Του Κωνσταντίνου Σ Γιάντσιου
Επέστρεψα στην Ελλάδα πριν από 32 χρόνια. Επαναπατρισμός. Μια λέξη που κουβαλάει μέσα της την ελπίδα , αλλά και το βάρος της πραγματικότητας που σε περιμένει. Αυτό το Πάσχα, ανάμεσα στα οικογενειακά τραπέζια με τα παιδιά και τα εγγόνια, ένιωσα την ανάγκη με φίλους, να κάνω μια διαδρομή χρέους. Μια διαδρομή που κάθε Έλληνας θα έπρεπε να κάνει, αλλά που το ίδιο το κράτος φαίνεται να την κάνει όσο πιο δύσκολη μπορεί.
Πέρασα από τα Τέμπη. Εκεί που η ομορφιά της κοιλάδας παγώνει από τη σκιά των μνημείων. Σταμάτησα στο μνημείο των οπαδών του ΠΑΟΚ, εκεί που η νεότητα έμεινε για πάντα στο δρόμο. Λίγο πιο πέρα, οι μαθητές από το Μακροχώρι και ο Ιταλός μηχανικός Σέρτζιο. Και φυσικά, το σημείο της πρόσφατης τραγωδίας της αμαξοστοιχίας, μια πληγή που αιμορραγεί ακόμα.
Το «πάγωμα» που νιώθεις εκεί δεν περιγράφεται. Είναι όμως εξοργιστικό να συνειδητοποιείς πως για να αποτίσεις φόρο τιμής, πρέπει να ρισκάρεις. Χωρίς ασφαλή πρόσβαση, χωρίς χώρους στάθμευσης, με χωματόδρομους και επικίνδυνες στροφές. Είναι σαν η πολιτεία να θέλει να σπρώξει αυτά τα γεγονότα στη λήθη, κάνοντας την επίσκεψη στο σημείο του πόνου μια δοκιμασία για λίγους.
Η Υποβάθμιση
Αυτή η αδιαφορία δεν περιορίζεται στα ατυχήματα. Είναι γενική. Πριν χρόνια, περνώντας από την Αμφίπολη, είδα το Λιοντάρι να στέκει «γυμνό» δίπλα στο δρόμο, χωρίς την ανάδειξη που του αξίζει. Η ίδια εικόνα παντού: η ιστορία μας και οι τραγωδίες μας, αφημένες στην τύχη τους.
Το έζησα από πρώτο χέρι όταν, επιστρέφοντας στον Όλυμπο, είδα βυτιοφόρα να αδειάζουν λύματα μέσα στην αρχαιολογική περιοχή των Λειβήθρων την πόλη τού Ορφέα. Χρειάστηκε να μπω στα κοινά, να εκλεγώ Αντιδήμαρχος, για να σταματήσω το αυτονόητο έγκλημα. Η υποβάθμιση είναι παντού, γιατί συχνά η ευθύνη χάνεται στη γραφειοκρατία και την ωχαδερφισμό.
Γιατί τα γράφω αυτά; Γιατί ως ομογενής που επέστρεψε, βλέπω την Ελλάδα με τα μάτια εκείνου που ξέρει πώς θα μπορούσαν να είναι τα πράγματα. Δεν αρκεί μόνο να τσουγκρίζουμε αυγά και να ευχόμαστε «Χριστός Ανέστη». Η πραγματική Ανάσταση έρχεται όταν σεβόμαστε τον τόπο μας, την ιστορία μας και τους νεκρούς μας.
Πάνω από τις πολιτικές πεποιθήσεις, υπάρχει η συλλογική μνήμη.
Αν δεν φτιάξουμε δρόμους για να φτάνουμε στα μνημεία μας –αρχαία και σύγχρονα– τότε οι δρόμοι μας δεν οδηγούν πουθενά.
Ας σταματήσουμε , να (παγώνουμε) να τους θυμόμαστε, μόνο στις επετείους και ας αρχίσουμε να προστατεύουμε την αξιοπρέπεια αυτού του τόπου καθημερινά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου