ιστορική αλήθεια απαιτεί έρευνα, τεκμηρίωση και μεράκι — όχι επιδερμική αναπαραγωγή. Οι Λειβηθρίδες Μούσες δεν είναι μια αυθαίρετη σύγχρονη επινόηση. Στην αρχαιότητα, οι Μούσες λατρεύονταν με ειδικά τοπικά προσωνύμια ανάλογα με τα ιέρα και τις πηγές όπου τις τιμούσαν. Τα Λείβηθρα υπήρξαν ο κατεξοχήν ιερός τόπος λατρείας τους, στενά συνδεδεμένος με τον Ορφέα, τον πρωτοστάτη της μουσικής, της ποιήσεως και της φιλοσοφίας. Αρχαίοι περιηγητές και συγγραφείς, όπως ο Παυσανίας και ο Στράβων, αλλά και Λατίνοι ποιητές όπως ο Βεργίλιος, μνημονεύουν τις Μούσες των Λειβήθρων. Εκεί, στις πλαγιές του Ανατολικού Ολύμπου, όπου τα νερά κυλούσαν και το τοπίο ανέδυε μια μοναδική πνευματικότητα, γεννήθηκε η Ιστορία που έγινε μύθος και σφράγισε τον ελληνικό πολιτισμό. Η Επιβεβαίωση μέσα από τα Εκκλησιαστικά Κείμενα

Η ιστορική συνέχεα του τόπου αποτυπώνεται ολοκάθαρα και στα νεότερα γραπτά μνημεία. Στην επίσημη έκδοση της Ιεράς Μητροπόλεως Ελασσώνος για την Ιερά Σταυροπηγιακή Μονή Γενεσίου της Θεοτόκου Κανάλων, η τοπογραφία καταγράφεται με απόλυτη επιστημονική και γεωγραφική ακρίβεια:

«Στὴν εἴσοδο τῆς κοιλάδας τῶν Λειβηθρίδων Μουσῶν, στὸ χεῖλος ἑνὸς φυσικοῦ πλατώματος, πάνω ἀπὸ τὴν τοποθεσία τῆς ἀρχαίας πόλης τῶν Λειβήθρων... στὸ σημεῖο πηγῆς τεσσάρων χειμάρρων ποὺ τροφοδοτοῦν τὸν παραρρέοντα ποταμὸ Σύ, Ζιλιάνα καλούμενον, χτισμένη ἡ Μονὴ τῆς Παναγίας τῶν Κανάλων.»

Τα τέσσερα αυτά «ρείθρα» (οι χείμαρροι) που ενώνονται για να σχηματίσουν τη Ζιλιάνα, είναι οι ίδιες οι πηγές των Λειβηθρίδων Μουσών, δίνοντας το όνομά τους στην αρχαία πόλη και διατηρώντας τη μνήμη τους ζωντανή μέσα στο πέρασμα των αιώνων. Ο Αγώνας για την Αναβίωση: Από τα Λόγια στις Πράξεις Η γνώση της ιστορίας δεν έχει αξία αν μένει κλεισμένη στα βιβλία. Για τον λόγο αυτό, καταβλήθηκε μια πολυετής και επίπονη προσπάθεια ώστε ο παραμελημένος αρχαιολογικός χώρος των Λειβήθρων να μετατραπεί σε ζωντανό πυρήνα πολιτισμού: Διοργάνωση των «Λειβηθρίων»: Με τη θεσμοθέτηση των πολιτιστικών εκδηλώσεων, οι «ήχοι του Ορφέα» αντήχησαν ξανά στη Λεπτοκαρυά. Επιστημονικές Συνεργασίες: Με τη σύμπραξη του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Thessaloniki, της Εφορείας Αρχαιοτήτων και υπό την αιγίδα διεθνών φορέων όπως η UNESCO, ξαναζωντάνεψαν τα αρχαία μουσικά όργανα (φόρμιγγα, λύρα, πηκτίς) και οι ορφικοί ύμνοι, απο την Ορφεία Αρμονία. Υψηλή Αναγνώριση: ο αγώνας αυτός τιμήθηκε και ευλογήθηκε στο ανώτατο επίπεδο, με την παρουσία και τη στήριξη προσωπικοτήτων εθνικού και διεθνούς κύρους, όπως ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος. Συμπέρασμα Οι Λειβηθρίδες Μούσες δεν είναι απλώς μια ξεχασμένη υποσημείωση της μυθολογίας. Είναι η ταυτότητα του Ανατολικού Ολύμπου, είναι η κληρονομιά της Λεπτοκαρυάς, είναι η απόδειξη ότι αυτός ο τόπος υπήρξε η κοιτίδα της μουσικής και του πνεύματος. Όσο κι αν κάποιοι προσπερνούν αυτή την αλήθεια από άγνοια ή ευκολία, τα ντοκουμέντα —από τα αρχαία κείμενα και τα μοναστηριακά κατάστιχα μέχρι τα δημοσιεύματα του Τύπου— στέκουν εκεί για να μας θυμίζουν ποιες είναι οι πραγματικές μας ρίζες. Και αυτές τις ρίζες έχουμε χρέος να τις αναδεικνύουμε και να τις προστατεύουμε. Με εκτίμηση, καλή συνέχεια σέ όλους μας.

