ΑρχειοθήEις μνήμην του Ορφέως Μεγάλο κακό η ημιμάθεια…!!! ΛΕΙΒΗΘΡΑ : Μέχρι και έωςκη ιστολογίου

Κυριακή 4 Οκτωβρίου 2026

​Από το Τριήμερο Πανηγύρι του χωριού στο «Τετράμηνο της Φασαρίας




​Του Κωνσταντίνου Σ. Γιάντσιος 

​Τώρα που η σεζόν φτάνει στο τέλος της και η ησυχία επιστρέφει σιγά-σιγά στη Λεπτοκαρυά, φέρνω στο μυαλό μου τις κουβέντες των παλαιότερων. Ένας γέροντας θυμόταν πως το πανηγύρι άρχιζε την Παρασκευή και τελείωνε το πρωί της Δευτέρας. Ένας άλλος μιλούσε για τα τρανά γλέντια και τις φασαρίες που δεν έλειπαν, ενώ ένας τρίτος νοσταλγούσε εκείνη την αυθεντική ανάσα του χωριού.

​Σήμερα, καθώς κλείνει άλλη μια τουριστική περίοδος, συνειδητοποιούμε μια αλήθεια: η Λεπτοκαρυά δεν έχει πια πανηγύρι 3 ημερών, αλλά ένα αδιάκοπο «πανηγύρι» 4 μηνών.

​Μέσα σε αυτό το τετράμηνο:

​• Άλλον τον ενοχλεί το λεωφορείο που κατεβάζει ασταμάτητα τουρίστες.

​• Άλλος γυρεύει την ησυχία που χάθηκε.

​• Άλλος επιζητά την οχλαγωγία και τη φασαρία για το κέρδος.

​• Άλλος αγανακτεί με το τρενάκι και την κυκλοφορία στους δρόμους.

​Η μεγάλη αλλαγή που δεν καταλάβαμε είναι ότι μπερδέψαμε τη συλλογική γιορτή με την τουριστική βιομηχανία. Το παλιό τριήμερο πανηγύρι είχε μέτρο, αρχή και τέλος· ήταν μια ιερή παύση ξεκούρασης και ανταμώματος για τους ντόπιους. Το σημερινό τετράμηνο είναι μια επίπονη καθημερινότητα, όπου η φιλοξενία έγινε τυποποιημένη υπηρεσία και ο δημόσιος χώρος πεδίο διαμάχης.

​Όμως, κάθε πράγμα κάνει τον κύκλο του και ωριμάζει στον καιρό του. Θυμόμαστε ακόμα τις δεκαετίες που πέρασαν, όταν ο τουρισμός στον τόπο μας ήταν ακόμα στα σπάργανα. Τότε, η κίνηση κρατούσε ελάχιστα. Σιγά-σιγά έγινε δύο μήνες, ύστερα τέσσερις. Έτσι συμβαίνει πάντα όταν οι συνθήκες ωριμάζουν: η εξέλιξη δεν σταματά εκεί. Όπως και σήμερα υπάρχουν ήδη εκείνοι οι επαγγελματίες που καταφέρνουν και έχουν τουρίστες όλο τον χρόνο, έτσι θα έρθει η στιγμή που όλοι όσοι το θέλουν πραγματικά, θα βρεθούν την κατάλληλη ώρα στην κατάλληλη θέση για να διευρύνουν τον ορίζοντά τους δωδεκάμηνα.

​Καθώς, λοιπόν, η σεζόν τελειώνει και ο τόπος παίρνει πάλι μια ανάσα, αξίζει να αναλογιστούμε: αναζητώντας τη νέα αυτή ισορροπία και το πέρασμα στην επόμενη μέρα, πώς θα καταφέρουμε να διατηρήσουμε το μέτρο, χωρίς να χάσουμε την ψυχή και την ποιότητα ζωής του χωριού μας;

Δεν υπάρχουν σχόλια: