Ο Θουκυδίδης, και ή ΕΕ του σήμερα!

 

Του Κωνσταντίνου Σ Γιάντσιου 

     Ως πρώην αντιδήμαρχος ενδιαφέρομαι γενικά τί συμβαίνει στον κόσμο μας, θεωρώ ότι η χθεσινή 20/12/25 συζήτηση σε ευρωπαϊκό επίπεδο ανέδειξε τα όρια αλλά και τις ευθύνες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Παρά τις πιέσεις ορισμένων κρατών, κυρίως των σκανδιναβικών χωρών (Σουηδία, Φινλανδία, Δανία) και κρατών της Βαλτικής, δεν ελήφθη απόφαση για δάνειο προς την Ουκρανία με βάση τα παγωμένα ρωσικά κεφάλαια.

Χώρες όπως η Ιταλία και η Ουγγαρία κλπ , εξέφρασαν καθαρή αντίθεση, ενώ Γαλλία, , Βέλγιο και Ελλάδα κράτησαν στάση θεσμικής επιφύλαξης, επισημαίνοντας τους σοβαρούς νομικούς και γεωοικονομικούς κινδύνους που θα δημιουργούσε ένα τέτοιο προηγούμενο.

Αντίθετα, λήφθηκε μια απόφαση για χρηματοδότηση ύψους 90 δισ. ευρώ από τα ίδια τα κράτη-μέλη, επιλογή που δείχνει ότι η ΕΕ, όταν θέλει, μπορεί να στηρίξει την Ουκρανία με δικά της μέσα και χωρίς να υπονομεύει τις θεμελιώδεις αρχές του διεθνούς δικαίου.

Ο Θουκυδίδης μας υπενθυμίζει ότι «την ειρήνη την επιβάλλει ο ισχυρός και ο αδύναμος υποχρεώνεται να ακούσει». Το ζητούμενο σήμερα για την Ευρώπη δεν είναι να επιβεβαιώσει αυτή τη σκληρή διαπίστωση της Ιστορίας, αλλά να αποδείξει ότι η ισχύς μπορεί να ασκείται με μέτρο, θεσμική σοβαρότητα και προοπτική ειρήνης.

Πολύς θόρυβος, λίγη ουσία

 

Του Κωνσταντίνου Σ Γιάντσιου 

Συγχαρητήρια για την εκλογή Έλληνα στο Eurogroup. Είναι θετικό για τη χώρα. Όμως ας μην κοροϊδευόμαστε: εκεί δεν σε ψηφίζουν αν δεν έχεις δώσει γραμμή.

Η διαφορά Ελλάδας–Βελγίου στο θέμα του παγώματος ρωσικών αποθεμάτων δεν είναι λεπτομέρεια. Το Βέλγιο διαφώνησε και πλήρωσε το τίμημα. Η Ελλάδα στήριξε από την αρχή και ανταμείφθηκε. Αυτό με ανησυχεί...

Το πάγωμα Ρωσικών κεφαλαίων δεν είναι τεχνικό ζήτημα. Είναι γεωπολιτική δέσμευση που μπορεί να φέρει την Ευρώπη σε μακρόχρονη σύγκρουση με τη Ρωσία, χωρίς σχέδιο εξόδου.

Την ώρα που οι ΗΠΑ πλέον μιλούν για ειρήνη, η Ευρώπη μιλά μόνο για χρήματα και κυρώσεις. Οι μεγάλες χώρες κρατούν αποστάσεις. Άλλοι μπαίνουν μπροστά και αναλαμβάνουν το ρίσκο.

Ο Πιερρακάκης έχει προσφέρει πολλά στην Ελλάδα. Αυτό δεν αμφισβητείται. Το ερώτημα είναι αν τώρα θα αποδείξει ότι μπορεί να απογοητεύσει όσους τον ψήφισαν επειδή τον θεωρούν δεδομένο.

Γιατί η πραγματική δύναμη δεν είναι να αρέσεις.

Είναι να ξέρεις πότε λες όχι.

Ευρώπη, γεωπολιτική και αξίες: ο ρόλος της Ελλάδας από τη βάση της κοινωνίας

 

Του Κωνσταντίνου Σ Γιάντσιου 

Οι πρόσφατες αναφορές στα κείμενα εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Πολιτειών δεν στρέφονται εναντίον της Ευρώπης. Καταγράφουν όμως μια βαθιά ανησυχία: η Ευρωπαϊκή Ένωση δυσκολεύεται να προσαρμοστεί σε έναν κόσμο που αλλάζει ραγδαία, όχι μόνο γεωπολιτικά αλλά και αξιακά.

Η Ευρώπη εμφανίζει αδυναμίες στη στρατηγική της άμυνα, στη γεωπολιτική συνοχή, στη διαχείριση του μεταναστευτικού και –κυρίως– στη διατήρηση ενός κοινού αξιακού πλαισίου. Οι ίδιες οι ΗΠΑ τονίζουν πλέον ότι χωρίς κοινωνική συνοχή, χωρίς σταθερές αξίες, καμία ένωση κρατών δεν μπορεί να σταθεί ισχυρή.

Στο πλαίσιο αυτό, επανέρχονται στο προσκήνιο έννοιες που για χρόνια θεωρήθηκαν ξεπερασμένες, αλλά σήμερα αποδεικνύονται επίκαιρες: η οικογένεια, το έθνος-κράτος, η κοινωνική συνοχή και η ευθύνη του πολίτη. Όχι ως επιστροφή στο παρελθόν, αλλά ως βάση σταθερότητας σε μια περίοδο αβεβαιότητας.

Από την εμπειρία μου στην τοπική αυτοδιοίκηση γνωρίζω ότι οι αξιακές κρίσεις αποτυπώνονται πρώτα στην καθημερινότητα των τοπικών κοινωνιών. Εκεί φαίνεται αν η κοινωνία αντέχει, αν υπάρχει συνοχή, αν η οικογένεια στηρίζεται, αν το τοπικό κράτος –ο δήμος– μπορεί να λειτουργήσει ως κύτταρο δημοκρατίας και αλληλεγγύης.

Η Ελλάδα, λόγω γεωγραφίας και ιστορίας, βρίσκεται σε κομβικό σημείο. Δεν έχει την πολυτέλεια να αγνοεί τις γεωπολιτικές εξελίξεις. Η Ευρωπαϊκή Ένωση, όπως λειτουργεί σήμερα, δεν μπορεί από μόνη της να εγγυηθεί την ασφάλεια και τη σταθερότητα της χώρας μας.

Γι’ αυτό η στρατηγική σχέση της Ελλάδας με τις Ηνωμένες Πολιτείες δεν είναι επιλογή ιδεολογίας, αλλά επιλογή ευθύνης. Δεν αναιρεί την ευρωπαϊκή μας πορεία· την συμπληρώνει, σε μια εποχή που η Ευρώπη καλείται να ξαναβρεί τον προσανατολισμό της.

Η απάντηση, όμως, δεν μπορεί να είναι μόνο στρατιωτική ή διπλωματική. Είναι και πολιτιστική. Η Ευρώπη οφείλει να ξαναδεί τον ρόλο της οικογένειας, του έθνους-κράτους και της πολιτισμικής της ταυτότητας ως στοιχεία δύναμης και όχι αδυναμίας.

Η Ελλάδα, με τη μακραίωνη ιστορική της συνέχεια και τη ζωντανή της τοπική αυτοδιοίκηση, μπορεί να συμβάλει σε αυτή τη συζήτηση με ρεαλισμό και αυτοπεποίθηση. Από τις τοπικές κοινωνίες και τον πολιτισμό μπορεί να ξεκινήσει η ανασύνταξη μιας Ευρώπης που δεν φοβάται την ταυτότητά της.

Ο Αστιγξ και το “Σείταν μπαπορ” που τρόμαζε την Οθωμανική Αυτοκρατορία

 

 Του Κωνσταντίνου Σ Γιάντσιου 

 Ο Άγγλος ναύαρχος Αστιγξ, από αριστοκρατική οικογένεια, θα μπορούσε να ζήσει άνετα στην πατρίδα του.

Όταν όμως ανακοίνωσε ότι θα πάει να πολεμήσει για την Ελλάδα, ο πατέρας του τον αποκήρυξε και τον αποκληρωσε.

Κι όμως, ο Αστιγξ δεν έκανε πίσω.

Ήρθε με το πλοίο του, την Καρτερία — το πρώτο ατμοκίνητο πολεμικό που μπήκε ποτέ σε μάχη.

Οι Τούρκοι το έλεγαν “Σείταν μπαπορ”, το διαβολεμένο βαπόρι.

Μόλις το έβλεπαν, το έβαζαν στα πόδια.

Το 1827, στην ναυμαχία στον Κόλπο της Ιτέας (Αγκάλης), η Καρτερία συνέτριψε τον τουρκικό στόλο.

Ο Αστιγξ τραυματίστηκε βαριά και πέθανε το 1828 στη Ζάκυνθο.

Παρόλα αυτά, το πλοίο του συνέχισε να ταξιδεύει έναν χρόνο ακόμα, και οι Τούρκοι δεν έμαθαν  ότι ο καπετάνιος είχε πεθάνει.

Έναν χρόνο αργότερα, στον Πόρο, έγινε η ταφή του με την παρουσία του Ιωάννη Καποδίστρια.

Την ίδια εποχή χάθηκαν και άλλοι μεγάλοι:

Καραϊσκάκης, Ανδρούτσος, Παλαιών Πατρών Γερμανός.

Αν ζούσαν, ίσως να μην τολμούσαν ποτέ να δολοφονήσουν τον Κυβερνήτη.

Σήμερα, πολλοί από αυτούς τους ήρωες υποτιμώνται ή ξεχνιούνται.

Κι όμως, χωρίς αυτούς, η Ελλάδα δεν θα είχε σταθεί όρθια.

  

Όποιος θέλει, μπορεί να επισκεφθεί την οδό Φιλελλήνων στην Αθήνα, όπου βρίσκεται και η Αγγλικανική Εκκλησία — ένα σημείο που θυμίζει την παρουσία των φιλελλήνων και την προσφορά ανθρώπων όπως ο ναύαρχος Αστιγξ.

Η Ελλάδα σώθηκε και από εκείνους που δεν ήταν Έλληνες, αλλά έγιναν με την καρδιά τους, ωστόσο ακόμη και σήμερα υπάρχουν ραγιάδες που λένε ή Ελλάδα είναι μικρή.