Ή επιστροφή του Γιώργου Τζιουβάρα , με τον Βαγγέλη Καλαμάρα, στην πόλη του Ορφέα, τα Λείβηθρα Ολύμπου.

Λείβηθρα 2007,08,09

width="320" height="266" id="BLOG_video-06b03ee6919bdd11" aria-label="Μεταφόρτωση βίντεο"> Γράφει ο Κωνσταντίνος Σ Γιάντσιος πρώην αντιδήμαρχος Ανατολικού Ολύμπου. Χθες στα Λείβηθρα δεν ήταν απλώς μια συναυλία· ήταν η συνέχεια μιας διαδρομής που κρατάει χρόνια. Το να ξαναπατάει ο Γιώργος Τζιουβάρας τη σκηνή στα Λείβηθρα, σχεδόν δύο δεκαετίες μετά τις ιστορικές εκείνες εμφανίσεις του 2007, 2008 και 2009 με την «Ορφεία Αρμονία», έδωσε στην χθεσινή βραδιά έναν χαρακτήρα πραγματικής συνέχειας. Μια διαδρομή που συνεχίζεται στον ιερό χώρο των Λειβήθρων Τότε, τα χρόνια εκείνα (2007–08-2009), η «Ορφεία Αρμονία» είχε αφήσει το δικό αποτύπωμα στα πολιτιστικά δρώμενα του τόπου μας, τιμώντας το όνομα και την κληρονομιά του Ορφέα μέσα στον ίδιο του τον χώρο, υπό την αιγίδα της ΟΥΝΕΣΚΟ. Σήμερα, χρόνια μετά, ο Τζιουβάρας επιστρέφει ξανά στις ρίζες του, ωριμότερος αλλά με το ίδιο μεράκι, έχοντας μαζί του τον επίσης εξαιρετικό ντράμερ της Λεπτοκαρυάς τον Βαγγέλη Καλαμαρά, και τον Στέλιο Φράγκο. Όταν ένας καλλιτέχνης επιστρέφει στον ίδιο ιερό χώρο μετά από χρόνια, δεν παίζει απλώς μουσική· ξαναζωντανεύει μνήμες, τιμά όσους προσπάθησαν για τον πολιτισμό του τόπου και αποδεικνύει ότι η «Ορφεία» φλόγα δεν έσβησε ποτέ. Στον ιερό αυτόν χώρο, στο Πάρκο των Λειβήθρων, εκεί που η ιστορία συναντά τον μύθο, οι νότες αποκτούν άλλο βάρος. Η παρουσία των δικών μας παιδιών συνδέει το παρελθόν του 2007 με το παρόν, κάνοντας τη βραδιά όχι απλά μια συναυλία, αλλά μια γιορτή μνήμης, τιμής και τοπικής υπερηφάνειας. Είναι πραγματικά ευλογία για το χωριό να βλέπει τους ανθρώπους του να κρατούν ζωντανή αυτή την αλυσίδα πολιτισμού στον πιο κατάλληλο και ιερό χώρο! Με εκτίμηση Συγχαρητήρια σέ όλους !

Όλυμπος και UNESCO.

Ο Όλυμπος του Ορφέα και των θεών ανήκει σε όλο τον κόσμο. Ήρθε η ώρα να το καταλάβουμε και εμείς οι ίδιοι. Γράφει ο Κωνσταντίνος Σ Γιάντσιος πρώην αντιδήμαρχος Ανατολικού Ολύμπου Η είδηση ότι ο μυθικός Όλυμπος διεκδικεί τη θέση που του αρμόζει στον κατάλογο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO, αποτελεί αναμφίβολα ένα θετικό βήμα.

Ωστόσο, χρόνια τώρα παρατηρώ τον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζεται το ζήτημα από διάφορους τοπικούς παράγοντες, διαπιστώνει κανείς μια εσωστρέφεια που προσπερνάει την ίδια την ουσία του τι σημαίνει «Παγκόσμιο Μνημείο». Ο Όλυμπος δεν είναι απλώς ένα γεωγραφικό σημείο είναι ένα ενιαίο, αδιαίρετο ιστορικό και αρχαιολογικό σύνολο, του οποίου η ακτινοβολία του αγγίζει ολόκληρη την ανθρωπότητα. Όταν μιλάμε για τον Όλυμπο, δεν μιλάμε μόνο για τις κορυφές του. Μιλάμε για το Δίον, την ιερή πόλη των Μακεδόνων. Μιλάμε, κυρίως, για τα Λείβηθρα, τον τόπο που συνδέεται άρρηκτα με τον Ορφέα. Ο Ορφέας δεν είναι ένας τοπικός μύθος. Είναι μια παγκοσμίως αναγνωρίσιμη μορφή, το σύμβολο της μουσικής, της ποίησης και του μυστικισμού για ολόκληρο τον δυτικό (και όχι μόνο) πολιτισμό. Το να προσπαθεί κανείς να περιχαρακώσει την κληρονομιά του Ορφέα και του Ολύμπου στα όρια ενός μόνο νομού, δείχνει ιστορική άγνοια και έλλειψη οράματος. Η συνεχιζόμενη μυωπική στάση σε πολλές αναφορές, που ταυτίζουν τον Όλυμπο αποκλειστικά με την Πιερία, αδικεί το ίδιο το βουνό. Ο Όλυμπος απλώνεται και αναπνέει εξίσου στη Θεσσαλία. Η Αρχαία Περραιβία στη νοτιοδυτική πλευρά του Ολύμπου, τις αρχαίες πόλεις και την πλούσια ιστορία της, αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι αυτού του πολιτισμικού ψηφιδωτού. Το ιερό βουνό των αρχαίων Ελλήνων ήταν ανέκαθεν ένας κοινός τόπος, μια γέφυρα πολιτισμών, και έτσι πρέπει να αντιμετωπίζεται. Ο τίτλος του «Μνημείου Παγκόσμιας Κληρονομιάς» δεν είναι ένα τοπικό τρόπαιο . Είναι μια τεράστια ευθύνη. Αν θέλουμε ο Όλυμπος να ενταχθεί και να παραμείνει στην UNESCO, πρέπει να κατανοήσουμε ότι η διεθνής κοινότητα πρέπει να συμμετέχει ενεργά σε όλες τις δράσεις του. Η ανάδειξη, η προστασία και η διαχείριση των αρχαιολογικών και φυσικών θησαυρών του Ολύμπου απαιτούν ανοιχτά μυαλά, διεθνείς συνεργασίες, επιστημονική εξωστρέφεια και, κυρίως, ενότητα. Όσο συνεχίζουμε να βλέπουμε τον Όλυμπο τοπικιστικά αδικούμε την ίδια μας την κληρονομιά. Ο Όλυμπος του Ορφέα και των θεών ανήκει σε όλο τον κόσμο. Ήρθε η ώρα να το καταλάβουμε και εμείς οι ίδιοι.

ΛΕΠΤΟΚΑΡΥΑ: Μόνιμα χαλασμένα ασανσέρ και καθημερινός κίνδυνος!

4 Γράφει ο Κωνσταντίνος Σ Γιάντσιος πρώην αντιδήμαρχος Ανατολικού Ολύμπου Το βίντεο μας, με τις συκιές έκανε δουλειά και οι συκιές καθαρίστηκαν. Όμως το μεγάλο πρόβλημα της προσβασιμότητας παραμένει μόνιμα άλυτο. Σε συνάντησή μας, ο Δήμαρχος με διαβεβαίωσε ότι δαπάνησε 15.000 € για συντήρηση, ρίχνοντας τις ευθύνες στον ΟΣΕ και στις «παλιές αμαρτίες» της Λεπτοκαρυάς. Σωστά εφόσον δόθηκαν 15.000 €, γιατί οι πόρτες των ασανσέρ είναι σήμερα σφραγισμένες με διαμπερείς βίδες; (Δείτε το βίντεο). Η αδράνεια αυτή οδηγεί σε καθημερινό κίνδυνο. Άνθρωποι, όπως η γυναίκα στο βίντεο, αναγκάζονται να περνάνε τα κιγκλιδώματα και να περπατούν μέσα στο οδόστρωμα των αυτοκινήτων! Το κάνουν πολλοί καθημερινά για να περάσουν απέναντι. Η καθημερινότητα και η ασφάλεια των πολιτών είναι δική ΜΑΣ ευθύνη. Ωστόσο, έχουμε και τοπικούς συμβούλους... που σιωπούν...?? Δεν ζητώ τίποτα για μένα, αλλά για την ασφάλεια του χωριού μας. Και θα συνεχίσω να το κάνω! #Λεπτοκαρυά #ΔήμοςΔίουΟλύμπου #Προσβασιμότητα #ΑμεΑ #Υποδομές #ΟδικήΑσφάλεια