Οι Λειβηθρίδες Μούσες , το Ξεχασμένο Μυστικό του Ολύμπου.

Γράφει ο Κωνσταντίνος Σ Γιάντσιος πρώην αντιδήμαρχος Ανατολικού Ολύμπου. Η Ιστορική Αλήθεια των Λειβήθρων, όταν αναφερόμαστε στον Όλυμπο, οι περισσότεροι ανακαλούν στη μνήμη τους τους δώδεκα θεούς ή τις «Πιερίδες» Μούσες. Ωστόσο, η βαθύτερη, η πιο μυσταγωγική και ταυτόχρονα η πιο αυθεντική πολιτιστική ρίζα της περιοχής μας φέρει ένα όνομα που πολλοί προσπερνούν ή αγνοούν: τις Λειβηθρίδες Μούσες. Γιατί όμως η σπουδαία αυτή ονομασία και η ακριβής τοπογραφία των Λειβήθρων αναφέρονται σχεδόν αποκλειστικά σε εξειδικευμένες ιστορικές μελέτες, στα εκκλησιαστικά ντοκουμέντα της Ιεράς Μονής Κανάλων και στους αγώνες που δώσαμε για την ανάδειξη του ορφικού πολιτισμού; Η απάντηση είναι απλή: Η ιστορική αλήθεια απαιτεί έρευνα, τεκμηρίωση και μεράκι — όχι επιδερμική αναπαραγωγή. Οι Λειβηθρίδες Μούσες δεν είναι μια αυθαίρετη σύγχρονη επινόηση. Στην αρχαιότητα, οι Μούσες λατρεύονταν με ειδικά τοπικά προσωνύμια ανάλογα με τα ιέρα και τις πηγές όπου τις τιμούσαν. Τα Λείβηθρα υπήρξαν ο κατεξοχήν ιερός τόπος λατρείας τους, στενά συνδεδεμένος με τον Ορφέα, τον πρωτοστάτη της μουσικής, της ποιήσεως και της φιλοσοφίας. Αρχαίοι περιηγητές και συγγραφείς, όπως ο Παυσανίας και ο Στράβων, αλλά και Λατίνοι ποιητές όπως ο Βεργίλιος, μνημονεύουν τις Μούσες των Λειβήθρων. Εκεί, στις πλαγιές του Ανατολικού Ολύμπου, όπου τα νερά κυλούσαν και το τοπίο ανέδυε μια μοναδική πνευματικότητα, γεννήθηκε η Ιστορία που έγινε μύθος και σφράγισε τον ελληνικό πολιτισμό. Η Επιβεβαίωση μέσα από τα Εκκλησιαστικά Κείμενα

Η ιστορική συνέχεα του τόπου αποτυπώνεται ολοκάθαρα και στα νεότερα γραπτά μνημεία. Στην επίσημη έκδοση της Ιεράς Μητροπόλεως Ελασσώνος για την Ιερά Σταυροπηγιακή Μονή Γενεσίου της Θεοτόκου Κανάλων, η τοπογραφία καταγράφεται με απόλυτη επιστημονική και γεωγραφική ακρίβεια:

«Στὴν εἴσοδο τῆς κοιλάδας τῶν Λειβηθρίδων Μουσῶν, στὸ χεῖλος ἑνὸς φυσικοῦ πλατώματος, πάνω ἀπὸ τὴν τοποθεσία τῆς ἀρχαίας πόλης τῶν Λειβήθρων... στὸ σημεῖο πηγῆς τεσσάρων χειμάρρων ποὺ τροφοδοτοῦν τὸν παραρρέοντα ποταμὸ Σύ, Ζιλιάνα καλούμενον, χτισμένη ἡ Μονὴ τῆς Παναγίας τῶν Κανάλων.»

Τα τέσσερα αυτά «ρείθρα» (οι χείμαρροι) που ενώνονται για να σχηματίσουν τη Ζιλιάνα, είναι οι ίδιες οι πηγές των Λειβηθρίδων Μουσών, δίνοντας το όνομά τους στην αρχαία πόλη και διατηρώντας τη μνήμη τους ζωντανή μέσα στο πέρασμα των αιώνων. Ο Αγώνας για την Αναβίωση: Από τα Λόγια στις Πράξεις Η γνώση της ιστορίας δεν έχει αξία αν μένει κλεισμένη στα βιβλία. Για τον λόγο αυτό, καταβλήθηκε μια πολυετής και επίπονη προσπάθεια ώστε ο παραμελημένος αρχαιολογικός χώρος των Λειβήθρων να μετατραπεί σε ζωντανό πυρήνα πολιτισμού: Διοργάνωση των «Λειβηθρίων»: Με τη θεσμοθέτηση των πολιτιστικών εκδηλώσεων, οι «ήχοι του Ορφέα» αντήχησαν ξανά στη Λεπτοκαρυά. Επιστημονικές Συνεργασίες: Με τη σύμπραξη του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Thessaloniki, της Εφορείας Αρχαιοτήτων και υπό την αιγίδα διεθνών φορέων όπως η UNESCO, ξαναζωντάνεψαν τα αρχαία μουσικά όργανα (φόρμιγγα, λύρα, πηκτίς) και οι ορφικοί ύμνοι, απο την Ορφεία Αρμονία. Υψηλή Αναγνώριση: ο αγώνας αυτός τιμήθηκε και ευλογήθηκε στο ανώτατο επίπεδο, με την παρουσία και τη στήριξη προσωπικοτήτων εθνικού και διεθνούς κύρους, όπως ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος. Συμπέρασμα Οι Λειβηθρίδες Μούσες δεν είναι απλώς μια ξεχασμένη υποσημείωση της μυθολογίας. Είναι η ταυτότητα του Ανατολικού Ολύμπου, είναι η κληρονομιά της Λεπτοκαρυάς, είναι η απόδειξη ότι αυτός ο τόπος υπήρξε η κοιτίδα της μουσικής και του πνεύματος. Όσο κι αν κάποιοι προσπερνούν αυτή την αλήθεια από άγνοια ή ευκολία, τα ντοκουμέντα —από τα αρχαία κείμενα και τα μοναστηριακά κατάστιχα μέχρι τα δημοσιεύματα του Τύπου— στέκουν εκεί για να μας θυμίζουν ποιες είναι οι πραγματικές μας ρίζες. Και αυτές τις ρίζες έχουμε χρέος να τις αναδεικνύουμε και να τις προστατεύουμε. Με εκτίμηση, καλή συνέχεια σέ όλους μας.