Του Κωνσταντίνου Σ Γιάντσιου
Η 19η Μαΐου έχει καθιερωθεί επίσημα από την Ελληνική Βουλή ως η Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου. Η ημερομηνία αυτή επιλέχθηκε καθώς σηματοδοτεί την αποβίβαση του Μουσταφά Κεμάλ στη Σαμψούντα το 1919, γεγονός που εγκαινίασε την τελική και πιο άγρια φάση των διωγμών, των σφαγών και των εκτοπισμών που οδήγησαν στον αφανισμό 353.000 Ελλήνων του Πόντου.
Ωστόσο, η ιστορική αλήθεια είναι ευρύτερη και αγκαλιάζει ολόκληρο τον Μικρασιατικό και Θρακικό Ελληνισμό. Οι διώξεις δεν περιορίστηκαν στα παράλια του Ευξείνου Πόντου· εξαπλώθηκαν με την ίδια βαρβαρότητα στην Ιωνία, την Καππαδοκία και την Ανατολική Θράκη.
Το Μοντέλο της Διεθνούς Διεκδίκησης: Κράτος εναντίον Συλλόγων
Ανήμερα της επετείου, αξίζουν αναμφισβήτητα συγχαρητήρια στις ποντιακές οργανώσεις και τα σωματεία. Με την αστείρευτη ενέργειά τους, το πείσμα και την αγάπη για τις ρίζες τους, κατάφεραν να κρατήσουν τη φλόγα αναμμένη, να διασώσουν την ιστορική μνήμη και να πετύχουν σημαντικές αναγνωρίσεις σε τοπικό και διεθνές επίπεδο (όπως σε πολιτείες των ΗΠΑ, της Αυστραλίας και του Καναδά).
Όμως, η ανάθεση ενός τόσο κρίσιμου εθνικού ζητήματος αποκλειστικά στους συλλόγους αναδεικνύει τις διαχρονικές αδυναμίες της επίσημης ελληνικής πολιτείας. Όταν συγκρίνουμε την πορεία του ελληνικού ζητήματος με εκείνη της Αρμενικής Γενοκτονίας ή του Ολοκαυτώματος των Εβραίων, η διαφορά στη στρατηγική είναι εμφανής:
Κρατική Στρατηγική: Τόσο η Αρμενία όσο και το Ισραήλ έθεσαν την αναγνώριση των εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας στην κορυφή της επίσημης εξωτερικής τους πολιτικής.
Ενιαίο Μέτωπο: Αντί για αποσπασματικές διεκδικήσεις, η διεθνής κοινότητα αντιμετώπισε ένα συγκροτημένο, ενιαίο κρατικό αίτημα.
Αν το ελληνικό κράτος είχε υιοθετήσει μια κοινή, συμπαγή γραμμή για τη Γενοκτονία του συνόλου των Ελλήνων της Ανατολής (Ποντίων, Μικρασιατών και Θρακών), το διπλωματικό εκτόπισμα της χώρας θα ήταν πολλαπλάσιο. Η διεθνής αναγνώριση δεν είναι απλώς μια πράξη ηθικής δικαίωσης· είναι ένα ισχυρό διπλωματικό εργαλείο που θωρακίζει τη χώρα απέναντι στον αναθεωρητισμό.
Η Πρόταση: Η Ιστορία της Ανατολής στα Σχολεία της Χώρας
Η διατήρηση της μνήμης δεν μπορεί να βασίζεται μόνο στα μνημόσυνα και τις επετειακές εκδηλώσεις μία φορά τον χρόνο. Πρέπει να ριζώσει εκεί που διαμορφώνεται η συνείδηση των μελλοντικών πολιτών: στα σχολεία.
Πρόταση για την Εισαγωγή Ειδικής Θεματικής Ενότητας στο Εκπαιδευτικό Σύστημα
Καλούμε την πολιτεία και το Υπουργείο Παιδείας να θεσμοθετήσουν την εισαγωγή μιας αυτοτελούς, υποχρεωτικής διδακτικής ενότητας στην Ιστορία της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, αφιερωμένης αποκλειστικά στον Ελληνισμό της καθ' ημάς Ανατολής.
Σφαιρική Προσέγγιση: Το μάθημα δεν πρέπει να περιορίζεται στην καταστροφή του 1922, αλλά να αναδεικνύει τον πολιτισμό, την οικονομική ακμή και τη συνεισφορά των Ελλήνων του Πόντου και της Μικράς Ασίας, καθώς και τη μεθοδευμένη εξόντωσή τους (1914–1923).
Κοινή Συνείδηση: Όλοι οι Έλληνες μαθητές, ανεξαρτήτως καταγωγής, πρέπει να γνωρίζουν ότι οι πρόσφυγες του '22 δεν ήταν απλώς θύματα ενός πολέμου, αλλά μάρτυρες μιας οργανωμένης γενοκτονίας.
Βιωματική Μάθηση: Ενθάρρυνση σχολικών προγραμμάτων, καταγραφής προφορικών μαρτυριών που έχουν διασωθεί σε οικογένειες και επισκέψεων σε προσφυγικούς οικισμούς και μουσεία.
Η μνήμη των εκατοντάδων χιλιάδων νεκρών και ο ξεριζωμός των επιζώντων αποτελεί κοινή εθνική παρακαταθήκη. Είναι χρέος τιμής και ιστορικής ευθύνης να μετατραπεί η γενοκτονία αυτή από ένα "τοπικό" ή "συλλογικό" ζήτημα, σε κεντρικό πυλώνα της εθνικής μας παιδείας και της εξωτερικής μας πολιτικής.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου