Του Κωνσταντίνου Σ Γιάντσιου
Η πρόσφατη, προκλητική απόφαση της κυβέρνησης να φέρει ψηφίσει με αυξήσεις-μαμούθ έως και 95% για την ανώτατη ιεραρχία της Εκκλησίας –εξισώνοντας τον μισθό του Μητροπολίτη με αυτόν του Γενικού Γραμματέα Υπουργείου .
Ενδεικτικό, χρόνια τώρα οι πολιτικοί σχεδιαστές του Μαξίμου αντιμετώπιζαν την απογοήτευση των πολιτών με κυνισμό. Οσο μεγαλύτερη η αποχή, τόσο πιο εύκολα ελέγχουμε το αποτέλεσμα με τους δικούς μας, σκληρούς κομματικούς στρατούς.
Μόνο που ή δεξαμενή της αποχής δεν είναι άδεια· είναι γεμάτη με βουβή, συσσωρευμένη οργή.
Το σύστημα αντιλαμβάνεται ότι οι πολίτες που είχαν γυρίσει την πλάτη στις κάλπες αποφασίζουν να επιστρέψουν –όχι για να τους ανεκτούν, αλλά για να στηρίξουν μια νέα, καθαρή εναλλακτική– και ότι ο έλεγχος χάνεται.
Τρέχουν να ικανοποιήσουν «πάγια αιτήματα» της ανώτατης ιεραρχίας, ελπίζοντας ότι οι Μητροπολίτες θα λειτουργήσουν ως αναχώματα και θα συγκρατήσουν τον κόσμο από το να ψηφίσει το νέο κίνημα.
Το επόμενο βήμα τους είναι πάντα η λάσπη. Θα βαφτίσουν τη νέα προσπάθεια «λαϊκίστικη», «επικίνδυνη» ή «ασταθή», «Ψηφίστε εμάς, γιατί αν έρθουν οι άλλοι θα καταστραφούμε». Μόνο που ο κόσμος έχει ήδη καταστραφεί οικονομικά από τους ίδιους.
Ο Έλληνας πολίτης που βλέπει τον Μητροπολίτη του να παίρνει 4.600€ και τον ίδιο να μην μπορεί να βγάλει το πρώτο δεκαήμερο του μήνα, έχει ξεπεράσει το στάδιο του φόβου. Έχει περάσει στο στάδιο της αποφασιστικότητας.
Το νέο κίνημα που αναδύεται , εχει ως καύσιμο την ανάγκη για δικαιοσύνη, αξιοπρέπεια και ισονομία.
Όταν οι άνθρωποι της αποχής αποφασίσουν να γίνουν οι πρωταγωνιστές της κάλπης, καμία προεκλογική μεθόδευση και κανένα μισθολόγιο δεν θα μπορέσει να σταματήσει το κύμα.
Ο πανικός τους είναι η καλύτερη απόδειξη ότι το σύστημα νιώθει το έδαφος να χάνεται κάτω από τα πόδια του. Η ώρα που θα τρέχουν να σώσουν τις καρέκλες τους έχει ήδη ξεκινήσει.
